Leesjaar 2018

Omdat ik te veel bezig ben met breien en dus ook met mijn bijberoep, komt lezen er niet meer van. Ik las maar 13 boeken dit jaar en dacht er aan om te stoppen met deze blog maar het lijkt mij leuk omdat dit binnen een aantal jaar nog eens te kunnen teruglezen dus blijf ik verder doen.

reading challenge

Deze boeken las ik dit jaar:

Gelezen deel 1

Gelezen deel 2

Ik was al vergeten dat je in Goodreads ook andere statistieken kon zien maar ik vind het wel leuk om ze te zien en deel ze dan ook graag:

Goodreads statistieken 1Goodreads statistieken 2Goodreads statistieken 3

Zoals steeds kan je alle besprekingen van de boeken die ik gelezen heb, gemakkelijk terugvinden via de pagina “Gelezen”.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel – Annabel Pitcher

Korte inhoud:

Jamie verliest zijn oudere zus in een terroristische aanslag. Zijn moeder verlaat het gezin, zijn vader verwaarloost zichzelf en zijn kinderen. Jamie’s andere zus verandert in een onaantastbare puber.

Op school is tekenen mijn lievelingsvak, en als ik de gebouwen als mensen zou tekenen, zou ik van het huis en maf oud omaatje maken, met een tandeloze lach. Het appartement zou een ernstige soldaat zijn, in een mooi uniform en geperst tussen allemaal precies dezelfde mannen.

Een aangrijpende roman over verder leven na een tragedie, verteld door een aandoenlijk en eigenwijs tienjarig jongetje.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel

Mijn mening:

Dit boek stond al een hele tijd op mijn veel te lange te lezen lijst en nu is het er eindelijk van gekomen om het te lezen. Wat ben ik blij dat ik het gelezen heb! Zo een mooi en ontroerend boek. Het is in eenvoudige taal geschreven met eenvoudig woordgebruik maar toch zitten er meerdere moeilijke thema’s in verwerkt: het verlies van een zus/dochter waar ieder op zijn of haar manier mee omgaat en die zus is dan nog omgekomen door de aanslagen van 9/11 doos moslims. Hoe ga je dan om met moslims? Zijn zij allemaal terroristen? Kan je nog wel gewoon bevriend zijn met moslims?

Dat is het nou met christenen en moslims: ze hebben allebei een god en ze hebben allebei een boek. Ze noemen alles alleen anders.

Dat laatste is nu echt wel brandend actueel om het zo maar te zeggen. De vader verwerkt zijn verdriet om het verlies voor zijn dochter door te gaan drinken. Een drinkende vader is voor mij erg herkenbaar. Hierdoor zat ik regelmatig met tranen in mijn ogen te lezen.
Het verhaal loopt grotendeels goed af en de familie groeit terug naar elkaar toe maar en helemaal happy end is het ook weer niet.

Als jaloezie rood is en twijfel zwart, dan is geluk bruin.

ISBN: 978-90-499-2443-0
Aantal pagina’s: 239
Uitgeverij Moon

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (8/30): een boek waarin de dood centraal staat

De behandeling – Suzanne Young

Korte inhoud:

De Behandeling is het tweede deel in de indrukwekkende en aangrijpende The Program-serie. In deel 1, Het Programma, moest Sloane er alles aan doen om uit handen van het Programma te blijven. Maar niet alleen zij, ook James, met wie ze op de vlucht is, wordt steeds zwakker en een depressie ligt op de loer. In dit ijzingwekkende vervolg lees je of het ze lukt om aan de leugens en de geheimen te ontkomen…

Hoe stop je een epidemie?

Sloane en James zijn op de vlucht na ternauwernood te zijn ontsnapt aan de zelfmoordepidemie en ook aan het Programma. Ze bevinden zich zeker niet buiten de gevarenzone. Ze hebben allebei enorme gaten in hun geheugen en hoewel Sloane en James elkaar terug hebben weten te vinden, is het Programma nog niet bereid ze op te geven.

Ze voegen zich bij een op de vlucht geslagen groep rebellen en zullen moeten zien uit te vinden wie ze kunnen vertrouwen, en hoe ze het Programma kunnen uitschakelen. Maar ondanks het feit dat ze al een heel eind op weg zijn, zijn er nog heel veel dingen die ze zich niet kunnen herinneren. De sleutel nar hun verleden is de Behandeling – een pil die vergeten herinneringen terug kan halen, zij het tegen een hele hoge prijs. En er is maar één dosis.

Mijn mening:

Ik vond het moeilijk om in het verhaal te komen. Ik miste een soort herhaling of korte samenvatting van het vorige boek. Na een honderdtal bladzijden begon er dan toch van alles te gebeuren en nam het verhaal plotse wendingen waardoor ik toch verder bleef lezen. Al vond ik wel dat er niet echt veel gebeurde in het boek. Ik las ook het exclusief kortverhaal “Het herstel” en daar vond ik veel meer in gebeuren dan in het hele boek. En toch ben ik ergens wel benieuwd naar het derde deel in deze reeks maar vraag me tegelijk af wat ze daar nog te vertellen gaan hebben.

Zou hij echt liegen over zoiets gruwelijk? Ik kreun uit frustratie dat helemaal niemand te vertrouwen is. ‘We zijn gewoon allemaal leugenaars.’
Realm komt overeind. ‘Iedereen liegt, Sloane. Alleen zijn wij er toevallig beter in dan anderen. Daarom leven we nog.’

ISBN: 978-90-452-0951-7
Aantal pagina’s: 398
Uitgeverij Karakter

De eerste maandag van de maand – Peter Zantingh

Korte inhoud:

Aan de dood dacht ik elke dag. Ik ging uit van het ergste als ik een duizeling voelde opkomen. Ik was bang voor pijnscheuten in mijn linkerarm omdat ik eens gehoord had dat je dan een hartaanval krijgt. Hoofdpijn was een hersentumor. Soms, als ik mijn hoofd snel draaide, voelde ik een adertje in mijn nek aantrekken. Ik zag voor me dat dat op een dag zou knappen en dat het dan gebeurd zou zijn.
Mijn dwanggedachten waren er juist om die gedachten, en wat ze voorspelden, op afstand te houden.

Toen hij met Sara was, had de dertigjarige Boris weinig last van zijn dwangstoornis. Maar als zij de relatie op een maandagochtend verbreekt, gaat het bergafwaarts. Hij kan niet anders dan twee straten verderop bij zijn alleenstaande vader aanbellen – een stugge weduwnaar die zijn zoon wel wil helpen, maar dat kan alleen als ze beiden hun grootste zwaktes toegeven. Tijdens een gezamenlijke trip naar Praag komen de verhoudingen op scherp te staan.

Nu is Boris weer thuis. Ik moet weer op hem letten, zo voelt het. Naar hem kijken, of hij niet struikelt, of zijn veters niet los zijn. Niet overal zijn de stenen van rubber.

De eerste maandag van de maand is een roman over de illusie dat je je eigen leven onder controle hebt.

Mijn mening:

Mijn vader en ik. We hadden allebei hetzelfde. Hij had zijn eigen, unieke wetboek, maar het was verschenen in dezelfde serie als dat van mij. Daar moesten we het voorlopig mee doen. We konden af en toe elkaars wetboeken doorbladeren, stukjes aan elkaar voorlezen, we konden ze naast elkaar zetten in de kast, maar we konden ze nog niet uitwisselen: ik zou zijn boek niet op schoot nemen, hij het mijne niet.

Ik vond het boek wat traag op gang komen maar hoe meer ik las hoe leuker en interessanter ik het begon te vinden. Je komt steeds meer te weten over Boris en zijn leven, de band met zijn papa en zijn relatie met Sara en natuurlijk ook over zijn dwangstoornis. Ik vond de uitleg over de dwangstoornis heel goed uitgelegd en verwoord zonder al te medisch en wetenschappelijk te zijn. Als lezer krijg je ook duidelijk te lezen welke stappen Boris allemaal zet om van zijn dwangstoornis af te geraken, hoe hij daarover denkt etc…
Persoonlijk begrijp ik niet zo goed waarom deze titel gekozen werd voor het boek. De foto op de cover vind ik dan wel weer goed gekozen.

ISBN: 978-90-295-8951-2
Aantal pagina’s: 220
Uitgeverij De Arbeiderspers

Het programma – Suzanne Young

Korte inhoud:

Ze hebben haar ontleed. Ze hebben haar schedel gekraakt, er de stukjes uitgehaald en die vervolgens weer teruggelegd als een vrolijke puzzel. Alsof ze gewoon niet echt meer is.

In de wereld van Sloane is het uiten van echte gevoelens verboden, depressie onder jongeren is een epidemie en de enige oplossing is het Programma…

Sloane denkt wel twee keer na voordat in het openbaar begint te huilen. Sinds zelfdoding is uitgegroeid tot een internationale epidemie, zou een huilbui haar in het Programma kunnen doen belanden, de enige bewezen behandelingsmethode. Ze heeft al een broer verloren, dus Sloane weet zeker dat haar ouders er alles aan zullen doen om haar in leven te houden. Ze weet ook dat iedereen die het Programma heeft gevolgd terugkeert met een schone lei: hun depressies zijn verleden tijd, maar hetzelfde geldt voor hun herinneringen.

Omdat ze zowel thuis als op school constant onder toezicht staat, zorgt Sloane dat ze zo min mogelijk opvalt en verbergt ze haar gevoelens zo goed mogelijk. De enige bij wie Sloane zichzelf kan zijn, is James. Hij heeft beloofd om ervoor te zorgen dat ze geen van beiden in het Programma terechtkomen en Sloane weet dat de liefde tussen hen sterk genoeg is om allerlei tegenslagen te weerstaan. Maar ondanks de beloftes die ze elkaar maken, wordt het steeds moeilijker om de waarheid te verbergen. Ze worden alle twee steeds zwakker, depressie ligt op de loer. En het Programma zit hun op de hielen…

Mijn mening:

Ik had al van in het begin een soort haat-liefde verhouding met dit boek. Wie schrijft er nu een jongerenboek over zo’n gevoelig onderwerp? Zorgt dat er niet voor dat jongeren het nog negatiever gaan bekijken en gaan denken dat het allemaal normaal is?
In het begin ergerde ik mij ook aan de lay-out, relatief groot lettertype met relatief veel witruimte tussen maar eens dat ik in het boek bezig was viel dat allemaal wel mee.
Bovendien was het wel echt een goed verhaal waarin ik helemaal werd meegesleept. Het programma wordt onder andere met de hongerspelen vergeleken maar ik vergelijking daarmee zat er meer liefde en minder avontuur in, vind ik persoonlijk. Maar toch was ik altijd weer benieuwd naar de verhalen van Sloane en James en natuurlijk vroeg ik me regelmatig af hoe het verder zou aflopen.

James heeft gemillimeterd blond haar en draagt een ruitjesoverhemd met korte mouwen dat niet van hem lijkt te zijn; ergens past het gewoon niet bij hem. Bovendien verbergt het de littekens op zijn bovenarm niet. Ik zie dat hij me vanuit zijn ooghoeken aankijkt, maar hij draait zich niet opzij. Sterker nog: hij buigt naar voren en haalt zijn mobiel tevoorschijn om te sms’en of een spelletje te spelen.
Ik voel een vreemde onrust als ik naar hem kijk.

Het einde is toch wel wat spannend en doet je toch wel wat uitkijken of zelfs verlangen naar het vervolg.

ISBN: 978-90-452-0690-5
Aantal pagina’s: 398
Uitgeverij Karakter

Arendsjong – Leen Lefebre

Korte inhoud:

Wolf liep verder, een nieuwe gang in. De nieuwe tijd zette kinderen op de wereld die anders waren. Zij keken, hoorden, smaakten, roken en voelden veel intenser dan voorheen. Zij waren bejaarde zieltjes met oude schulden en plichten, in een nieuw kinderlichaam geduwd. Nieuwetijdskinderen werden van nature gedwongen om creatief te zijn. Dat was de enige sleutel om het als nieuwe mensheid te overleven.

Aan het begin der nieuwe tijden, na de grote ramp, wordt de jongen Wolf door zijn hongerige volk uitverkoren. Met zijn vliegtuig Zwerver trekt hij de wijde wereld in, op zoek naar voedsel.

Al gauw merkt Wolf dat zijn volk niet het enige is dat hard om hulp schreeuwt op de lelijk verminkte aarde. Er is een nieuwe maar keiharde wereld ontstaan, waar de overlevende mensheid constant in gevecht is met de nietsontziende Moeder Natuur en de vaak meedogenloze medemens.

In de wereld van Wolf bestaat slechts één manier om de donkere tijden door te komen, maar hiervoor zal de gevoelige dromer menige strijd moeten leveren.

Uiteindelijk heeft dit nieuwetijdskind de sleutel tot succes in eigen handen, maar lukt het hem ook die te hanteren?

Mijn mening:

Bedankt Leen voor het toesturen van dit boek.

Wolf legde de beertjes grijnzend aan het voeteinde en trok de veters van zijn zwarte schoenen los, waarna hij ze uittrapte. Zijn lijft was uitgeput, en hij kroop snel onder de warme wollen deken en katoenen lakens van het brede, maar korte bed.
Zijn rug leunde tegen het oude streepjesbehand dat hier en daar los zat aan de binnenmuur. Een gigantische barst doorkruiste de wand aan de andere kant. Hij probeerde zich voor te stellen hoe het einde hier was geweest, maar zijn oogleden voelden zwaar aan en sloten zich vanzelf.

Ik wist niet wat ik van dit boek moest verwachten toen ik het begon te lezen maar ik denk dat dat vaak het beste is: zonder verwachtingen aan een boek beginnen.
Op zich vond ik het een interessant idee van verhaal: een jonge jongen die op wereldreis gaat en allerlei landen en producten ontdekt zoals de kaas in Nederland, het water in Rhodos, exotische vruchten in de Dominicaanse Republiek… en dat hij dan de mensen daar en de verschillende culturen leert kennen. Ook goed was dat de mensen elkaar hielpen en dat ze dingen van elkaar leerden.
Maar ik vond het boek echt veel te langdradig en veel te veel synoniemen gebruikt. Misschien dat dat voor een 12-jarige goed is (voor deze leeftijd is het boek bestemd) maar daardoor had ik er moeite mee om door te lezen en verder te geraken in het boek.
Ook jammer is dat je pas helemaal op het einde van het boek te weten komt waar de titel vandaan komt, persoonlijk zat ik er al langer op te wachten omdat te weten.

ISBN: 978-94-907-6788-4
Aantal pagina’s: 336
Uitgeverij Zilverbron

Edith en het huis in Moissac – Kathy Kacer

Korte inhoud:

Een jong, joods meisje kan tijdens de invallen van de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog geen kant uit en moet steeds onderduiken. Wie kan haar helpen? Shatta en Bouli Simon, een Frans, joods echtpaar dat in het geheim een school heeft geopend voor joodse kinderen die op de vlucht zijn, Sara Kupfer, een meisje net als Edith, dat ook is ondergedoken en haar vriendschap en genegenheid biedt als Edith het niet meer ziet zitten? Oom Albert en tante Marie, hardwerkende boeren, die de opbrengst van hun land met Edith willen delen, terwijl elders het voedsel op de bon is?
Of de vele inwoners van Moissac, een dorpje in Frankrijk, die – met gevaar voor eigen leven – samen afspreken dat ze geen woord reppen over de aanwezigheid van de joodse kinderen in hun dorp?

Mijn mening:

Van je collega’s moet je hebben: krijg je van de ene collega een roman aangeboden, iets later komt een 2de collega af met een oorlogsverhaal. Als zij er over vertelde vond ik het een interessant boek dus ik dacht “waarom niet?!”
Ik vond de covertekst niet echt duidelijk, niet echt veel zeggend en ik had dus ook niet direct door dat ik een jeugdboek aan het lezen was, al dacht ik het wel aan het iets grotere lettertype en het eenvoudige taalgebruik gemerkt te hebben.
Het boek vertelt het verhaal van Edith Schwalb en over hoe zij de oorlog als jonge tiener beleefd heeft. Eigenlijk vooral de zoektocht naar een goede woning, naar mensen die haar wouden opvangen, het maken van nieuwe vrienden en het missen van je familie.
Het boek is in eenvoudig taalgebruik geschreven maar niet te eenvoudig. Ik kon me relatief goed inleven in Edith, ik heb zelf nooit een oorlog meegemaakt dus ik zal me nooit helemaal kunnen inleven, en hoe zij zich gevoeld moet hebben. Ik zag de beschreven taferelen in het boek ook zo voor mij.

ISBN: 978-90-534-1853-6
Aantal pagina’s: 160
Uitgeverij C. de Vries – Brouwers

Doodgraag – Gerda Van Erkel

Korte inhoud:

Toen ik in alle vroegte over het strand van Middleton Island struinde, vond ik de voetbal. Hij lag op me te wachten. Althans, dat gevoel kreeg ik. Eigenlijk was het meer een zekerheid, zo sterk drong de gedachte zich aan me op. En wat hij van me wilde, kon ik met geen mogelijkheid weigeren. Al zou het me mijn leven kosten.

Dorian is achttien en heeft een onbezorgd leventje. Hij is dol op Alisha, zijn vriendin, en op de ruige natuur van Middleton Island, een klein, desolaat eiland voor de kust van Alaska waar zijn vader werkt. Op een dag vindt hij een aangespoelde voetbal, waar Japanse tekens op staan. Dorian is ervan overtuigd dat de bal te maken heeft met de tsunami die in 2011 de kust van Japan verwoestte. Vanaf dan neemt de bal zijn leven over. Dorian moet en zal de eigenaar vinden en hem de bal terugbezorgen.

Samen met Alisha reist hij naar Japan. Ze zien er met eigen ogen welke diepe littekens de tsunami in het landschap en in het leven van de mensen achterliet.

Mijn mening:

Het is een traditie geworden, elk jaar koop ik op de boekenbeurs in Antwerpen, het nieuwste boek van Gerda Van Erkel. Ik heb haar boeken altijd graag gelezen, ook al zijn het jeugdboeken. Zeker de boeken die zich in België afspelen want daar kon ik mij nog meer in inleven.
De laatste tijd spelen de verhalen zich in het buitenland af en ik denk dat het daardoor is dat het verhaal mij minder kan boeien.
Dit verhaal heeft mij eigenlijk nooit helemaal mee gekregen. Het was een mysterieus en verwarrend verhaal vond ik maar ik kan er niet te veel over kwijt want dan verklap ik al te veel voor mensen die het boek wel nog willen lezen.

ISBN: 978-90-590-8562-6
Aantal pagina’s: 144
Uitgeverij Davidsfonds/Infodok

Neeland – Nic Balthazar

Korte inhoud: 

Spreek je Nederlands? vragen ze.
Het eerste Nederlandse woord dat ik
hoorde was nee. Nee, nee. Overal nee.

Ik weet nog dat ik dacht: Ah… ja.

Daarom noemen ze het neelands.

Een aangrijpend verhaal over twee asielzoekers gebaseerd op getuigenissen.

Ze zaten voor mijn camera, en ze vertelden over hun leven. Waar ze vandaan kwamen. Waarom ze naar hier kwamen. Hoe ze hier geraakt waren. Waarom ze niet meer terug konden. Waarom ze zich nergens nog thuis voelden. Verhalen die meermaals het bloed in mijn aders deden stilstaan. Maar ze werden ongeveer steevast gebracht met rechte rug, kamerbrede glimlach en met klaren ogen waar de kracht vanaf knetterde.
Ze hadden nochtans meer meegemaakt dan een mens wil meemaken, en dan zeker op zo’n jonge leeftijd. Ze waren vaak geslagen, achtervolgd, uitgespuwd en uitgeperst. Maar misschien omdat ze nog zo klein waren, waren ze niet klein te krijgen.

Mijn mening: 

Een dun boekje met zoveel sprekende inhoud. Een aangrijpend verhaal over het “Neeland” waarin wij leven in slechts 62 pagina’s. Twee asielzoekers die hun eerste ervaringen over België vertellen, 1 eigenlijk en hij vertelt dan ook hoe hij zijn vriendin tegen komt en hoe ze samen overleven door frieten en frisdrank te eten en drinken die mensen op straat laten vallen of liggen. Hoe verdrietig dat ze zijn omdat ze broers, zussen en ouders verloren hebben en dan terecht komen in een land dat ze van haar noch pluimen kennen, om die uitdrukking maar te gebruiken.

ISBN: 978-94-014-0964-3
Aantal pagina’s: 62
Uitgeverij Lannoo

Een tere huid – Gerda Van Erkel

Korte inhoud:

Elke zondag gaat Mettes vader om broodjes en kaas. Op een bloedhete zondag in juli keert hij niet terug naar huis. Mette wacht. Elke avond zet ze een kruisje op de kalender en overloopt ze haar herinneringen aan hem. Maar dat blijken er bedroevend weinig te zijn.

Mette wacht ook op de ware. Al haar vriendinnen hebben iemand. Zij heeft alleen Peer, haar buurjongen en allerbeste vriend. Maar Peer heeft zijn hart en zijn hoofd vol van wielrennen. En van Sil, haar beste vriendin.

Na elf maanden duikt haar vader plots weer op. Hij ziet er niet alleen helemaal anders uit, hij lijkt ook een totaal ander mens geworden. Mette is boos, verward, maar ook nieuwsgierig. Wat is er gebeurd waardoor hij haar en mama al die tijd zonder taal of teken in onrust heeft laten wachten?

Mijn mening:

Lang geleden dat ik nog eens een boek van Gerda las 🙂 Elk jaar weer kijk ik uit naar haar nieuwste boek, hoop ik toch dat er een nieuw boek van haar verkocht wordt op de boekenbeurs.
Dit boek ging over vriendschap en liefde, leven en leren accepteren. Vriendschap tussen vriendinnen, jongeren en ouderen, ouders en kinderen, jongens en meisjes. Liefde tussen man en vrouw, dochter en moeder, dochter en vader, jongeren onderling.
Het was een aangrijpend en zeer herkenbaar verhaal voor jongeren met gescheiden ouders alsook voor jongeren die opzoek zijn naar zichzelf en naar wat ze willen (bereiken).

ISBN: 978-90-590-8505-3
Aantal pagina’s: 206
Uitgeverij Davidsfonds/Infodok