Het gekaapte brein – Paul Van Deun

Korte inhoud: 

Zoals mijn vriend, de platenverzamelaar, van ver ziet of er vintagewinkels zijn, wordt iemand met een veslavingsgevoeligheid herhaaldelijk geconfronteerd met signalen die verwijzen naar drank, sigaretten of drugs, signalen die anderen niet oppikken. Het straffe is dat die beelden, woorden of geuren dezelfde aantrekkelijkheid hebben als de producten zelf waarnaar ze verwijzen.

Mensen met alcohol- of andere drugsproblemen voelen zich onvrij en machteloos. Ze kunnen zich moeilijk verzetten tegen de innamedrang en blijven doorgaan ondanks de negatieve gevolgen. Veel opvattingen over verslaving zijn vaak fatalistisch of moraliserend en bieden weinig perspectief.

De laatste jaren hebben de neurowetenschappen verschillende mechanismen beschreven waarbij de hersenfuncties verstoord raken door gokken, gamen of frequent gebruik van roesmiddelen. Paul Van Deun vertaalt in Het gekaapte brein die onderzoeksbevindingen naar de praktijk van de gesprekstherapie. Hoe kunnen we verslaving beter begrijpen en hoop bieden aan zij die kampen met een verslaving? Aan wat moet de therapie werken? Welke handvaten geven de breinwetenschappen om de weg naar de verandering eenvoudiger te maken?

Mensen met obesitas, eetverslaving, die te veel suiker of vetrijk voedsel nemen, ervaren diezelfde ontevredenheid. Ze blijven zin hebben in meer, ze hebben geen voldaan gevoel dat de drang naar nog meer voedsel stopt. Het is alsof het effect van een bijkomende portie of een bijkomend glas weinig betekent zodat het doel, de bevrediging, het gestilde verlangen, niet wordt bereikt.

Afbeeldingsresultaat voor het gekaapte brein

Mijn mening: 

Het reward prediction error-dopaminemechanisme opent een nieuw perspectief op de verslavingsproblematiek. Wanneer de ‘beloning’ groter lijkt dan verwacht, is er een sterke drang om die beloning te verwerven en te consumeren. Maar tegelijkertijd zegt dat mechanisme dat een hindernis in de bereikbaarheid de drang sterk kan doen verminderen.

Het boek begon goed en interessant. Goed omdat het in ‘eenvoudige’ mensentaal werd uitgelegd. Nadien vond ik het wat te wetenschappelijk worden waardoor ik afhaakte en het boek een tijd aan de kant heb gelegd.
Het is interessant om te zien hoe een brein werkt en hoe het reageert op bepaalde situaties en gedragingen. Door dit boek kan je eigenlijk een beetje mee kijken in het hoofd van een verslaafde persoon waardoor je bepaalde reacties en gedragingen van die verslaafde persoon ook beter kan plaatsen.

Mensen met verslavingsgedrag kennen geregeld dergelijke hunkeringen waarbij ze strijd leveren om niet te zwichten. Maar meestal geven ze toch toe. Dat geeft deuken in het zelfvertrouwen. De keren dat het verzet succesvol is, worden het snelst vergeten. Wat je onthoudt, is de herinnering aan de vreselijke craving en het te voorspellen resultaat: uiteindelijk gebruik je toch. Bij een volgende craving laat je het niet zo ver komen en zul je sneller toegeven aan de drang om te gebruiken. Er zijn mensen die zeggen nooit craving te hebben omdat ze altijd direct toegeven aan de innamedrang.

ISBN: 978-94-6337-153-7
Aantal pagina’s: 191
Uitgeverij Pelckmans Pro

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge : een boek van een schrijver die in jouw streek woont en een boek waarvan het aantal pagina’s een priemgetal is

Verdriet is het ding met veren – Max Porter

Korte inhoud: 

Ze was niet bezig dood te gaan en er zijn geen sporen van een ziekbed, ze was gewoon bezig te leven en toen was ze dood.

Een vader (bewonderaar en kenner van het werk van de dichter Ted Hughes) en zijn twee jonge zoontjes worden geconfronteerd met de plotselinge dood van hun echtgenote en moeder. Dan dringt op een avond Kraai, het schelmse fabeldier uit Ted Hughes’ beroemde gedichtencyclus Crow, hun Londense bovenhuis binnen. Kraai – tegenspeler, helper, bedrieger, genezer, kinderoppas – kondigt aan bij hen te zullen blijven tot ze hem niet meer nodig hebben. Naarmate de weken tot maanden en jaren worden, wijkt de pijn van het verlies geleidelijk voor mooie herinneringen.

We gedroegen ons op meer manieren slordig. We piesten op de wc-bril. We lieten de laden openstaan. We deden dat soort dingen om haar te missen, om naar haar te blijven verlangen.

Afbeeldingsresultaat voor verdriet is het ding met veren

Mijn mening: 

Er waren eens twee jongen die expres dingen over hun vader verkeerd onthielden. Dan voelden ze zich beter als ze soms dingen vergaten over hun moeder.

Ik had al goede dingen over dit boekje gelezen en kon dan ook niet anders dan het te kopen op de Boekenbeurs. Jammer genoeg, was het toch niet echt mijn ding: te verwarrend, het verhaal springt te veel van de hak op de tak. Ergens begrijp ik dat wel, bijna 3 jaar geleden is mijn papa overleden (daarom ook dat ik het boekje wou lezen) en ik weet dat er op dat moment zoveel in je hoofd omgaat en dat dat heel verwarrend is maar ik vond het dan ook nog een beetje ‘verwarrend’ opgeschreven. Misschien ook door het stuk fantasie, de kraai, dat er tussenzit? Ik kon in ieder geval niet goed in het verhaal komen.

Ze kwamen bij een huisje en klopten aan. Zodra de verschrikkelijk mooie vrouw de deur opendeed, wisten ze dat ze er niet klaar voor waren om in haar iets anders te zien dan een moeder, dus repten ze zich terug naar huis, snel snel snel, over de heuvels, door de bevroren bossen, het huis in, de trap op, hun bed in – ogen stijf dicht – en toen ze wakker werden was hun vader het ontbijt aan het klaarmaken.

ISBN: 978-90-234-5686-5
Aantal pagina’s: 121
Uitgeverij De bezige bij

Zeg met dat ik oké ben – Marcel Hendrickx

Korte inhoud:

Mensen met perfectionisme vermijden conflicten omdat ze denken dat anderen hen niet oké zullen vinden als ze ruzie gaan maken. Als er dingen gebeuren of gezegd worden die hun pijn doen, zwijgen ze en proberen ze dat niet te laten zien.

Kinderen ontwikkelen faalangst in de kleuterklas. Leerlingen blokkeren volledig tijdens examens. Bekwame, waardevolle medewerkers krijgen een burn-out of depressie omdat ze alles te goed willen doen. Partners vliegen elkaar in de haren omdat de een denkt nooit voor de ander te voldoen. Perfectionisme kan een desastreuse invloed hebben op werk, relaties, gezin en hobby’s en dit boek maakt je daar bewust van.

Heel wat mensen met perfectionisme hebben een misplaatst hiërarchisch gevoel. Ze gedragen zich onderdanig tegenover personen die ze als hoger geplaatst ervaren. Daardoor krijgen die een verkeerd beeld van wie ze tegenover zich hebben.

Aan de hand van talloze voorbeelden toont auteur Marcel Hendrickx dat wie lijdt aan overdreven perfectionisme of bevestigingsdrang zichzelf het leven uiterst moeilijk maakt, en daar vaak letterlijk mentaal of lichamelijk ziek van wordt. Hendrickx beschrijft helder het ontstaan en de symptomen van perfectionisme en je vindt in dit boek ook een aantal eenvoudige manieren om verlichting te brengen bij jezelf of anderen.

Afbeeldingsresultaat voor zeg me dat ik oké ben

Mijn mening:

Mensen met het patroon willen alles zo perfect mogelijk doen, ook keuzes maken of beslissingen nemen. Ze gaan ervan uit dat je maar één keer de kans krijgt om te kiezen. ‘Kiezen is verliezen’ is vaak hun motto. Wat ze proberen te doen is via hun denken alle factoren die hun keuze kunnen beïnvloeden op een rij te zetten. Analyseren dus. Ze zitten soms eindeloos te denken wat ze moeten doen. Vaak wordt het piekeren. Zelfs kleine beslissingen kunnen ze moeilijk nemen.

Als het kon had ik 2,5 sterren gegeven. Ik vond het boek vooral goed omdat ik zoveel van mezelf er in herkende maar ik vond het niet echt super goed geschreven. Soms verveelde het mij toch en had ik zin om stukken over te slaan. Dat heb ik alleen op het einde gedaan omdat het toen meer op hulpverleners gericht was en niet op patiënten.
Ik heb altijd al bevestigingsdrang gehad en vroeg (vraag soms ook nog) tot vervelens toe of ik het wel goed doe en verontschuldigde mij tegelijk voor alles wat ik deed. Door dit boek te lezen is het duidelijk geworden waarom en welke symptomen van perfectionisme ik nog allemaal heb, zonder te weten dat dat symptomen zijn. Ik dacht namelijk altijd dat ik helemaal geen perfectionist ben maar dat blijkt dus niet zo te zijn.

In India gebruiken ze een prachtige metafoor om het belang van zelfzorg te duiden: men vertelt dat je een kom hebt, en als voor anderen zorgt, geef je water uit je kom aan hen. Als je voor jezelf zorgt, vul je je kom met water. Mensen die heel veel voor anderen zorgen, beseffen op een keer dat hun kom helemaal leeg is. Wat je te doen hebt, is zo goed voor jezelf zorgen dat je kom helemaal vol is en overloopt. Alles wat over de rand van je kom vloeit, gaat automatisch naar anderen.

ISBN: 978-90-223-3306-8
Aantal pagina’s: 207
Uitgeverij Manteau

Miracle morning – Hal Elrod

Korte inhoud:

Een van de verdrietigste dingen in dit leven is aan het eind terugkijken met spijt, wetend dat je zo veel meer had kunnen zijn, doen en hebben.
– Robin Sharma

Wat hebben Oprah Winfrey, Bill Gates, Tony Robbins en Richard Branson met elkaar gemeen, behalve dat ze een druk leven leiden en zeer succesvol zijn? Ze staan vroeg op en beginnen de dag met een uur voor zichzelf.

Stel dat je op een ochtend wakker wordt en je leven of een deel ervan was op een wonderbaarlijke manier verander? Wat zou er anders zijn? Zou je gelukkiger zijn, of gezonder? Zou je succesvoller zijn, of meer energie hebben? Zou je minder stress hebben of meer geld? Zou je betere relaties hebben, zowel op persoonlijk vlak als in je werk? Welke van je problemen zouden zijn opgelost?

Als we tegenslag ondervinden, vragen we aan onze vertrouwde achteruitkijkspiegel hoe we moeten reageren. ‘Ja hoor, heb ik weer. Dit soort ellende overkomt mij altijd. Ik geef het gewoon op; dat heb ik altijd gedaan als het moeilijk werd.’

Afbeeldingsresultaat voor miracle morning

Mijn mening: 

Heb jij ooit het gevoel gehad dat het leven dat je wilt leiden en de persoon die je zou kunnen zijn net buiten je bereik liggen? Heb jij ooit het gevoel dat je je potentieel op de hielen zit – je weet dat het er is, je kunt het zien -, maar dat je het nooit echt te pakken krijgt?

Ik had al zoveel positiefs gehoord over de Miracle morning dat ik dacht: nu wil ik dat zelf ook eens proberen! In het begin vond ik het moeilijk om door het boek te geraken omdat het te ‘overdreven’ en te Amerikaans was. Na een tijd kon ik dat wel beter van mij afzetten maar toch blijf ik na het lezen van het hele boek, hetzelfde gevoel behouden: Hal leeft in een andere wereld dan waarin ik leef. Ik wil niet de beste zijn of het meeste verdienen. Ik wil vooral meer uit mijn dag kunnen halen en doen wat ik graag doe. Misschien komt het omdat ik van nature uit al eerder een ochtendmens ben? Om 5 uur opstaan doe ik niet maar om op een weekend dag om 7 uur op te staan vind ik geen probleem. Ik woon alleen en heb de hele ochtend voor mezelf. Ik sta bovendien al zeker een uur voordat ik naar het werk vertrek op.
Ik heb de life SAVERS nog niet uitgeprobeerd en wil dat wel gaan doen. Wie weet dat ik er na de 30 dagen challenge weer helemaal anders tegen aan kijk.

Zie dagelijkse meditatie als een tijdelijke vakantie van je problemen. Al zijn die problemen er nog steeds als je meditatie voorbij is, je zult merken dat je veel meer in evenwicht bent en beter in staat om ze op te lossen.

ISBN: 978-90-215-6385-5
Aantal pagina’s: 208
Uitgeverij Kosmos

Onlife – Katleen Gabriels

Korte inhoud: 

Trotse toekomstige ouders zetten de eerste echo van hun baby even later al op Facebook. Smartphones, selfies en apps kleuren onze dagelijkse woordenschat. Zelfs de dood maakt niet langer een onderscheid tussen online en offline. Indien je altijd herinnerd wilt worden, kun je nu al je digitale nalatenschap regelen. De laatste generatie die nog een onderscheid kan maken tussen online en offline leeft vandaag. De huidige tieners en twintigers groeien onlife op.

In België en Nederland zijn er verzekeringsmaatschappijen die korting geven als we onze wearabledata met hen delen, wat nog meer vragen doet rijzen over privacy en vrijheid.

Dit boek van Katleen Gabriels is een wake-up call voor iedereen die denkt dat hij niets te verbergen heeft in de onlinewereld. De digitale revolutie zorgt voor een waaier aan mogelijkheden, informatie en kennis, maar stelt ook onze vrijheid, zelfstandigheid en waardigheid op de proef. We worden niet enkel van bovenaf gecontroleerd, maar houden elkaar ook onderling in de gaten. Wat zijn de troeven en waar liggen de valkuilen in onze digitale wereld? Wat is nog persoonlijk en wat ligt te grabbel voor iedereen?

We zien de Homo hyper opstaan: de hypergeconnecteerde onlifemens die oververzadigd is door al die informatie.

9789401437776

Mijn mening:

Het was een ander boek dan ik verwacht had, de inhoud was anders bedoel ik. Ik dacht dat het ging gaan over minder online zijn en meer van het leven genieten etc. Blijkbaar heb ik de ondertitel niet goed gelezen want die zegt eigenlijk alles, of toch veel,: hoe de digitale wereld je leven bepaalt. Het gaat eerder over hoe de technologie en digitalisatie ons leven veranderd heeft en dat gaat van de eerste treinen tot Facebook, van de telefoon tot online bankieren. Het is wel interessant om eens te lezen maar ik vond het soms wat verwarrend geschreven omdat er van alles door elkaar aan bod komt.

We ervaren onze tijd als een periode vol vernieuwing, maar dit gevoel is geen privilege van de 21ste-eeuwse mens. Wie vandaag hoogbejaard is, was in de loop van zijn of haar leven getuige van de verspreiding en popularisering van de personenwagen, radio, televisie, gsm en het internet. De wereld is altijd in verandering.

ISBN: 978-94-014-3777-6
Aantal pagina’s: 241
Uitgeverij Lannoo

Anorexia. Mijn gewonnen strijd. – Inge Jansen

Korte inhoud: 

Anorexia – Mijn gewonnen strijd is een mooie dichtbundel die anderen meeneemt in de strijd tegen anorexia. Personen die hetzelfde meemaken, zullen herkenning vinden in de gedichten. Deze bundel laat echter ook zien dat je deze zware ziekte kunt overwinnen. Door te lezen als buitenstaander krijg je inzicht in wat er in het hoofd speelt van iemand met anorexia en wat voor gevecht hij/zij voert. Zo is het makkelijker te begrijpen wat de ziekte inhoudt.

Afbeeldingsresultaat voor anorexia. mijn gewonnen strijd. inge jansen

Inge Jansen is geboren op 4 maart 1993 in Zwolle. Rond haar vijftiende levensjaar heeft ze een eetstoornis ontwikkeld. Ze kon zich moeilijk uiten en is toen gedichten gaan schrijven. Dat was haar uitlaatklep. Inmiddels heeft ze haar eetstoornis overwonnen. Rond haar eenentwintigste kreeg ze de diagnose autisme en toen begonnen de puzzelstukjes op hun plek te vallen. Het gaat nu erg goed met haar. Het gevecht was lang en zwaar, maar zoveel waard!

Mijn mening:

Moeilijk om een gedichtenbundel te beoordelen.
De gedichten zijn ingedeeld per thema: eetstoornis, de weegschaal, terug in de tijd, samen, spiegel en toekomst. Het zijn korte gedichten die eenvoudig te begrijpen zijn en niet alleen herkenbaar voor mensen met een eetstoornis maar ook voor mensen die weinig zelfvertrouwen hebben etc.
Wat mij opviel is dat de gedichten in het hoofdstuk ‘toekomst’ positiever zijn dan de vorige gedichten en dat vind ik mooi en hoopgevend.
Leuk om zo af en toe tussendoor eens een gedicht uit te lezen.

Nu

Nu gaat het gebeuren
Dit is het moment
Achter me sluit ik de deuren
Nu ga ik voor de volle 100 %

Ik loop aan een stuk door
Zonder achter me te kijken
Dit keer ga ik er echt voor
Nu ga ik het bereiken

Ik ga met opgeheven hoofd
De toekomst tegemoet
Het verleden wordt gedoofd
En het heden gaat me goed

ISBN: 978-94-022-3530-2
Aantal pagina’s: 93
Uitgeverij Boek-scout

Ik las dit boek op vraag van ANBN.

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (11/30): een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou

Ze zeggen dat het overgaat – Johan Maes & Evamaria Jansen

Korte inhoud:

Rouw als een afwijking van het gewone of normale is als een ziekte waarvan je zo vlug mogelijk moet herstellen; het probleem of de symptomen moeten worden opgelost, de pijn verwerkt. Rouw wordt benaderd vanuit het idee dat het een eindpunt moet hebben. Bij rouwzorg word je als rouwende als slachtoffer beschouwd voor wie hulp nodig is. Onze samenleving is gericht op winst, op de oplossing van problemen en niet op verlies en pijn.

Als we rouwen en verdriet hebben, hebben we geen nood aan een vermanend vingertje, aan clichés, aan opmerkingen dat we ons verlies moeten verwerken, loslaten of een plaats geven. Er wordt van ons verwacht dat er binnen zo kort mogelijke tijd een eindpunt komt aan onze rouw, dat het overgaat. In de praktijk blijkt dat we net niet loslaten maar een zoektocht starten naar een andere vorm van vasthouden of verbinden.
Rouw houdt nooit op, maar ontvouwt en ontwikkelt zich in de loop van ons leven en maakt deel uit van wie we zijn. We hebben het recht om te rouwen, op onze eigen manier, bewegend tussen kwetsbaarheid en kracht. Zelfs als je de pijn van een ingrijpend verlies levenslang met je meedraagt, hoeft die geenszins in te houden dat je minder gezond en minder veerkrachtig bent.

Afbeeldingsresultaat voor ze zeggen dat het overgaat

Mijn mening:

Centraal in het rouwproces staat de wijze waarop je je hecht aan anderen. Door veilige hechting leer je op jezelf en op anderen vertrouwen en ga je de wereld verkennen. Veilige hechting is een van de krachtigste hulpbronnen voor het verwerken van trauma’s. De kern van de rouwpijn is de scheidingspijn, het verlaten en afgescheiden zijn en het verlangen om de band te herstellen. Het hechtingspatroon dat je opbouwt in je leven, beïnvloedt zowel de manier waarop je in je leven relaties aangaat als waarop je rouwt.

Voorbije zaterdag was het een jaar geleden dat mijn papa heel erg onverwacht is overleden. Omdat ik het nog steeds moeilijk vind om te geloven en dat het verwerken moeilijker maakt probeer ik er over te lezen in de hoop dat dat mij gaat helpen.
Dit boek vond ik goed omdat ik mezelf er voor een deel in herkende door de vele getuigenissen en andere, vooral kleine dingen die voor mij herkenbaar overkwamen.
Met sommige “uitspraken” die in het boek staan ben ik het niet helemaal eens of wringt het toch wat om het zo te zeggen. Zo staat er bijvoorbeeld dat ontkennen gezond is en dat vermijding ook gezond kan zijn. Daar heb ik toch mijn twijfels bij maar zoals bij zoveel dingen hangt dat van persoon tot persoon af.

ISBN:  978-94-903-8288-9
Aantal pagina’s: 310
Uitgeverij Witsand

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (5/30): een boek met een titel die meer dan 4 woorden telt

Verborgen – Karin Slaughter

Korte inhoud: 

Onder een kakofonie van geklik werden zaklampen uitgeschakeld en opgeborgen. Nadat Wills ogen zich hadden aangepast, zag hij wat hij al verwacht had te zien: afval, condooms en naalden, een leeg winkelwagentje, tuinstoelen, vuile matrassen – om de of andere reden waren er altijd vuile matrassen – en meer lege bierblikjes en kapotgeslagen drankflessen dan je kon tellen. De muren stonden vol met veelkleurige graffiti, zo hoog als een arm met een spuitbus kon reiken. Will herkende enkele gang tags – de Suernos, de Bloods, de Crips – maar het waren vooral namen met een hart eromheen, vredestekens en een stel gigantische, fors geschapen eenhoorns met regenboogogen. Typische raverskunst. Het mooie van ectasy was dat je er heel gelukkig van werd, tot je hart ermee stopte.

Het is de verraderlijkste zaak uit zijn carrière. Dat beseft Will Trent zodra hij het verlaten pakhuis in Atlanta binnengaat, en het dode lichaam van een ex-politieagent aantreft. Van het lijk lopen bloederige voetsporen weg die erop wijzen dat een ander, mogelijk vrouwelijk slachtoffer, is meegenomen… om vervolgens spoorloos te verdwijnen.
Voor Will – en voor patholoog-anatoom Sara Linton – wordt het nog erger. Een vondst op de plaats delict onthult een verband met Wills verleden…

Zolang ze zich kon herinneren had ze alleen naar de toekomst gekeken. Aan het verleden viel niets te veranderen, en het heden was meestal te ellendig voor woorden.

Afbeeldingsresultaat voor verborgen karin slaughter

Mijn mening: 

Weer blij dat ik nog eens een Karin Slaughter kon lezen al leek het boek wel minder goed vooruit te gaan dan haar andere boeken. Het was wel spannend zoals je kan verwachten maar er zat ook een liefdesverhaal tussen geweven om het zo te noemen en dat was wennen omdat het niet van haar gewoonte is.

Sara.
Will nam een diepe, kalmerende teug lucht en voelde zijn borst op- en neergaan. Alleen al bij de gedachte aan haar naam vloeide iets van zijn stress weg. Even dacht hij aan hoe heerlijk het was om midden in de nacht wakker te worden met Sara over hem heen gedrapeerd. Ze paste als het laatste stukje van een ingewikkelde puzzel. Ze was uniek.

De eerste 8 hoofdstukken zijn ‘gewoon’ en gaan zoals je het zou verwachten maar dan gaan ze ineens terug naar een week daarvoor en wordt alles vanuit het standpunt van iemand anders geschreven om dan daarna nog eens terug te gaan naar het heden.
Er deden veel verschillende personages aan mee en er werden dan nog eens identiteiten verwisseld dus ja, ook dat maakte dat het moeilijker was om te volgen en mij minder meesleepte.

ISBN:  978-94-027-1380-0
Aantal pagina’s: 477
Uitgeverij HarperCollins

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (14/30): een detective

Vingerafdruk van verdriet – Manu Keirse

Korte inhoud: 

Verdriet is als een vingerafdruk: voor iedereen herkenbaar en toch zijn geen twee vingerafdrukken gelijk. De lijnen lopen telkens weer anders en vormen een uniek patroon. Zo is het ook met verdriet.

Vingerafdruk van verdriet is een kostbaar geschenk voor een ander of voor jezelf. Het is een boekje dat je zou moeten geven aan iedereen die een kind, een broer of een zus, de partner, een ouder, een vriend of een droom verliest. Het is niet alleen geschreven voor hen die het zelf moeilijk hebben, maar ook voor familieleden, vrienden en collega’s van wie ze steun verwachten op hun moeilijke reis naar hernieuwd leven. Het is geen boek over dood. Het is een boek over leven, over het emotionele leven van iemand die wordt geconfronteerd met het verlies van een dierbaar iemand. Het is niet bedoeld om in één keer uit te lezen, of om eenmaal te lezen en weg te leggen, maar om telkens weer ter hand te nemen.

Rouw is als de golven van de zee. Op bepaalde momenten zijn de golven klein en worden ze nauwelijks opgemerkt; maar, op een moment dat men dit het minst verwacht, kan een felle golf de voeten iemand wegvegen.

Afbeeldingsresultaat voor vingerafdruk van verdriet manu keirse

Mijn mening: 

Het verwerken bestaat uit het stellen van de vragen, niet het vinden van de antwoorden.

Ik weet niet wat ik ervan verwacht had of moest verwachten maar in ieder geval niet dat het zo wetenschappelijk was geschreven. Er zijn veel dingen die ik herken na het plotse overlijden van mijn papa bijna een jaar geleden maar ik voelde er niets bij en dacht alleen “ja, in theorie is dat zo” en om één of andere reden had ik het zo niet verwacht van Manu Keirse, ook al ken ik hem alleen maar van naam.
De derde druk dateert van 2000 zou het daarmee te maken hebben? Dat het te “oude taal” is? Ik weet het niet… Ik bleef in ieder geval op mijn honger zitten na het lezen en tegelijk doet de herkenning wel deugd, een dubbel gevoel dus.

Er bestaat vaak een grote tegenstelling tussen de manier waarop een rouwende zich innerlijk voelt, en de uiterlijke wereld op feestdagen. Meng kan ongeveer alle mogelijke gevoelens ervaren, behalve ‘zalig’ kerstfeest, ‘gelukkig’ nieuwjaar, ‘vrolijke’ paasdagen.

ISBN:  978-90-209-4223-1
Aantal pagina’s: 96
Uitgeverij Lannoo

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (3/30): een boek met minder dan 200 pagina’s

Big magic – Elizabeth Gilbert

Korte inhoud:

Dit is volgens mijn dus dé vraag waar het bij creatief leven helemaal om draait: heb je de moed om naar buiten te treden met de schatten die binnen in jou verborgen liggen?

In Big magic moedigt Elizabeth Gilbert ons aan om onze verborgen talenten te ontdekken. Balancerend tussen spiritualiteit en vrolijk pragmatisme laat ze zien hoe we onze ideeën kunnen omarmen, nieuwe uitdagingen het hoofd kunnen bieden en onze dagen kunnen vullen met meer passie en mindfulness. Op weg naar het leven waar je altijd van hebt gedroomd.

Je angst zal altijd door je creativiteit aangewakkerd worden, want voor je creativiteit moet je dingen doen waarvan de uitkomst onzeker is, en angst heeft een hekel aan onzekere uitkomsten. Je angst is eigenlijk gewoon een beveiligingsmedewerker in een winkelcentrum die denkt dat hij een Navy SEAL is: hij heeft al dagen niet geslapen, hij staat helemaal strak van de Red Bull en je hebt grote kan dat hij, in een absurde poging om de algehele ‘veiligheid’ te bewaken, op zijn eigen schaduw schiet.

Afbeeldingsresultaat voor big magic elizabeth gilbert

Mijn mening: 

Mijn vader besloot dat hij niet meer allen maar chemisch ingenieus wilde zijn; hij wilde ook kerstbomenkweker worden, en dus ging hij dat in 1973 ook doen. We verhuisden naar een boerderij, hij maakte een stuk grond vrij, zette er zaailingen in en ging van start met zijn project. Hij zei zijn gewone baan niet op om zijn droom waar te maken; hij plooide zijn droom om zijn gewone leven heen.

Dit boek stond al een hele tijd op mijn leeslijstje. Ik keek er echt ontzettend hard naar uit om dit boek te lezen maar jammer genoeg heb ik het niet helemaal kunnen uitlezen… Het is een populair boek dat vaak gereserveerd wordt in de bibliotheek dus kon ik het niet meer verlengen en moest het eigenlijk al terug binnengebracht zijn *bloos*
Langs de ene kant ben ik blij dat ik het boek gelezen heb maar langs de andere kant weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden. Ik las nog nooit eerder iets van Elizabeth Gilbert en dat vind ik wel jammer want ik vind dat ze een leuke schrijfstijl heeft en dat ze dingen, ook ongrijpbare of ontastbare dingen, heel goed kan verwoorden.
Ik denk niet echt dat kunst iets spiritueel is maar toch kan ik me wel inleven in wat ze schrijft: dat je het moet toelaten, dat jij de “uitverkorene” bent waarin de inspiratie zich nestelt etc.
Ik hoop het boek ooit nog eens te lezen en dan een andere blik er op te kunnen werpen.

ISBN: 978-90-234-9693-9
Aantal pagina’s: 252
Uitgeverij Cargo

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (2/30): een boek uit de bibliotheek