De gewichtlozen – Valeria Luiselli

Korte inhoud:

‘Waar gaat je boek over, mama?
Het gaat over spoken.
Is het spannend?
Nee, maar wel een beetje verdrietig.
Waarom? Zijn ze dood?
Nee, ze zijn niet dood.
Nou, dan zijn het ook geen spoken.
Nee, het zijn eigenlijk ook geen spoken.’

De gewichtlozen is het verhaal van een jonge redactrice in New York, die research doet naar het merkwaardige leven van Gilberto Owen – een Mexicaanse dichter die bijna een eeuw eerder in dezelfde metropool woonde en werkte. Maar hoe dieper ze in diens leven en werk duikt, hoe meer parallellen er tussen de twee blijken te zijn. Zo veel, dat hun verhalen uiteindelijk in elkaar lijken op te gaan.

Mijn mening:

In de keuken vroeg de ex-vriend van Dakota ma waarom ik zo plotseling, van de ene op de andere dag, vertrok. Ik zie hem dat ik een spook was geworden; of dat ik misschien wel de enige levende was in deze spookstad; dat ik sowieso niet hield van om de haverklap te moeten sterven.
Ik had hem kunnen zeggen dat ik vertrok omdat ik niet in staat was de werelden die ik zelf geschapen had te onderhouden en te bewonen, dat ik ook een litteken had dat mijn gezicht in tweeën deelde.

Valeria schrijft mooi en gebruikt mooie zinnen maar waarover het verhaal gaat? Na 189 pagina’s gelezen te hebben kan ik het nog altijd niet vertellen. Ik heb dus wel genoten van de mooie zinnen etc maar geef het boek maar weinig sterren omdat ik niet door had waarover het verhaal ging.
Het boek bestaat niet uit hoofdstukken maar heel kleine, korte stukjes van soms maar 2 zinnen die onderverdeeld worden door een asterix. Het gaat over een gezin met een man, een vrouw en 2 kinderen: het middelste kind en de jongste. Meestal is de vrouw aan het woord, denk ik toch, heel soms komt de man dan eens aan het woord maar het is zeker niet altijd duidelijk wie er nu precies aan het woord is.

ISBN: 978-90-797-7008-3
Aantal pagina’s: 189
Uitgeverij Karaat

Advertenties

La Superba – Ilja Leonard Pfeiffer

Korte inhoud:

Ik wil mij nestelen in de ingewanden van de stad. Ik wil het tandenknarsen van haar oude gebouwen verstaan en begrijpen.

Deze roman is een monument voor een stad zoals er maar één is: Genua, La Superba (de hoogmoedige). En meer nog dan een roman over een schokkend echte en labyrintische stad, is het een liefdesverhaal dat tragisch eindigt. En meer nog dan een stadsroman en een liefdesroman, onderzoekt, vertelt en ontrafelt La Superba de fantasie van een beter leven elders en laat zien hoe mensen – van gerenommeerde schrijvers en verlopen heren van stand tot arme Senegalese sloebers en flanerende hoeren – op verschillende manieren verdwalen in die fantasie. En meer nog dan over de stad, de liefde en het lot van de zoekende mens gaat deze grandioze meerstemmige roman over het schrijven van een grandioze meerstemmige roman.

De ideale vrouwen zijn mannen. In hun pogingen een begeerlijke vrouw te zijn moeten ze overdrijven.

Mijn mening:

De oude bijnaam van Genua is La Superba. Die naam kun je op twee manieren interpreteren en dat begrijp je het best wanneer je de stad vanuit het zuiden over zee benadert. Opeens ligt zij daar: een schitterend decorstuk van hoge palazzi in een kom van bergen. Maar op hetzelfde moment dat je daarvan geniet, besef je dat de pracht en praal een ondoordringbare muur vormen. Zij is mooi en hardvochtig. Zij is als een hoer die lonkt, maar die je nooit de jouwe zult maken. Zij is aanlokkelijk en overmoedig. Zij verleidt en verdelgt. Zoals ratten in de val worden gelokt met gif dat hun als honing smaakt. In die zin staat Genua La Superba symbool voor Europa als geheel. Achter haar ondoordringbare muur van grenscontroles, asielprocedures, opsporingsbeambten en gedwongen uitzettingen ligt zij onweerstaanbaar te pronken met haar belofte van glinsterend nieuwe Mercedessen en bmw’s. Wie hier weet binnen te dringen, denkt alleen daarom al zijn droom te hebben waargemaakt.

Het boek ging over werkelijkheid en fantasie, liefde, vrouwen en mannen, en emigreren. Soms leefde Ilja, Leonard of Ilja Lenoard in zijn fantasie en soms in de realiteit. Het was niet altijd makkelijk om snel het onderscheid te maken. Door die wisselende standpunten en de verschillende verhaallijnen die in het boek voorkomen vond ik het een eigenaardig boek maar ik moet wel toegeven dat Ilja Leonard heel goed schrijft. Ik houd enorm van zijn schrijfstijl.
Het boek kan je misschien best nog bekijken als een soort dagboek waarin hij kanttekeningen maakt en ook regelmatig brieven die hij (zogezegd) op stuurt naar een vriend.
Ilja emigreert naar Genua in Italië en doet erg zijn best om daar een nieuw leven op te bouwen maar dat loopt niet van een leien dakje en ondertussen is hij ook nog op zoek naar zichzelf. Hij leert daar Rashid kennen, een geëmigreerde Marokaan, en Djibby, een geëmigreerde Senegalees, wie zijn verhaal je ook te lezen krijgt als intermezzo in het boek. Ik vond dat wel een erg boeiend stuk.

ISBN: 978-90-295-8727-3
Aantal pagina’s: 360
Uitgeverij Arbeiderspers

Ik ben niet bang – Niccolo Ammaniti

Korte inhoud:

Het is de heetste zomer van de twintigste eeuw. De setting: een kleine gemeenschap, bestaande uit vijf huizen, omringd door korenvelden. Terwijl de ouderen binnen schuilen tegen de hitte, trekken zes kinderen er op hun fietsen op uit, in de door de zon geteisterde, desolate omgeving. Wanneer ze in een verlaten en onbewoonde boerderij op onderzoek uitgaan, stuit de negenjarige Michele Amitrano op een geheim, een geheim dat zo indrukwekkend en zo verschrikkelijk is dat hij niemand erover durft te vertellen. Om in het reine te komen met zijn ontdekking, moet Michele over morele dilemma’s heen stappen en de strijd aangaan met zijn geweten.

Mijn mening:

Hoe dichter ik bij het huis kwam hoe hoger de heuvel voor me werd, en hoe zwaarder de steen die op mijn maag lag en me de adem benam.

Via LJ haar blog had ik al veel positieve dingen gelezen over deze auteur. Dat een zijn boeken dan besproken werd tijdens de leesclub vond ik mooi meegenomen, ook al kon ik niet bij de bespreking aanwezig zijn.
Ik vond het moeilijk om in het boek in te komen. Onder andere doordat er zoveel witregels tussen de regels waren. Na verloop van tijd heb ik dan wel ontdekt dat ik die instellingen nog kon aanpassen op mijn e-reader en dat hielp al maar toch…
Langs de ene kant is het een spannend verhaal omdat Michele iets ontdekt, een geheim, dat hij met niemand anders kan delen, maar langs de andere kant vind ik ook niet dat er veel gebeurt: de kinderen spelen samen op straat en hangen de deugeniet uit, de ouders zitten binnen te praten en soms ook ruzie te maken. And that’s it, in mijn ogen dan toch.
Ik moet wel toegeven dat Ammaniti mooie zinnen gebruikt en heel erg beschrijvend verwoord en dat vond ik er wel weer mooi aan.

Die ochtend waren er wolken verschenen. Ze snelden in volle vaart langs een kleurloze hemel en wierpen donkere vlekken over de korenvelden, maar ze hielden hun regen vast om die ergens anders heen te brengen.

ISBN: 978-90-488-0383-5
Aantal pagina’s: 206
Uitgeverij Lebowski

Herinnering aan mijn droeve hoeren – Gabriel Garcia Marquez

Korte inhoud:

Herinnering aan mijn droeve hoeren is het aangrijpende verhaal van een man die zichzelf op zijn negentigste verjaardag door bemiddeling van een bevriende bordeelhoudster op een ongebruikelijk cadeau trakteert: een jong meisje, maagd nog. Tussen de oude man en het meisje groeit een ontroerende, maar eenzijdige relatie. De oude man wordt voor het eerst in zijn leven echt verliefd, terwijl het meisje in zijn aanwezigheid voornamelijk slaapt als gevolg van het werk dat zij overdag in een fabriek verricht.

Mijn mening:

Het onderwerp van het stukje dat ik die dag moest schrijven was uiteraard mijn negentigste verjaring. Ik heb leeftijd nooit beschouwd als een lek in het dak waarmee de hoeveelheid leven die je nog rest wordt aangeduid. Toen ik nog heel klein was heb ik horen zeggen dat als iemand doodgaat, de luizen die in zijn lichaamshaar broeden doodsbang wegvluchten over de kussens, tot schande van zijn familie. Dit maakte zo’n indruk op me dat ik mijn hele kop liet kaalscheren toen ik naar school ging. De paar haarsliertjes die ik nu nog over heb was ik nog altijd met Dankbare Hondenzeep. Dat betekent, zeg ik nu tegen mezelf, dat mijn gevoel van schaamte voor mijn omgeving al van heel jongs af aan beter was ontwikkeld dan mijn schaamte voor de dood.

Al veel over Gabriel Garcia Marquez gehoord en ook dat ik zeker eens een boek van hem moest lezen maar dat was er tot nu toe nog niet van gekomen. Dit is een dun boekje maar het bevat wel een heel verhaal dat mooi geschreven is.
Het boek gaat over een 90-jarige man die, voor een deel, terug kijkt op zijn leven en vooral ook denkt aan de vrouwen die hij niet gehad heeft of mist. Hij lijkt nogal eenzaam te zijn en gaat daarom in de nacht van zijn 90ste verjaardag een hoer bezoeken. Het blijkt een heel jong meisje te zijn die bang is om met hem naar bed te gaan maar uiteindelijk wordt hij wel verliefd op haar en zorgt hij dat er na zijn overlijden zo goed als mogelijk voor haar gezorgd zal worden.

ISBN: 978-90-290-7607-4
Aantal pagina’s: 126
Uitgeverij Meulenhoff

Suikertand – Ian McEwan

Korte inhoud: 

Ik las, ik deed dat voor een hoger doel dat me beroepstrots schonk en ik zou binnenkort de schrijver leren kennen. Had ik twijfel of morele scrupules over het project? Nog niet in dat stadium. Ik was blij dat ik was uitgekozen. Ik dacht dat ik misschien lof zou oogsten op de hogere verdiepingen in het gebouw – ik was een meisje dat graag geprezen werd. Als iemand ernaar had gevraagd, zou ik hebben gezegd dat wij niet veel meer dan een clandestiene Arts Council waren. De mogelijkheden die wij boden deden nergens voor onder. 

Serena Frome is de mooie dochter van een anglicaanse bisschop. in haar laatste jaar aan de Universiteit van Cambridge wordt ze door de Britse geheime dienst geworven. In 1972, Groot-Brittannië zit midden in een economische crisis en wordt geteisterd door terrorisme en industriële malaise, wordt Serena ingezet voor Operatie Suikertand, een geheime missie binnen de literaire wereld. Serena, dwangmatig lezer, wordt verliefd op een veelbelovende jonge schrijver. Kan ze haar leven undercover blijven volhouden? Wat is er echt en wat niet? Serena moet breken met de belangrijkste regel die er binnen de geheime dienst bestaat: vertrouw niemand. 

Mijn mening: 

Ik weet niet wat ik van dit boek moet denken… Zo moeilijk te beoordelen! De eerste 100 pagina’s moest ik er echt inkomen, daarna begon ik het taalgebruik en de zinnen te waarderen maar de laatste 100 pagina’s waren er dan weer echt te veel aan. Het verhaal had op veel minder pagina’s kunnen geschreven worden. Ik heb bovendien nooit helemaal begrepen waarover het verhaal gaat. Over liefde, verliefd worden, spionage… Ja, dat had ik wel door maar daar 400 pagina’s over schrijven? Ik hou van Ian McEwan zijn schrijfstijl maar duidelijk niet van zijn langdradigheid. 

ISBN: 978-90-761-6844-9
Aantal pagina’s: 398
Uitgeverij De Harmonie

De grote Meaulnes – Alain Fournier

Korte inhoud:

Voor de eerste keer ben ook ik nu op de weg van het avontuur. Het gaat niet meer om door het water achtergelaten schelpjes die ik onder leiding van meneer Seurel zoek, niet om orchissen die de schoolmeester niet kent, en zelfs niet, zoals ons vaak overkwam op het veld van vadertje Martin, om die diepe en drooggevallen bron, met een rooster bedekt, onder zo veel onkruid bedolven dat het iedere keer meer tijd kostte om hem terug te vinden… Ik zoek iets nog geheimzinnigers. Namelijk de doorgang waarvan in de boeken sprake is, de oude, versperde weg waarvan de uitgeputte prins de toegang niet heeft kunnen vinden. Die komt op het meest verloren uur van de ochtend aan het licht, wanneer je al lang vergeten bent dat het elf uur wordt, twaalf uur… En ineens, wanneer je in het dichte gebladerte de takken opzijschuift, met dat aarzelende gebaar van ter hoogte van het gezicht ongelijk gespreide handen, zie je hem als een lange, donkere laan die bij een heel klein rondje licht uitkomt.

In het saaie leven van de vijftienjarige onderwijzerszoon François Seurel verschijnt, aan het einde van de negentiende eeuw, de zeventienjarige Augustin Meaulnes, die bij het onderwijzersgezin in huis komt wonen. De twee jongens raken bevriend. Hun vriendschap wordt werkelijk waardevol als Meaulnes op een dag verdwaalt en op een feest terechtkomt, waar hij de zuster van de aanstaande bruidegom leer kennen: Yvonne de Galais. Yvonne, maar ook haar broer Frantz, zal het leven van Meaulnes voorgoed veranderen.
Het is een even romantische als sensitieve roman over de liefde, de vriendschap en de broederschap: bijna ouderwetse begrippen in een tijdloos verhaal, dat al een eeuw lang wereldwijd lezers aantrekt en overrompelt.

Mijn mening:

Ik vond het een raar verhaal. Volgens mij bestond het uit verschillende delen en ik kreeg die delen niet goed aan elkaar geknoopt. Ik had ook het gevoel dat ik regelmatig informatie mist. Of het aan het verhaal zelf laag of aan het feit dat ik altijd maar (hele) kleine stukjes lees, dat weet ik niet.
Het is een boek over vriendschap tussen jongens onderling en tussen jongens en meisjes en over liefde. Ook over een geheim en een zoektocht maar wat het geheim nu precies is, is mij door het lezen van het boek nog niet helemaal duidelijk geworden.
Een slecht boek vond ik het zeker niet maar misschien wel beter om het in de oorspronkelijk taal, Frans, te lezen. Ik vermoed dat er dan dingen anders verwoord gaan zijn dan nu en dat dat beter is.

ISBN: 978-94-446-1982-9
Aantal pagina’s: 308
Uitgeverij Prometheus

De Witte – Ernest Claes

Korte inhoud:

De Witte beschrijft het leven van een opgroeiende jongen in een Vlaams plattelandsdorp. Achter zijn kwajongensstreken gaat een treurig leven schuil, maar als hij de literatuur ontdekt, veroorzaakt dat een geestelijke ommekeer.
Claes’ roman is doortrokken van ene opgewekte ondertoon die lezers al decennia lang bekoort. De Witte is sinds het verschijnen in 1920 een ijkpunt in de Nederlandse en Vlaamse literatuur.

Mijn mening:

Ik vond het een goed boek maar ook niet meer dan dat. De kattekwaad die De Witte uithaalde was soms grappig zodat er een glimlach op mijn gezicht verscheen en als hij straf kreeg voelde ik me hem mee. Ik ben meerdere decennia’s te laat geboren om mij echt te kunnen inleven in het boek, denk ik.
Klassiekers zijn meestal niet echt boeken die ik graag lees dus hier had ik ook wat schrik voor maar al bij al viel dat goed mee.

ISBN: 978-90-284-2125-7
Aantal pagina’s: 220
Uitgeverij Wereldbibliotheek

Oorlog en terpentijn – Stefan Hertmans

Korte inhoud:

Geleidelijk ontvouwde de tijd voor mij het geheim van mijn grootvader – dat lange leven waarvan het grootste deel een naspel was geweest, een epiloog bij nog haast middeleeuwse kinderjaren, een van gruwelen vervuld jong mannenleven, een na de oorlog gevonden en verloren grote passie, het verhaal van zijn taaie berusting, zijn pijnlijke onthouding, zijn kinderlijke moed, de innerlijke gevechten tussen vroomheid en verlangen, eindeloos geprevelde gebeden, geknield, de hoed naast hem op een kerkstoel, het witomkranste hoofd gebogen voor de talloze heiligenbeelden en flakkerende kaarsen in schemerige godshuizen – het gepassioneerde levensgevoel van een wereld waarvan aan de buitenkant niets opwindends was te zien.

Vlak voor zijn dood in de jaren tachtig van de vorige eeuw gaf de grootvader van Stefan Hertmans zijn kleinzoon een paar volgeschreven oude cahiers. Jarenlang durfde Hertmans de schriften niet te openen – tot hij het wel deed en onvermoede geheimen vond. Het leven van zijn grootvader bleek getekend door zijn armoedige kinderjaren in het Gent van voor 1900, door gruwelijke ervaringen als frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog en door een jonggestorven grote liefde. In zijn verdere elven zette hij zijn verdriet om in stille schilderkunst. Stefan Hertman’s jarenlange fascinatie voor zijn grootvaders leven bracht hem uiteindelijk tot het schrijven van deze aangrijpende roman.

Hij was geboren in 1891,  zijn leven leek niet meer geweest te zijn dan het over elkaar heen springen van twee cijfers in een jaartal.

Mijn mening:

Ik had al zoveel positieve dingen over dit boek gehoord en gelezen dat ik dacht dat het gewoon niet slecht kon zijn, maar het viel mij toch serieus tegen.
Je kan het boek eigenlijk opdelen in 3 grote delen: voor WO I, tijdens WO I en na WO I en zo ingedeeld ga ik het boek ook bespreken en beoordelen.
Het eerste deel speelde zich dus af voor de eerste wereldoorlog en begint met de “geschiedenis” van de grootvader. Ik vond dit deel veel te langdradig en vroeg me af waarom hij dit deel geschreven heeft. Misschien eerder voor hem zelf om zijn geweten te sussen? In ieder geval, voor mij moest het dus niet zo uitgebreid zijn waardoor het saai werd en dit was wel degelijk het geval. Voor dit deel geef ik 1 ster.
Het tweede deel is het verhaal van tijdens de eerste wereldoorlog en dat stak er voor mij met kop en staart bovenuit. Om eerlijk te zijn heb ik nog niet veel boeken gelezen over de oorlog en vond ik dit dus echt wel interessant, gruwelijk en aangrijpend tegelijk. Voor mij krijgt dit deel 4 sterren.
Het derde deel ging over na de overleg. Zijn liefde voor zijn eerste vrouw die dan jong komt de overlijden waardoor hij ‘moet’ trouwen met haar zus. Dit deel heb ik niet uitgelezen, ik vond het er bijgehaald om het boek nog een beetje langer te maken en vond het dus geen enkel nut meer hebben. Dit deel geef ik 2 sterren.

ISBN: 978-90-234-7671-9
Aantal pagina’s: 334
Uitgeverij De Bezige Bij

Bekraste zielen – R.J. Ellory

Korte inhoud:

De gevolgen van geweld, loyaliteit en de hoop op redding

De halfbroertjes Clarence en Elliot wonen in een weeshuis sinds hun moeder door geweld omkwam. Hun veilige leven neemt een bizarre wending wanneer ze gegijzeld worden door Earl Sheridan, een veroordeelde moordenaar en psychopaat van het ergste soort. Het trio trekt door Californië en Texas, op de vlucht voor de autoriteiten. De jongens worden geconfronteerd met een groeiende stroom van geweld waar ze beiden totaal anders mee omgaan. De keuzes die ze maken zullen hun levens voor altijd veranderen, evenals hun onderlinge relatie.

‘Ellory is het echte werk. Met Bekraste zielen schreef hij een thriller die een inkijkje in de menselijke ziel geeft.’ The Daily Mirror

Mijn mening:

Een thriller voor de leesclub? Wat moet ik daarvan denken? Was mijn eerste gedacht. Ik denk dat ik het daardoor ook het begin moeilijk vond en dat ik niet goed in het verhaal kon komen. Na een aantal hoofdstukken, allemaal zeer kort en goed afgebakend, kwam ik dan toch in het verhaal en leefde ik mee in spanning en stelde ik mij in de plaats van de hoofdpersonen.
Echt een goed en meeslepend verhaal dat zeker niet snel gaat vervelen. In tegendeel! Er zaten heel interessante personages bij die goed werden uitgewerkt.
Het nadeel vond ik wel dat er soms te veel personen worden bij betrokken wat het dan weer verwarrend maakt. Sommige personages bleven vaag en werden er, om het zo te zeggen, maar bijgesleepd om er bij te zijn zoiets.
Na het lezen van het boek blijf ik mij afvragen of er echt zo’n mensen zijn die zo moordlustig kunnen zijn, mensen die plezier beleven aan het leven van mensen beroven? Ik hoop van niet. Daar gruwelijk ik echt van! Ook kwamen er vragen boven over het handelen van de politie. Zou het echt kunnen dat ze collega’s wantrouwen? Dat ze “zomaar iemand” geloven en voortgaan op wat hij zegt?

ISBN: 978-90-261-3358-9
Aantal pagina’s: 440
Uitgeverij De Fontein

De thuiskomst – Anna Enquist

Korte inhoud:

Voorjaar 1775. Elizabeth Bats wacht in haar huis op Mile End de terugkomst af van haar man, de beroemde zeevaarder en ontdekkingsreiziger James Cook, die begonnen is aan de laatste etappe van zijn tweede grote wereldreis waarin het zuidelijk halfrond in kaart moet worden gebracht.
Roem zal zijn deel zijn. Een eenvoudige boerenjongen is als verlichte geest de wereldzeeën gaan bevaren en opgeklommen tot de sociale elite van zijn land. Maar wat zegt dat over zijn merites als echtgenoot en als vader?
Wanneer James in de zomermaanden van 1775 inderdaad arriveert, is het de vraag wie Elizabeth in haar armen sluit: een wettige echtgenoot die toch in zekere zin een vreemde zal blijven, of een man die eindelijk thuiskomt, zijn maritieme aspiraties terzijde schuift en eindelijk tijd zal hebben voor haar en de kinderen?

Een historische roman over de Verlichting, Londen, maritieme ontdekkingsreizen, James Cook, maar vooral over de vrouw van Cook, Elizabeth Batts, de achterblijfster, moeder van zes kinderen van wie geen haar overleefde.

Hij ging door het huis alsof hij een schip inspecteerde. Toen hij de drempel over stapte boog hij zijn hoofd, precies zoals hij de lage kajuit betrad. In keuken en kamer kijk hij om zich heen en zag ze de afmetingen krimpen onder zijn blik.

Mijn mening:

Als ik in een boekenwinkel rondloop en zie op de achterkant van het boek staan “1770”, om maar iets te noemen, zou ik het boek onmiddellijk weer wegleggen omdat dat écht niets voor mij is. Dit vooroordeel kan ik schrappen na het lezen van De thuiskomst. Ik heb echt genoten van het boek. Ok, ik moest er even in komen maar heb er wel echt van genoten! Ik las met plezier hoe het er aan toe ging in die eeuw maar ik las tranen in de ogen hoe Elisabeth haar kinderen zag overlijden en haar man zag verdwijnen. Ik had medeleven met haar, ik wou haar troosten dus ik kon me helemaal in leven in het hoofdpersonage.
Deze namiddag, het boek was nog niet helemaal uit, zocht ik wat meer informatie op internet over James Cook. Dat had ik misschien beter niet gedaan. Ineens was de fantasiefiguur weg uit mijn hoofd en werd het te echt. Gelukkig deed ik de opzoekingen pas op het einde van het boek. Het moet bijzonder geweest zijn om in die tijd te leven en op ontdekkingsreis te gaan.

ISBN: 978-90-295-6258-7
Aantal pagina’s: 405
Uitgeverij De Arbeiderspers