Muidhond – Inge Schilperoord

Korte inhoud: 

Het mooiste land dat hij kende. Hier was hij ruim dertig jaar geleden op een onbeduidende zondagmorgen uit zijn moeder gekropen. Hier zou hij nooit weggaan. Hij keek naar het landschap zoals hij er nog nooit naar had gekeken. Geen enkel detail ontsnapte hem.

Nadat Jonathan bij gebrek aan bewijs is vrijgesproken, trekt hij weer in bij zijn oude, eenzame moeder, met het vaste voornemen een ander, beter mens te worden.

Afbeeldingsresultaat voor muidhond inge schilperoord

Mijn mening:

Eigenlijk had hij zelf de vragen willen stellen. Hij wilde weten hoe het kon dat hij zo anders was geworden dan hoe hij altijd had gedacht dat hij was. Vaak kwamen dan de woorden van zijn moeder weer naar boven die beweerde dat iedereen volmaakt op de aarde kwam, geschapen door God. Hoe kon het dan dat hij, steeds wanneer hij dacht aan wat er was gebeurd, zicht niet langer één geheel voelde?

Ongelooflijk hoe goed Inge zich kan inleven in Jonathan. Ik geloofde alles wat in het boek stond, elke letter. Echt waar alle respect voor de auteur want dat is echt niet gemakkelijk, denk ik.
Jonathan wordt vrijgesproken en mag de gevangenis verlaten. Waarom hij in de gevangenis heeft gezeten weet je als lezer niet maar hoe verder je leest hoe meer je als lezer een vermoeden krijgt. Dat vermoeden wordt steeds sterker en sterker maar helemaal zeker ben je als lezer nooit.
Wat Jonathan denkt en voelt wordt uitvoerig besproken vanuit zijn eigen perspectief, wat het verhaal zo goed maakt.
Ik heb dit boek geleend uit de bibliotheek en vond het bij de afdeling young adults. Dit vind ik persoonlijk wat raar omdat het toch wel een zwaar onderwerp is maar langs de andere kant is het heel herkenbaar en eenvoudig geschreven zodat jongeren het zeker ook zouden begrijpen en zich kunnen inleven.

ISBN: 978-90-575-9715-2
Aantal pagina’s: 220
Uitgeverij Podium

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami

Korte inhoud:

Afgezien van Tsukuru Tazaki hadden ze door een stom toeval nog iets met elkaar gemeen: hun achternamen bevatten allemaal een kleur. De twee jongens heetten Akamatsu en Omi – Rodeden en Blauwezee -, en de twee meisjes Shirane en Kurono – Wittewortel en Zwarteveld. Alleen de naam Tazaki – Veelpunt – had niets met kleuren te maken.

Tsukuru Tazaki is opeens helemaal alleen. Zijn jeugdvrienden, die zijn achtergebleven in zijn geboortestad toen hij in Tokyo ging studeren, willen hem van de ene op de andere dag niet meer kennen. En hij heeft geen idee waarom.

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

Mijn mening: 

‘Maar ik heb helemaal geen vertrouwen in mezelf.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik bang ben dat ik helemaal geen zelf heb. Geen persoonlijkheid, en dus ook geen heldere kleuren.’

Ik wou al zolang eens “een Murakami” lezen en ik ben zo blij dat het er eindelijk van gekomen is! Als je de korte inhoud van het boek leest kom je eigenlijk niet zoveel te weten maar dat is niet erg want hoe meer je leest hoe duidelijker alles wordt.
Het gaat over een groepje van 5 vrienden, allemaal met een kleur in hun naam (rood, blauw, wit en zwart) behalve Tsukuru Tazaki, die heeft geen kleur in zijn naam. Op een bepaald moment valt dat vriendengroepje van 5 uit elkaar en wordt hij, Tsukuru Tazaki, uit de groep gestoten. Maar waarom is dat zo? Hoe is het zo ver kunnen komen? Tsukuru Tazaki gaat op zoek naar een antwoord op deze vragen en gaat daar voor zijn oude vrienden terug opzoeken. Hij reist zelfs helemaal naar Finland omdat ‘Zwartje’ daar nu woont.
Het is in een duidelijke taal en mooi geschreven, soms wel wat gedetailleerd maar dat stoort niet echt.
Dit is zeker niet mijn laatste Murakami die ik gelezen heb!

De voorbije tijd werd een lange, scherpe priem die zijn hart doorboorde. Zilverkleurige pijn sloop geluidloos naderbij en veranderde zijn ruggengraat in een ijskolom. De pijn bleef steeds maar op dezelfde plaats hangen, zonder aan intensiteit in te boeten.

ISBN: 978-90-254-4207-1
Aantal pagina’s: 361
Uitgeverij Atlas contact

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (9/30): een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots

Poppy Shakespeare – Clare Allan

Korte inhoud:

Er waren drie wc-hokjes en twee ervan waren bezet. De achterste was nooit vrij, want daar woonde Fran van de Vijfde Verdieping. Fran van de Vijfde Verdipeing was een raar soort drabber, die had beter kluizenaar kunnen worden of zo, want het enige wat ze wou, was een beetje rust aan haar kop, zei ze, en dat kreeg ze niet.

N is al dertien jaar patiënt in Dorothy Fish, een inrichting in Noord-Londen. Dag na dat zit ze te roken in gemeenschappelijke ruimte en net als bij alle andere patiënten is het haar enige wens om nooit ui de inrichting ontslagen te worden.
Dan wandelt Poppy Shakespeaere binnen met haar minirok en stilettohakken. Ze weet zeker dat ze hier niet thuishoort en is vastbesloten terug te keren naar haar gewone leven. N is verbijsterd door Poppy’s houding, maar besluit haar toch te helpen. Samen verzinnen ze een manier om Poppy uit de inrichting te krijgen. Maar zijn ze gek genoeg om het systeem te beduvelen in een wereld war gekte de normaalste zaak van de wereld is?

Mijn mening: 

Ik denk wel ’s dat het leven een stuk makkelijker zou wezen als ik niet zo gevoelig was voor wat andere mensen voelen. Ik weet niet of ik zo geboren ben of dat het komt door alles wat er gebeurd is, maar soms lijkt het verdomme wel of ik radar heb, als je snapt wat ik bedoel. Ik bedoel, ik had mijn ogen nog niet dicht of ik wist dat er stront aan de knikker was.

Toen ik bekend maakte dat ik wou meedoen met de Verbeelding Book Challenge kreeg ik heel wat tips, waaronder dit boek. Ik sta open voor tips en aanraders van anderen maar heb nu nog maar eens gemerkt dat ik liever mijn eigen keuze lees. Dit boek lag mij niet. Ik vermoed dat de vertaling ook wel meespeelt en dat ik het beter in het Engels gelezen had. Het verhaal speelde natuurlijk ook een rol want er gebeurde helemaal niets… Verschillende bladzijden vol tekst om tot niets te komen of toch niets belangrijk.
Vandaar dat ik ongeveer halfweg gestopt ben in dit boek.

ISBN: 978-90-290-7882-5
Aantal pagina’s: 348
Uitgeverij Meulenhoff

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (3/30): een boek waarin geestelijke gezondheid centraal staat

Alles verandert – Kristien Hemmerechts

Korte inhoud:

Als liefde betekent dat alle voorzichtigheid overboord wordt gegooid, dan was het liefde. Is het liefde.

Iris Verdonck kan met trots terugblikken op een rijke carrière en een onstuimig liefdesleven. Alles, of bijna alles, in haar leven lijkt gesmeerd te lopen, tot op een fatale dag een mooie, raadselachtige studente haar het hoofd op hol brengt. In roekeloze overgave gooit ze haar principes over boord. De gevolgen zijn nauwelijks te overzien, en Iris dreigt alles te verliezen waar ze jaren voor gevochten heeft.
Alles verandert is een roman die rolpatronen fileert en de moraal ter discussie stelt.

Ze legt de doek opnieuw over de sofa, veegt de plooien glad. Kon ze dit maar met haar leven doen: er een doek over uitspreiden, hem glad strijken, het rimpelloze oppervlak bewonderen.

Mijn mening:

Ik zag dit boek in de bibliotheek staan, bij de nieuwe aanwinsten, en kon het niet laten om het mee te nemen. Het was al weer een hele tijd geleden dat ik nog iets van Kristien Hemmerechts las en ik had er zin in.
De tekst over de cover vertelt genoeg maar misschien aan de geringe kant. Het leven verandert, mensen veranderen, omstandigheden… Kortom alles verandert. En dat kan allemaal op korte tijd gebeuren met zowel negatieve als positieve ervaringen. Op een aantal maanden tijd(?) maakte Iris van alles mee en het begon allemaal met de raadselachtige studente die haar hoofd op hol brengt.
Het boek las als een trein en ik ben blij dat ik het gelezen heb maar merk ik dat ik het moeilijk vind om mijn mening te geven. Het boek behandelt veel thema’s en ook veel hedendaagse thema’s zoals vluchtelingenkampen, sexverslaving en nog wel meer.

Weet je wanneer r in dit land vooruitgang zal zijn geboekt, echte vooruitgang? Wanneer ze hier een directeur of directrice hebben die zelf ooit als vluchteling in België is gearriveerd. Of van wie de ouders hier als vluchteling zijn gearriveerd.

ISBN: 978-90-445-3424-5
Aantal pagina’s: 282
Uitgeverij De Geus

Maartse kamers – Y.M. Dangre

Korte inhoud:

Voor het eerst van zijn leven is de tachtigjarige Fernand alleen. Zijn vriend Albert ligt in het ziekenhuis en is stervende. De enige persoon tot wie Fernand zich in deze maartse dagen kan richten, is uitgerekend Madeleine, de dochter die zijn relatie met Albert altijd bemoeilijkt heeft. Maartse kamers is een geraffineerd verhaal over ouderdom en schuld, over de universele vraagt aan het einde van een mensenleven: heb ik het goede gedaan?

Toch gaat ze verder, spreekt, om mij te vermurwen, martelen, castreren, dat woord uit dat ik haat, dat ik haar verboden heb om te gebruiken: ‘pa’.  Vroeger zou ik er op gereageerd hebben, maar ik kan het niet meer, ben versleten, hoe energiezuinig mijn lichaam ook geleefd heeft. Van bureaustoel naar bureaustoel. Weggedoken in boeken.

Mijn mening:

Voor dat ik aan dit boek begon wist ik niet goed wat ik er van moest verwachten maar de tekst op de cover sprak mij wel aan. Ik vond en vind het thema van het boek nog altijd interessant. De laatste jaren horen we steeds meer over homo’s, lesbiennes en biseksuelen (niet altijd even positieve berichten) maar hoe was dat vroeger? Werden er dan geen mannen verliefd op andere mannen? Blijkbaar wel. En wat dan als je biseksueel bent en als man ook van vrouwen houdt?

Pas na het journaal begon hij erover. Of ik niet blij was dat wij – hij sprak het nadrukkelijk uit, alsof wij, de homoseksuelen, een ogenblikkelijk te herkennen diersoort waren – nu dezelfde rechten hadden.

Albert, de man van Fernand, ligt op sterven en daardoor blikt Fernand eigenlijk terug op zijn leven en wat er allemaal gebeurd is. Zoals je kan lezen in het boek heeft hij nogal “in de knoop gelegen met zichzelf” want terwijl hij een relatie had met Fernand is hij ook naar bed geweest met een vrouw en zonder het te weten een kind met haar gemaakt. Hoe ga je daar mee om? Wat speelt er dan allemaal in je hoofd?

Nu, bijna een halve eeuw verder, weet ik in tegenstelling tot toentertijd dat ik daar niet alleen in ben. Iedereen geneert zich kapot voor nieuw geluk, omdat het telkens ten koste gaat van steeds meer. Het verschil tussen jeugd en ouderdom is niet de hoeveelheid aan geluk, maar de mate waarin je je over dat geluk schaamt.

ISBN: 978-90-234-7452-4
Aantal pagina’s: 343
Uitgeverij De Bezige Bij

De halfbroer – Lars Saabye Christensen

Korte inhoud:

Scenarioschrijver Barnum Nilsen bezoekt met zijn vriend en manager Peder het Filmfestival in Berlijn. Terwijl Peder deals probeert te sluiten, geeft Barnum zich in zijn hotel over aan zijn drankzucht. Ontmoetingen met filmproducenten gaat hij liever uit de weg. Het bericht dat zijn verdwenen halfbroer Fred na jaren weer is thuisgekomen, ontkent zijn verteldrang. Een wervelende familiegeschiedenis is het resultaat.

Mijn mening:

Fred was begonnen aan zijn lange stilzwijgen. Zijn ogen waren de bolle kanten van lepels en hij staarde alleen maar rechts voor zich uit, naar de deur of nergens naar.

Ik heb een haat-liefdeverhouding met dit boek. Het lijkt mij een interessant verhaal en het is ook goed geschreven. Hele lange zinnen maar wel mooie zinnen, een taal waar je van moet genieten. In het begin kon het verhaal mij wel boeien maar ik geraakte er niet in vooruit: door de mooie zinnen en het is een ontzettend dik boek van meer dan 600 pagina’s waardoor ik het relatief snel heb opgegeven om nog verder te lezen…
Misschien krijgt dit boek ooit, in de verre toekomst, nog wel eens een nieuwe kans want ik blijf nog steeds denken dat het de moeite waard is om het te lezen maar blijkbaar niet op dit moment.

ISBN: 978-90-445-0679-2
Aantal pagina’s: 639
Uitgeverij De Geus

 

En uit de bergen kwam de echo – Khaled Hosseini

Korte inhoud:

Voor de driejarige Pari is haar grote broer Abdullah meer een vader dan een broer. Voor de tienjarige Abdullah is zijn zusje alles. Als Pari noodgedwongen wordt verkocht aan een rijk maar kinderloos echtpaar in Kabul zet dat een reeks gebeurtenissen in gang die een ontroerend en onthutsend beeld geven van de problemen waarmee mensen geconfronteerd worden. Khaled Hosseini volgt zijn personages van Kabul naar Parijs, van San Francisco naar het Griekse eiland Tinos, en weer terug naar Kabul.

‘Kabul is… ‘ Idris zoek naar de juisten woorden. ‘Duizend drama’s op één vierkante kilometer.’
‘Zal wel een flinke cultuurschok geweest zijn.’
‘Jazeker.’ Idris vertelt er niet bij dat de echte cultuurschok zijn thuiskomst in Californië was.

Hij onderzoekt de vele manieren waarop mensen elkaar liefhebben, elkaar pijn doen en verraden – én hoe ze zich voor elkaar opofferen.

Mijn mening:

Het nieuwe bewustzijn was niet uit zijn geest verdwenen, maar het had heel langzaam gezelschap gekregen. Er was nu een andere en tegengestelde bewustzijnsstroom in hem op gang gekomen, een die niet in de plaats kwam van de eerste, maar ruimte ernaast opeiste.

Lang geleden dat ik nog eens iets van Khaled Hosseini las. Ik herinnerde mij de titels wel nog van “De vliegeraar” en “Duizend schitterende zonnen” en dat ik genoten heb tijdens het lezen maar veel meer wist ik er niet meer over dus met ik met een propere lei aan dit boek begonnen.
Ik vond het wat verwarrend omdat er veel personages in aanbod komen en eigenlijk tijdens hun hele levensloop. Het boek is ingedeeld in 10 grote delen waar telkens een aantal personages wat meer centraal staan en elk deel is dan nog eens onderverdeeld in kleine stukjes die vaak afwisselen tussen heden en verleden.
Wat ik nog een klein minpuntje vond, stoorde mij vooral in het begin, is dat de anderstalige (Afghaans? Farsi?) niet vertaald werden of niet altijd want de Franse zinnen worden dan wel weer vertaald.
Ik geniet wel echt van zijn schrijfstijl en dat moet je ook doen. Zo’n mooie zinnen dat hij gebruikt! Jammer dat ik geen heel boek kan citeren.

Een verhaal is als een rijdende trein; het doet er niet toe waar je erop springt, je zult vroeg of laat je bestemming bereiken.

Ik kon mij heel goed inleven in de personages maar moest regelmatig nadenken over wie wie nu weer was.
Het einde van het boek vond ik echt ontroerend mooi en ik kon het niet laten om wat traantjes weg te pinken.

Vele jaren later, toen ik aan mijn opleiding plastische chirurgie begon, begreep ik wat ik die dag in de keuken niet begrepen had, toen ik ervoor pleitte dat Thalia Tinos zou verlaten om naar de kostschool te gaan. Ik leerde dat de wereld je innerlijk niet kon zien, dat de wereld zich geen donder interesseert voor de hoop en het verdriet en de dromen die aan het oog worden onttrokken door huid en botten. Zo simpel en absurd en wreed was het. Mijn patiënten wisten dat. Zij dagen dat veel van wat ze waren of zouden zijn of konden zijn afhankelijk was van de juiste proporties van hun bottenstelsel, de ruimte tussen hun ogen, de lengte van hun kin, de richting van hun neus, de ideale hoek van neus en voorhoofd.
Schoonheid is een kolossaal, onverdiend geschenk, lukraak uitgedeeld, stompzinnig.

ISBN: 978-90-234-8186-7
Aantal pagina’s: 413
Uitgeverij De Bezige Bij

Woesten – Kris Van Steenberge

Korte inhoud:

De negentiende eeuw loopt teneinde. Elisabeth, dochter van de smid, huwt met de jonge arts Guillaume Duponselle. Het zal geen gelukkig huwelijk worden. Als Elisabeth acht maanden later van een tweeling bevalt, blijkt de eerstgeborene een prachtige zoon, Valentijn. Het tweede kind is zo mismaakt dat Guillaume weigert hem een naam te geven. Toch blijft Nameloos in leven.

‘De namen?’ vroeg pastoor Derijcke met een zekere ergernis in zijn stem.
‘Hoe zegt u, eerwaarde?’
‘De namen, mijnheer docteur. Hoe gaat u de kinderen noemen?’
Verslagen keek hij naar Elisabeth. Heel even merkte ze de droefenis die in zijn lijf zat. Zij hadden sinds de geboorte van hun twee jongens alleen maar over Valentijn gesproken. Niet over het kind. Dat was er gewoon. Onbenoemd. Aanwezig.

Omdat zijn verschijning zijn vader en de dorpelingen doet huiveren, gaat Nameloos gesluierd door het leven. Dan doet de Eerste Wereldoorlog zijn intrede.

Mijn mening:

Wat een boek: het verhaal en de taal maken het tot een prachtig geheel! Het verhaal speelt zich af tijdens de eerste wereldoorlog in een Vlaams dorp, Woesten, maar het hoofdthema is zeker niet de oorlog, tot halverwege het boek heb je niet eens door dat de oorlog in beeld zou kunnen komen.

Oorlog is een raar beest. Het kruipt langzaam de mens in. Zacht grommend krabt het met zijn poten aan de onderbenen wanneer ouderlingen met trillende stem praten over hun eigen land. Het beest toont zijn klauwen zodra kaarten worden bovengehaald en lijnen worden aangewezen met strakke wijsvingers, lijnen die men nooit eerder gezien had op zo’n plattegrond en waarvan de klank een gevoel van weerstand oproept. Grenzen. Spreek het maar eens uit. Grenzen. Het is een woord dat niemand onberoerd laat.

Het verhaal gaat over een gezin: mama en papa met 2 zonen (een tweeling). Op deze volgorde doen ze ook hun verhaal en kom je zo hun standpunten te weten. De ouders trouwen als Elisabeth zwanger is. Een aantal maanden later bevalt Elisabeth niet van 1 zoon maar van 2 zonen. De eerstgeborene, Valentijn, is een gezonde, knappe jongen maar de tweede, Nameloos, is helemaal misvormt. Elisabeth zorgt dat haar kinderen goed opgroeien en alle mogelijke zorgen krijgen, vaak met behulp van tante Zoë. Guillaume is afgestudeerd als arts en doet zijn werk ook graag maar door het verdriet van een misvormde zoon te hebben en dat niet te kunnen accepteren begint hij te drinken en dit gaat steeds meer de bovenhand nemen.

Het talent om anatomische schetsen te maken had hij tijdens zijn ganse humanioratijd op het internaat verder ontwikkeld en hij kon uit het hoofd een gevild menselijk lichaam tekenen tot in de grootste precisie.

Nameloos komt uiteindelijk bij de paters terecht en lijkt daar zichzelf toch wel te kunnen ontplooien en leert veel nieuwe dingen bij. Dit krijg je te lezen in het 3de deel van het boek.

Zelf heb ik een fantastische moeder gehad. Ze heeft me vaak uren lang vastgehouden. Tot ik dat zelf niet meer wilde. Ik was toen twaalf. Zij heeft me haast alles gegeven wat je kunt aanbieden aan een schepsel zoals ik. Het moet niet makkelijk geweest zijn voor haar. Huiveren hand in hand laten gaan met beminnen. Zij kon dat.

In het 4de deel komt Valentijn aan het woord. Hoe is het met hem verlopen? Wat heeft hij allemaal meegemaakt? Veel!

Naarmate in mijn jeugd mijn lichaam meer en meer lofbetuigingen mocht ontvangen, begon ik het meer en meer te koesteren. Ik kon uren voor de spiegel staan. Mezelf observerend vanuit alle richtingen, met allerlei lichtinvallen. ‘IJdeltuit,’ zei mijn moeder vaak. Ik sprak dat toen tegen, maar weet nu dat ze gelijk had. Ik was als het schone eendje geboren en ik wilde per se de adonis worden die men veel te vroeg in mij ontdekt had.

Echt een mooi en aangrijpend boek dat ik heel moeilijk kon wegleggen.

ISBN: 978-94-600-1195-5
Aantal pagina’s: 382
Uitgeverij Vrijdag

Het hart van het eiland – Anne Rivers Siddons

Korte inhoud:

In plaats daarvan kwam er een hevige angst op die aan paniek grensde. Ik stond op en liep naar buiten naar het terras om naar de baai te kijken. En plotseling wist ik dat ik niet hier in dit huis, aan dit strand, op dit kleine eiland kon blijven, niet alleen, niet in dit enorme, weidse, onbeschutte, schaduwloze zeegezicht. Ik wist dat ik hier in mijn eentje van angst, eenzaamheid, rouw en pure schaamte zou sterven.
Ik stapte in de jeep en rood door het krioelende verkeer waarmeer Edgartown laat in augustus behept is, via het toneelbos naar West Tisbury, en vandaar over de zuidroute verder naar het westen… De rit voelde even onvermijdelijk en juist aan als mijn eigen hartenklop.
Toen ik het grote grijshouten huis op de top van de stuwwal bereikte, keek ik of het bord aan de weg naast de brievenbus er nog stond. Het stond er. ‘Gemeubileerd kamp beschikbaar… hoeden van zwanen…’
Ik draaide zo snel de hobbelige weg op dat de jeep bokte als een wilde hengst, en ik naam geen gas terug toen ik de lange, stijgende helling opreed.

Alles wat Molly Redwine liefheeft, ontglipt haar. Haar man gaat er met een jonge vrouw vandoor, waarna hun twintigjarige huwelijk opeens niets meer waard lijkt. Haar moeder overlijdt plotseling en har familie valt uiteen. Totaal ontredderd vertrekt Molly naar vrienden die op een eiland wonen om er op adem te komen en weer wat grip op haar leven te krijgen.

Het verblijf op het prachtige eiland doet haar goed – zo goed, dat ze besluit na het seizoen niet met de toeristen te vertrekken, maar voorlopig in een huisje aan een afgelegen meer te blijven. Tijdens de lange, strenge winter waarin het eiland volledig van de buitenwereld is afgesloten, komt ze tot rust. Tegelijkertijd gaat ze steeds meer beteken voor de mensen om zich heen: voor een verbitterde oude vrouw en haar doodzieke zoon en, verrassend genoeg, voor een zwanenpaar. Beetje bij beetje weet Molly een nieuw en zinvol bestaat op te bouwen – rijker dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.

https://i1.wp.com/s.s-bol.com/imgbase0/imagebase/thumb/FC/8/6/3/5/666815368.jpg

Mijn mening:

Wat doe je als je een uur middagpauze hebt? Een uur is te lang om alleen je boterhammen op te eten en te kort als je boterhammen moet op eten en ook nog even de stad in wilt. Dus zijn er veel die lezen tijdens hun middagpauze.
Twee collega’s van mij hadden dit boek gelezen en vonden het goed dus… dan kan ik moeilijk anders dan het niet lezen.
Ik vond dat het boek heel erg traag op gang kwam en dat er te weinig in gebeurde. Het had de helft dunner mogen zijn. Naar het einde toe gebeurde er dan meer en meer en begon ik het boek leuk te vinden maar ja, dan was het uit. Het is het eerste boek dat ik las van Anne Rivers Siddons en persoonlijk houd ik wel van haar schrijfstijl. Misschien dat ik alleen al daarom ooit nog eens een boek van haar lees.
Het gaat over familie, vrienden, elkaar leren kennen, elkaar lief hebben, voor elkaar zorgen etc. Wat op zich wel mooie thema’s zijn natuurlijk. Te veel kan ik er niet over schrijven want ik denk dat ik dan te veel van het verhaal ga verklappen.

ISBN: 978-90-274-6336-0
Aantal pagina’s: 412
Uitgeverij Het Spectrum

De gewichtlozen – Valeria Luiselli

Korte inhoud:

‘Waar gaat je boek over, mama?
Het gaat over spoken.
Is het spannend?
Nee, maar wel een beetje verdrietig.
Waarom? Zijn ze dood?
Nee, ze zijn niet dood.
Nou, dan zijn het ook geen spoken.
Nee, het zijn eigenlijk ook geen spoken.’

De gewichtlozen is het verhaal van een jonge redactrice in New York, die research doet naar het merkwaardige leven van Gilberto Owen – een Mexicaanse dichter die bijna een eeuw eerder in dezelfde metropool woonde en werkte. Maar hoe dieper ze in diens leven en werk duikt, hoe meer parallellen er tussen de twee blijken te zijn. Zo veel, dat hun verhalen uiteindelijk in elkaar lijken op te gaan.

Mijn mening:

In de keuken vroeg de ex-vriend van Dakota ma waarom ik zo plotseling, van de ene op de andere dag, vertrok. Ik zie hem dat ik een spook was geworden; of dat ik misschien wel de enige levende was in deze spookstad; dat ik sowieso niet hield van om de haverklap te moeten sterven.
Ik had hem kunnen zeggen dat ik vertrok omdat ik niet in staat was de werelden die ik zelf geschapen had te onderhouden en te bewonen, dat ik ook een litteken had dat mijn gezicht in tweeën deelde.

Valeria schrijft mooi en gebruikt mooie zinnen maar waarover het verhaal gaat? Na 189 pagina’s gelezen te hebben kan ik het nog altijd niet vertellen. Ik heb dus wel genoten van de mooie zinnen etc maar geef het boek maar weinig sterren omdat ik niet door had waarover het verhaal ging.
Het boek bestaat niet uit hoofdstukken maar heel kleine, korte stukjes van soms maar 2 zinnen die onderverdeeld worden door een asterix. Het gaat over een gezin met een man, een vrouw en 2 kinderen: het middelste kind en de jongste. Meestal is de vrouw aan het woord, denk ik toch, heel soms komt de man dan eens aan het woord maar het is zeker niet altijd duidelijk wie er nu precies aan het woord is.

ISBN: 978-90-797-7008-3
Aantal pagina’s: 189
Uitgeverij Karaat