30 is een schoon getal – Frauke Joossen

Korte inhoud:

Soms maak je dingen kapot door er te veel over na te denken, namelijk. Je moet het soms ook gewoon laten gebeuren.

“Misschien wordt het wel tijd dat ik daar echt mee ga beginnen, met de rest van mijn leven. Want het eerste deel ervan was niet echt fantastisch te noemen. Eigenlijk is het zelfs ronduit mislukt. Ja, ik durf dat te zeggen. Zo ben ik. Rechtuit, altijd. Recht voor de raap. Wat weer een absoluut debiele uitdrukking is, maar goed, ik zou weer afdwalen als ik daarover begin. In elk geval: mislukt dus, dat leven van mij tot hiertoe. Paar baantjes gehad, paar lieven. Altijd net niet, zo zou ik het omschrijven.
De streber die gaat voor de promotie maar die net niet krijgt. Het grietje dat dan wel tof en cool en grappig is en goed kan pijpen, maar relatiemateriaal, neuh, dat toch weer niet.
En nu word ik dus dertig, over drie maanden, en heb ik geen lief en eigenlijk ook geen vrienden, geen werk, geen auto en binnenkort ook geen appartement meer.
Dat van dat appartement, da’s nog een verhaal op zich. Of nee, dat is het niet, ik heb gewoon vier maanden de huur niet betaald en nu moet ik vertrekken.
Zie je, het leven is eigenlijk simpel, als je het eerlijk en recht voor de raap durft te zeggen.”

Je leest weleens over vaders en hoe die hun dochters behandelen als prinsessen. Zo was het bij ons dus niet. Nee, mijn vader was een man van weinig woorden. Weinig gebaren. Weinig gevoelens.

Afbeeldingsresultaat voor 30 is een schoon getal

Mijn mening:

Misschien voel ik te veel, zoals hij. Daar zit volgens mij het drama van mijn vader. Er zat te veel gevoel in hem, terwijl hij opgroeide in de tijd van boys don’t cry. Heeft hij zich daarom opgesloten in zichzelf en duwde hij – nee, mepte hij – iedereen weg die in de buurt kwam.

Ik had ‘Voor Claire’ al gelezen en vond dat wel leuk en aangenaam geschreven dus ik was benieuwd naar andere boeken van Frauke Joossen.
Dubbele gevoelens tijdens en na het lezen van dit boek. Ik ergerde me namelijk ontzettend hard aan alle gedachten die van de hak op de tak sprongen en uiteindelijk niets te maken hadden met het verhaal, waardoor ik er mij nog meer aan stoorde. Maar een groot stuk van het verhaal was wel pijnlijk herkenbaar voor mij. De laatste hoofdstukken zelfs zo pijnlijk dat ik niet kon stoppen met wenen tijdens het lezen. Soms was ik ook wel boos op de hoofdpersoon Charlie omdat ze zich zo naïef gedraagt maar tegelijk had ik ook medelijden met haar en herkende ik mezelf erin.

Zo na een jaar van stormen en orkanen en tsunami’s in je hart.

Mijn papa is overleden toen ik net geen 30 jaar was (1,5 jaar geleden) en nu ben ik werkloos dus het is een ietwat andere volgorde dan in het boek maar toch eigenlijk min of meer hetzelfde verhaal. Ik kon dan ook moeilijk stoppen met mooie en vooral herkenbare quotes aan te duiden.

Ben ik mijn vader? Duw ik weg wie dichtbij komt? Vernietig ik wat ik graag zie? Als je dat heel letterlijk neemt, klopt het wel, want ik zie graag eten, en dat vernietig ik altijd opnieuw (door het op te eten, voor de niet zo slimme verstaander).

ISBN: 978-94-014-3559-8
Aantal pagina’s: 192
Uitgeverij Lannoo

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (12/30): een boek met een nummer in de titel

Advertenties

Anorexia. Mijn gewonnen strijd. – Inge Jansen

Korte inhoud: 

Anorexia – Mijn gewonnen strijd is een mooie dichtbundel die anderen meeneemt in de strijd tegen anorexia. Personen die hetzelfde meemaken, zullen herkenning vinden in de gedichten. Deze bundel laat echter ook zien dat je deze zware ziekte kunt overwinnen. Door te lezen als buitenstaander krijg je inzicht in wat er in het hoofd speelt van iemand met anorexia en wat voor gevecht hij/zij voert. Zo is het makkelijker te begrijpen wat de ziekte inhoudt.

Afbeeldingsresultaat voor anorexia. mijn gewonnen strijd. inge jansen

Inge Jansen is geboren op 4 maart 1993 in Zwolle. Rond haar vijftiende levensjaar heeft ze een eetstoornis ontwikkeld. Ze kon zich moeilijk uiten en is toen gedichten gaan schrijven. Dat was haar uitlaatklep. Inmiddels heeft ze haar eetstoornis overwonnen. Rond haar eenentwintigste kreeg ze de diagnose autisme en toen begonnen de puzzelstukjes op hun plek te vallen. Het gaat nu erg goed met haar. Het gevecht was lang en zwaar, maar zoveel waard!

Mijn mening:

Moeilijk om een gedichtenbundel te beoordelen.
De gedichten zijn ingedeeld per thema: eetstoornis, de weegschaal, terug in de tijd, samen, spiegel en toekomst. Het zijn korte gedichten die eenvoudig te begrijpen zijn en niet alleen herkenbaar voor mensen met een eetstoornis maar ook voor mensen die weinig zelfvertrouwen hebben etc.
Wat mij opviel is dat de gedichten in het hoofdstuk ‘toekomst’ positiever zijn dan de vorige gedichten en dat vind ik mooi en hoopgevend.
Leuk om zo af en toe tussendoor eens een gedicht uit te lezen.

Nu

Nu gaat het gebeuren
Dit is het moment
Achter me sluit ik de deuren
Nu ga ik voor de volle 100 %

Ik loop aan een stuk door
Zonder achter me te kijken
Dit keer ga ik er echt voor
Nu ga ik het bereiken

Ik ga met opgeheven hoofd
De toekomst tegemoet
Het verleden wordt gedoofd
En het heden gaat me goed

ISBN: 978-94-022-3530-2
Aantal pagina’s: 93
Uitgeverij Boek-scout

Ik las dit boek op vraag van ANBN.

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (11/30): een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou

Wings – Aprilynne Pike

Korte inhoud: 

Laurel woont op het platteland bij haar hippieouders, die haar uit overtuiging zelf onderwijzen. Wanneer ze naar de stad verhuist en daar naar de middelbare school moet, heeft ze het lastig. Ze mist haar thuis enorm, ook al lukt het aardig op school en raakt ze goed bevriend met David, een knappe jongen uit haar klas die haar steunt en begrijpt. Tot Laurel merkt dat ze – letterlijk – vleugels krijgt. Ze durft haar ouders niet in vertrouwen te nemen en gaat samen met David op zoek naar haar afkomst. Zo komt ze te weten dat ze een vondelingetje was. Haar wereld wordt helemaal dooreengeschud wanneer ze op een dag de elf Tamani ontmoet. Hij vertelt haar meer over haar verleden. De twijfel groeit: is ze zelfs wel menselijk?

Afbeeldingsresultaat voor wings aprilynne pike

Mijn mening: 

‘Je bent altijd een bloem geweest.’
‘Wat zeg je?’ zei ze. ‘Wat bedoel je daar nu meer?’
‘Je bent een plant. Jij bent geen mens, dat ben je nooit geweest. De bloeitijd is alleen het meest zichtbare teken’, legde Tamani uit, rustiger dan Laurel geschikt vond voor wat hij te zeggen had.

In het begin had ik het gevoel dat de tekst op de cover alles al verklapt had waardoor het moeilijk was om te blijven verder lezen. Gelukkig las het boek aangenaam waardoor ik het niet heb opgegeven. Het doet inderdaad een beetje denken aan de Twilight Saga en de Hungergames en alles wat daar op lijkt. Een meisje wordt verliefd en moet kiezen tussen twee jongens die ze graag ziet. Eén van beide jongens is geen mensen maar een vampier of in dit geval een elf.
Naar het einde van het boek toe werd het weer even spannend waardoor ik moeilijk kon stoppen met lezen. De keuze tussen de jongens is nog niet gemaakt dus er moet nog een vervolg komen.

‘Waar ben je het meest bang voor, Laurel,’ riep David haar achterna, ‘dat hij gelijk heeft, of dat het onzin is?’

ISBN: 978-90-223-2505-6
Aantal pagina’s: 309
Uitgeverij Manteau

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (10/30): een eerste deel in een reeks

Zooikoorts – Hein Zegers

Korte inhoud:

Voor opvallend veel eenvoudzoekers is aandacht essentieel. Aandacht voor kleine dingen in de buitenwereld, aandacht voor natuur, voor kleur, vorm, textuur, geur, geluid, smaak… Daarnaast koesteren zij ook aandacht voor wat er zich bij henzelf afspeelt, aandacht voor eigen gedachten, gedragingen, gevoelens…

Zooikoorts (zn. – m./v.): ziekte getypeerd door een overvloed aan spullen en bezigheden. Neemt de laatste tijd epidemische vormen aan. Frequente symptomen zijn: geen plaats meer in kasten en/of een overvolle agenda. Gaat gepaard met een knagend gevoel van onwelzijn. Treedt vaak samen op met Zintekortstoornis.

De proefpersonen die consequent mediteerden bleken significant betere beslissingen te nemen dan zij die niet aan meditatie deden. Aandacht oefenen en beter selecteren blijken dus samen te gaan. (…) Mediteerders activeren een ander netwerk van breingebieden in vergelijking met niet-mediteerders waardoor ze in staat zijn negatieve emotionele reacties te ontkoppelen van hun gedrag.

Hein Zegers laat in Zooikoorts enkele ervaringsdeskundigen aan het woord, vrijwillige eenvoudzoekers die getuigen over hoe ze hun te drukken leven omgooiden. Aan de hand van hun verhalen – en op basis van onderzoek bij meer dan vijfhonderd vrijwillige eenvoudzoekers uit alle lagen van de bevolking – gidst Hein Zegers de lezer door de BASICS-therapie. Die therapie kan mensen helpen de stappen te zetten naar een leven met minder spullen en gedoe. Een leven zonder Zooikoorts, een leven met meer Zin.

Afbeeldingsresultaat voor zooikoorts hein zegers

Mijn mening:

Jouw levensmissie ontdekken is als beeldhouwen: ze zit al in jezelf, maar je moet ze vrijmaken door ballast weg te kappen. Voor mij is dit een proces van jaren geweest en af en toe doe ik dit nog altijd.

Een tijd geleden ging ik naar de voorstelling van dit boek in een gezellige boekenwinkel in het centrum van Leuven. Hein vertelde wat zijn onderzoek precies in hield en hoe hij te werk is gegaan. Het onderwerp interesseert mij wel. Ik heb het eerste boek van Marie Kondo gelezen en merk ook wel dat ik me minder goed voel als ik te veel spullen in huis heb en mijn agenda (veel) te vol staat. De titel van het boek vind ik goed gekozen omdat die al onmiddellijk de nieuwsgierigheid wekt.
In het boek wordt de BASICS-therapie uitgelegd. Elke letter staat voor een stap: Back (een stap terugzetten), Attention (aandacht geven), Select (selecteren), Invest (investeren), Cut (wegknippen) en Sense (zin). Elke stap wordt in een apart hoofdstuk besproken. Een hoofdstuk begint met een gekleurde pagina met een duidelijke pictogram en op de achterkant een interessante quote, daarna krijg je als lezer wat algemene informatie over deze specifieke stap en wordt er uitgelegd wat en hoe deze stap al onderzocht werd. Nadien volgen 4 casussen, de eerste is van Henry David Thoreau die er bewust voor koos om eenvoudiger te gaan leven in ‘Walden’ en 3 casussen van fictieve mensen. Het laatste deel van het hoofdstuk bestaat uit het experiment, waarbij eigenlijk een oefening uitgelegd wordt om dit hoofdstuk toe te passen. Heb je niet veel tijd om de lange oefening te maken? Dan is er ook nog altijd het flitsexperiment dat je op het moment zelf kan doen. Dat is ook wel aan te raden om te doen.
Ik weet niet heel goed wat ik op voorhand van het boek verwacht had maar het was toch anders dan ik dacht. Er kwam nog wel veel wetenschap en onderzoek om de hoek kijken, duidelijk en in eenvoudige taal uitgelegd, maar om één of andere reden dacht ik toch dat het een praktischer boek zou zijn. Het leest vlot en de oefeningen zijn gemakkelijk uit te voeren.

In de literatuur luidt de standaardvraag van Kondo: ‘maakt dit me gelukkig’?, maar ‘gelukkig maken’ is in feite wel een wat gammele vertaling uit het Japans. Het oorspronkelijke Japanse woord is tokimeku. Dit heeft geen echt equivalent in het Nederlands. Letterlijk betekent dit werkwoord ‘snel slaan, zoals een blij hart.’
Volgens het BASICS-model is de kernvraag in feite: ‘Sluit dit object aan bij een levens volgens mijn waarden?’ Het gevoel dat ons hart sneller gaat slaan, kan daarvan een symptoom zijn.

ISBN: 978-94-014-4211-4
Aantal pagina’s: 162
Uitgeverij Lannoo

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (9/30): een boek met een titel die bestaat uit 1 woord

Innerlijke kritiek bij eetproblemen. Op weg naar zelfacceptatie – Greta Noordenbos & Marieke ten Napel

Korte inhoud:

  • ‘Sla het ontbijt maar over, want als jij eenmaal gaat eten kun je je toch niet meer beheersen.’
  • ‘Je ziet er niet uit met die dikke reet.’
  • ‘Wat je ook doet, het lukt je toch niet, je bent nu eenmaal een zwakkeling.’

Stel je voor dat iemand dit tegen je zou zeggen…
En stel je nu eens voor dat je dit dagelijks tegen jezelf zegt….

Als jij problemen hebt met eten of je gewicht, of als je een eetstoornis hebt, dan is de kans groot dat je last hebt van kritische gedachten over jezelf, over je lichaam en je eetgedrag. Die kritische gedachten of stemmen kunnen heel heftig zijn en worden alleen maar sterker naarmate je strenger wordt voor jezelf en nog meer gaat lijnen. Uiteindelijk kunnen ze je hele denken en doen beïnvloeden.

In dit boek leer je hoe deze kritische gedachten over jezelf, je lichaam en je eetgedrag ontstaan, maar vooral hoe je er weerbaarder tegen kunt worden. Door allerlei oefeningen leer je om die kritische gedachten te herkennen, ter discussie te stellen en er meer afstand van te nemen. Uiteindelijk dank je positief over jezelf en je lichaam.

Afbeeldingsresultaat voor innerlijke kritiek bij eetproblemen

Mijn mening:

Een theoretisch boek maar eenvoudig geschreven met duidelijke voorbeelden en opdrachten. Ideaal dus. Het boek is opgedeeld in 10 thema’s die elk in een apart hoofdstuk behandeld worden, meestal wordt er in het begin van het hoofdstuk een voorbeeld gegeven en volgt er daarna een beetje theorie, dan een paar oefeningen, terug wat theorie en terug oefeningen. Op het einde van elk hoofdstuk krijg je wat huiswerk. Het is dan ook de bedoeling dat je de tijd neemt om dit boek rustig te lezen en tegelijk ook de oefeningen te maken. Dit heb ik niet gedaan maar ik heb wel alle oefeningen rustig gelezen en over nagedacht hoe ik het zou invullen.
Als je de tijd neemt, alle oefeningen goed maakt en het huiswerk ook denk ik echt wel dat het kan helpen om minder last te hebben van je innerlijke kritiek en jezelf meer kan leren accepteren.
Een klein minpunt is, vind ik persoonlijk, dat er vooral gesproken wordt over anorexia en boulimie en dat er geen andere eetstoornissen vermeldt worden terwijl ik denk dat mensen met orthorexia, eetbuistoornis… ook last kunnen hebben van innerlijke kritiek.

ISBN: 978-90-244-0489-6
Aantal pagina’s: 138
Uitgeverij Boom Hulpboek

Ik las dit boek op vraag van ANBN.

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (8/30): een boek gepubliceerd in 2017

Het meisje in de trein – Paula Hawkins

Korte inhoud: 

Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft inmiddels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason’. Hun leven is – in Rachels ogen – perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was.

Ik voelde me geïsoleerd in mijn ellende. Ik werd eenzaam, dus ik begon een beetje te drinken, en toen nog wat meer, en daardoor werd ik nog eenzamer, want niemand houdt ervan om in de buurt van een dronkenlap te zijn. Ik raakte mensen kwijt en ik dronk en ik dronk en raakte mensen kwijt.

Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Niet in staat om het voor zichzelf te houden, stapt ze naar de politie met haar verhaal. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betrokken is. Maar wie is er te vertrouwen? Heeft ze meer kwaad dan goed gedaan zoor zich met deze zaak te bemoeien?

Afbeeldingsresultaat voor het meisje in de trein

Mijn mening:

Als ik zou kunnen zou ik dit boek 3,5 sterren geven omdat ik het eerste deel van het boek maar half en half vond, er zat niet genoeg spanning in voor mij maar het 2de deel vond ik veel beter. Alleen jammer dat de spanningen toen allemaal samen kwamen.
Ik ben met een dubbel gevoel aan dit boek begonnen: ik had zowel al héél positieve reacties gehoord als mensen die het op niets vonden trekken. Zonder verwachtingen of vooroordelen aan zo’n boek beginnen is niet gemakkelijk maar ik heb het toch geprobeerd. Er gebeurde inderdaad niet zo super veel in het begin maar door de verschillende personages moest ik er wel mijn aandacht bijhouden en vroeg ik mij al snel af welke band deze verschillende personages met elkaar zouden hebben. Op het einde wordt het dan spannend, komen alle spanningen naar boven maar dan wordt het soms wel ongeloofwaardig vind ik persoonlijk. Tegelijk zorgde het er wel voor dat ik het boek moeilijk kon wegleggen.

ISBN: 978-94-005-0804-0
Aantal pagina’s: 357
Uitgeverij A.W. Bruna

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (7/30): een boek waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren verkocht werden

Het nest – Cynthia D’Aprix Sweeney

Korte inhoud:

Elke familie heeft zo haar problemen. De Plumbs alleen wat meer dan andere. Na jaren van onderhuidse spanningen barst de bom uiteindelijk wanneer Melody, Beatrice en Jack Plumb in een restaurant hun charismatische maar roekeloze broer Leo opwachten. Een paar maanden daarvoor heeft Leo, dronken achter het stuur, een ongeluk veroorzaakt met ernstige gevolgen voor zijn jonge bijrijdster. De kosten daarvan hebben een groot gat geslagen in de erfenis waarop iedereen had gerekend. Lukt het Leo’s broer en zussen om hem zo onder druk te zetten dat hij het verdampte geld terugverdient?

Afbeeldingsresultaat voor het nest cynthia sweeney

Mijn mening:

Ik had een eerder spannend verhaal verwacht over de problemen van de Plumbs en eventuele ruzies tussen Melody, Beatrice, Leo en Jack maar er gebeurde zo weinig in het boek dat het mij al snel niet meer interesseerde. Om het verhaal toch iets of wat spannend te maken, denk ik toch, werd er regelmatig van personages verwisseld en uit andere standpunten vertelt maar dat maakt dit boek in mijn ogen nog minder interessant.
Jammer, ik had echt meer verwacht van dit boek.

ISBN: 978-90-263-3192-3
Aantal pagina’s: 397
Uitgeverij Ambo/Anthos

Kom hier dat ik u kus – Griet Op de Beeck

Korte inhoud:

Ik begon niet te huilen, wat ik een beetje vervelend vond. Ik probeerde tranen naar mijn ogen te sturen, maar ze wilden niet luisteren. Ik keek dan maar naar beneden, zo’n beetje naar mijn navel, kin bijna tegen de borstkas, zoals verdrietige mensen doen.

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.

Nonkel Tuur heeft het daar eens over gehad: over het glas halfvol en het glas halfleeg, het is allebei waar, maar van een halfvol glas cola word je blij omdat er nog veel is, terwijl je van een halfleeg glas droevig kan worden omdat het bijna uit is met de pret. Je kan dus zelf bepalen of je vrolijk wordt van de dingen of triest, al naargelang hoe je ernaar kijkt. Sindsdien probeer ik goed te kijken naar dingen, en niet slecht. Af en toe is dat een beetje moeilijk.

Afbeeldingsresultaat voor kom hier dat ik u kus

Mijn mening:

Verdriet is niet deelbaar, dat denk ik, omdat woorden niet genoeg zijn, omdat armen die omarmen het gevoel niet wegnemen, omdat begrijpen, echt begrijpen, simpelweg niet bestaat, zelfs niet tussen zussen die de blikken kennen van hun ouders, en het geluid van harten die aan flarden worden geschoten, en het stikken in de dichte lucht van salons en woonkamers en keuken waar ze met veel woorden zitten te zwijgen tegen mekaar.

Zo’n mooi en ontroerend boek! En wat schrijft Griet toch prachtige zinnen. Ik vond het moeilijk om te stoppen met quotes aanduiden. Omdat het zo leuk geschreven is maar ook omdat het zo herkenbaar was.

Ik wou dat ik hem mee kon nemen, naar daar waar levens lang en breed waren, en zonnen glinsterden op zeeën en nachten wonderlijk warm bleven.

Het boek gaat over een familie. Mama overlijdt als de kinderen jong zijn en papa heeft dan een nieuwe vriendin, de kinderen een nieuwe mama, waarmee hij dan samen nog een kind krijgt. Het verhaal is geschreven vanuit het standpunt van Mona, de oudste van de kinderen. De nieuwe mama is nogal een speciale vrouw met haar eigen kantjes waar de kinderen niet altijd even goed mee over weg kunnen. De papa heeft altijd heel hard gewerkt en weinig tijd gehad voor de kinderen, totdat hij ziek wordt en in het ziekenhuis komt de liggen. Dan groeien Mona en haar papa dichter naar elkaar toe. Iets wat ik ergens wel herken van bij mij en mijn papa. Jammer genoeg komt de papa te overlijden… Vlak voor het overlijden beleven ze nog mooie, bijzondere momenten samen en leren ze elkaar eigenlijk nog beter kennen. Dat overlijden van de papa raakte mij echt en de tranen rolde over mijn wangen maar ik vond het zo mooi. Zo ontroerend! Daarvoor verdient de auteur een dikke pluim.

In mijn hoofd is de nacht zwart, de mist dik, de grond vochtig, ik ben alleen, niemand om de richting te wijzen.

ISBN: 978-90-446-2310-9
Aantal pagina’s: 336
Uitgeverij Prometheus

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (6/30): een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

Ze zeggen dat het overgaat – Johan Maes & Evamaria Jansen

Korte inhoud:

Rouw als een afwijking van het gewone of normale is als een ziekte waarvan je zo vlug mogelijk moet herstellen; het probleem of de symptomen moeten worden opgelost, de pijn verwerkt. Rouw wordt benaderd vanuit het idee dat het een eindpunt moet hebben. Bij rouwzorg word je als rouwende als slachtoffer beschouwd voor wie hulp nodig is. Onze samenleving is gericht op winst, op de oplossing van problemen en niet op verlies en pijn.

Als we rouwen en verdriet hebben, hebben we geen nood aan een vermanend vingertje, aan clichés, aan opmerkingen dat we ons verlies moeten verwerken, loslaten of een plaats geven. Er wordt van ons verwacht dat er binnen zo kort mogelijke tijd een eindpunt komt aan onze rouw, dat het overgaat. In de praktijk blijkt dat we net niet loslaten maar een zoektocht starten naar een andere vorm van vasthouden of verbinden.
Rouw houdt nooit op, maar ontvouwt en ontwikkelt zich in de loop van ons leven en maakt deel uit van wie we zijn. We hebben het recht om te rouwen, op onze eigen manier, bewegend tussen kwetsbaarheid en kracht. Zelfs als je de pijn van een ingrijpend verlies levenslang met je meedraagt, hoeft die geenszins in te houden dat je minder gezond en minder veerkrachtig bent.

Afbeeldingsresultaat voor ze zeggen dat het overgaat

Mijn mening:

Centraal in het rouwproces staat de wijze waarop je je hecht aan anderen. Door veilige hechting leer je op jezelf en op anderen vertrouwen en ga je de wereld verkennen. Veilige hechting is een van de krachtigste hulpbronnen voor het verwerken van trauma’s. De kern van de rouwpijn is de scheidingspijn, het verlaten en afgescheiden zijn en het verlangen om de band te herstellen. Het hechtingspatroon dat je opbouwt in je leven, beïnvloedt zowel de manier waarop je in je leven relaties aangaat als waarop je rouwt.

Voorbije zaterdag was het een jaar geleden dat mijn papa heel erg onverwacht is overleden. Omdat ik het nog steeds moeilijk vind om te geloven en dat het verwerken moeilijker maakt probeer ik er over te lezen in de hoop dat dat mij gaat helpen.
Dit boek vond ik goed omdat ik mezelf er voor een deel in herkende door de vele getuigenissen en andere, vooral kleine dingen die voor mij herkenbaar overkwamen.
Met sommige “uitspraken” die in het boek staan ben ik het niet helemaal eens of wringt het toch wat om het zo te zeggen. Zo staat er bijvoorbeeld dat ontkennen gezond is en dat vermijding ook gezond kan zijn. Daar heb ik toch mijn twijfels bij maar zoals bij zoveel dingen hangt dat van persoon tot persoon af.

ISBN:  978-94-903-8288-9
Aantal pagina’s: 310
Uitgeverij Witsand

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (5/30): een boek met een titel die meer dan 4 woorden telt

Verborgen – Karin Slaughter

Korte inhoud: 

Onder een kakofonie van geklik werden zaklampen uitgeschakeld en opgeborgen. Nadat Wills ogen zich hadden aangepast, zag hij wat hij al verwacht had te zien: afval, condooms en naalden, een leeg winkelwagentje, tuinstoelen, vuile matrassen – om de of andere reden waren er altijd vuile matrassen – en meer lege bierblikjes en kapotgeslagen drankflessen dan je kon tellen. De muren stonden vol met veelkleurige graffiti, zo hoog als een arm met een spuitbus kon reiken. Will herkende enkele gang tags – de Suernos, de Bloods, de Crips – maar het waren vooral namen met een hart eromheen, vredestekens en een stel gigantische, fors geschapen eenhoorns met regenboogogen. Typische raverskunst. Het mooie van ectasy was dat je er heel gelukkig van werd, tot je hart ermee stopte.

Het is de verraderlijkste zaak uit zijn carrière. Dat beseft Will Trent zodra hij het verlaten pakhuis in Atlanta binnengaat, en het dode lichaam van een ex-politieagent aantreft. Van het lijk lopen bloederige voetsporen weg die erop wijzen dat een ander, mogelijk vrouwelijk slachtoffer, is meegenomen… om vervolgens spoorloos te verdwijnen.
Voor Will – en voor patholoog-anatoom Sara Linton – wordt het nog erger. Een vondst op de plaats delict onthult een verband met Wills verleden…

Zolang ze zich kon herinneren had ze alleen naar de toekomst gekeken. Aan het verleden viel niets te veranderen, en het heden was meestal te ellendig voor woorden.

Afbeeldingsresultaat voor verborgen karin slaughter

Mijn mening: 

Weer blij dat ik nog eens een Karin Slaughter kon lezen al leek het boek wel minder goed vooruit te gaan dan haar andere boeken. Het was wel spannend zoals je kan verwachten maar er zat ook een liefdesverhaal tussen geweven om het zo te noemen en dat was wennen omdat het niet van haar gewoonte is.

Sara.
Will nam een diepe, kalmerende teug lucht en voelde zijn borst op- en neergaan. Alleen al bij de gedachte aan haar naam vloeide iets van zijn stress weg. Even dacht hij aan hoe heerlijk het was om midden in de nacht wakker te worden met Sara over hem heen gedrapeerd. Ze paste als het laatste stukje van een ingewikkelde puzzel. Ze was uniek.

De eerste 8 hoofdstukken zijn ‘gewoon’ en gaan zoals je het zou verwachten maar dan gaan ze ineens terug naar een week daarvoor en wordt alles vanuit het standpunt van iemand anders geschreven om dan daarna nog eens terug te gaan naar het heden.
Er deden veel verschillende personages aan mee en er werden dan nog eens identiteiten verwisseld dus ja, ook dat maakte dat het moeilijker was om te volgen en mij minder meesleepte.

ISBN:  978-94-027-1380-0
Aantal pagina’s: 477
Uitgeverij HarperCollins

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (14/30): een detective