De bibliothecaresse van Auschwitz – Antonio Iturbe

Korte inhoud:

In concentratiekamp Auschwitz is pal onder de ogen van de nazi’s in het geheim een schooltje opgezet. Daar waar boeken streng verboden zijn, verbergt de veertienjarige Dita onder haar jurk de kleinste en meest clandestiene bibliotheek die ooit heeft bestaan. De acht boeken worden door haar den de andere kampgenoten gekoesterd als schatten. Dita geeft niet op en verliest nooit de wil om te leven. De verhalen voeren haar mee naar een andere wereld.

De bibliothecaresse van Auschwitz is een ontroerend waargebeurd verhaal over de moed van een jong meisje en de kracht van boeken in de verschrikkelijkste omstandigheden.

Mijn mening:

Ze heeft al in geen dagen de atlas doorgebladerd en ze geniet ervan om met haar vinger de kustlijnen te volgen, bergketens te beklimmen en af te dalen, de namen te fluisteren van steden als Londen, Montevideo, Ottawa, Lissabon, Peking… en intussen hoor ze in gedachten de stem van haar vader die aan de wereldbol draait.
Dan pakt ze het vergeelde exemplaar van De graaf van Montecristo. Zachtjes spreekt ze de naam van Edmond Dantès uit en ze oefent net zo lang op het Franse accent tot ze tevreden is.
Ze neemt H.G. Wells erbij, haar privéleraar geschiedenis gedurende die maanden. Dan de Russische grammatica, het boek van Sigmund Freud en het meetkundeboek. En die roman in het Russisch zonder omslag, waarvan ze het mysterieuze cyrillische schrift niet heeft kunnen ontcijferen. Met uiterste behoedzaamheid pakt ze het laatste boek uit de geheime bergplaats, het half kapotte De lotgevallen van de brave soldaat Svejk.
Ze omhelst het gehavende boek als een oude vriend.
Uiterst behoedzaam lijmt ze met wat Arabische gom de losgeraakte ruggen van een paar boeken. Met een schone doek en wat speeksel poetst ze de omslagen schoon, die vuil zijn vuilgeworden in de geheime bergplaats. Ze verzorgt hun wonden, waarschijnlijk voor de laatste keer. Daarna strijkt ze de bladzijden glad, haalt de vouwen en ezelsoren eruit en strijkt er keer op keer met haar hand overheen.
Eigenlijk is het meer strelen dan gladstrijken.

Wauw, zo’n goed boek! Zo goed geschreven! Ik zou bijna zeggen dat het ‘genieten’ is van begin tot einde maar dat woord past helemaal niet in de context van het verhaal. Je krijgt namelijk de gruwel van de oorlog mee maar uit een ander perspectief, het perspectief van Dita, de jonge bibliothecaresse. Het gaat veel over haar en haar boeken: hoe ze er voor zorgt, hoeveel respect ze er voor toont, welke boeken ze leest, hoe de bibliotheek ontstaat maar ook hoe ze even kan verdwijnen in een andere wereld als ze aan het lezen is, hoe ze andere mensen ontmoet door de opstart van haar bibliotheek.
Bij momenten las ik al glimlachend om de deugenieterij die werd uitgehaald, twee keer rolden de tranen over mijn wangen terwijl ik aan het lezen was.
Een quote aanduiden was voor mij bijna onmogelijk omdat ik zo veel dingen, zo goed en zo aangrijpend, zo echt vond verwoord. Dit is volgens mij een boek om te koesteren.

ISBN: 978-90-225-6643-5
Aantal pagina’s: 412
Uitgeverij Boekerij

Marie – Julie De Keersmaecker

Korte inhoud:

Ongelooflijk hoe je leven in één seconde kan veranderen in een hel. Zulke dingen gebeuren in boeken of films, maar niet in ons gezin of in onze vriendenkring.

Met deze zin startte Julie De Keersmaecker op zondag 31 juli 2011 haar dagboek, nadat haar jongste dochtertje de diagnose kanker kreeg. De daaropvolgende zeven maanden leefde ze van dag tot dag, tussen hoop en vrees, tussen het UZ in Gent en haar woonplaats Ekeren.

De manier waarop Julie verwoordt hoe een levensbedreigende situatie ingrijpt in een gelukkig gezinnetje, is indrukwekkend. Ondanks de radeloosheid, de angst en het verdriet is dit geen triest verhaal. Haar dagboek laat je regelmatig glimlachen en zelfs schateren. Het vertelt dat achter zoveel ellende ook een hoop mooie dingen kunnen schuilgaan. Dit boek is in de eerste plaats een les in liefde. Als mama laat Julie ons voelen wat een ouder voor zijn kind kan betekenen en hoeveel een kind voor zijn ouders kan terugdoen. Voor Julie was de ziekte van haar dochter een eyeopener. Een levensles waarvoor ze dankbaar is.

Marie overleed op 8 februari 2012. Ze is rustig heengegaan en leeft nu verder in de sprookjeswereld die Julie voor haar heeft verzonnen en tot in de kleinste details opgebouwd.

Mijn mening: 

Wat een prachtig boek over dit o zo zware thema! Wat heeft Julie dat goed geschreven. Ik merk persoonlijk wel dat het bedoeld was/begonnen is als een blog, het boek bestaat namelijk uit allemaal zeer korte hoofdstukjes of blogposts.
Het moet zo’n zware tijd geweest zijn voor Julie, Paul, Axelle en ook Marie natuurlijk maar toch blijven ze tot op het laatste moment positief en blijven ze hopen. Ik wist dat Marie zou overlijden ergens op het einde van het boek maar ik moet zeggen dat het echt wel héél onverwacht is gekomen.
Ik heb een paar keer mijn tranen laten lopen. Vooral het contact tussen de zusjes en de mooie uitspraken die ze soms deden vond ik zo ontroerend en grappig.
Julie schrijft ook nog eens dat we meer moeten doen waar we zin in hebben en moeten genieten van het leven. Eigenlijk wist ik dat al maar waarom is dat toch zo moeilijk? Waarom moeten we altijd moeten? Stressen? Van her naar der lopen? Geniet van de kleine dingen die elke dag op je pad komen!

ISBN: 978-90-022-5224-2
Aantal pagina’s: 224
Standaard Uitgeverij

Verweesd – Aloka Liefrink

Korte inhoud:

Berlinda is geboren in Zuid-India en komt als peuter in een adoptiegezin terecht. Aanvankelijk gaat alles goed, maar samen met haar ook geadopteerde broer Ranjan wordt ze als tiener meegesleurd in een waanzinnige vechtscheiding. De kinderen worden aan de adoptievader toegewezen. Als die plots overlijdt raakt Berlinda, intussen bijna meerderjarig, volledig in de ban van het bizarre gedachtegoed van Angela, de nieuwe vriendin van haar vader.
Als Berlinda tweeëntwintig is, leert ze Roel kennen. Berlinda ziet in hem een manier om de verstikkende wereld van Angela te ontvluchten. Vanaf dan wordt de moed van de jonge vrouw pas echt op de proef gesteld…

Mijn mening:

Zoals op de cover staat is het inderdaad een erg bewogen adoptieverhaal. Op zich kon het misschien wel spannend geweest maar ik vond Berlinda, de hoofdpersoon, veel te naïef en zou haar graag eens door elkaar geschud hebben zodat ze haar ogen opendeed. Berlinda liet zich misbruiken door de nieuwe vrouw van haar vader, haar 2de lief en haar moeder heeft Berlinda vroeger ook hardhandig aangepakt. Ik ergerde mij er al snel aan dat Berlinda dit zelf niet zag. Ik ergerde mij ook aan het vele gebruik van vraag- en uitroeptekens.
Op het einde van het boek neemt Berlinda dan enkel toch afstand van haar slechte vriend, dat was een goede stap. Tenminste toch één goede stap die ze uit zichzelf gezet heeft maar ze had dat al veel vroeger moeten doen.
Haar broer Ranjan was ook geadopteerd en in de loop van de jaren verliezen ze het contact met elkaar maar ik vraag me wel af hoe het met hem is afgelopen. Jammer dat de lezer daar niets meer over te weten komt.

Ik las dit boek voor de uitdaging “Uit mijn kast”

ISBN: 978-94-600-1064-4
Aantal pagina’s: 191
Uitgeverij Vrijdag