Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis & verzuring – Dimitri Verbelen

Korte inhoud:

We maken ons dagelijks druk in de buren, de kinderen, het werk, de file, Ahmed, Bart, de weerman, weerspannig haar, het beleid… De lijst is eindeloos.

Als tegenwicht én vorm van zelftherapie riep Dimitri Verbelen (D!) op Facebook de vrolijke relativerende liga ter bestrijding van azijnpis & verzuring in het leven. Het doel: een mild tot pittig porren, een zachte revolutie van het woord ontketenen.
In dit boek bundelt Verbelen zijn beste quotes en colums. Ze vormen een subtiel verzet tegen de consumptiemaatschappij, tegen valse moraal en de waan van de dag. Religie, ecologie, politiek maar ook al dan niet vermomde onzin komen al vaste thema’s terug. Dit boek schudt de lezer wakker, in de hoop dat hij verleid wordt tot een lach of – als het even kan – dat hij net iets dieper over bepaalde thema’s gaat nadenken.

Mijn mening:

Wees rebels lees een boek

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Dimitri doet je nadenken over de dingen die in het dagelijks leven gebeuren en tovert tegelijk ook een glimlach op je gezicht.

Soms wil ik de wereld redden maar vanavond ga ik gewoon een pintje drinken

ISBN: 978-94-613-1191-7
Aantal pagina’s: 135
Uitgeverij Van Halewyck

Een leuk boekje om tussendoor te lezen.
Regelmatig verscheen er een glimlach op mijn gezicht en ook de Facebookpagina van de Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis & verzuring volg ik al een hele tijd met plezier.

Zwarte lelies – Michel Bussi

Korte inhoud:

Er woonden eens drie vrouwen in een dorp. De eerste was gemeen, de tweede was een leugenaar, en de derde dacht alleen maar aan zichzelf. Ze waren ook niet allemaal even oud. Integendeel. De eerste was boven de tachtig en weduwe. Of in elk geval bijna. De tweede was zesendertig en had haar man nog nooit bedrogen. Nog niet. De derde was bijna elf en alle jongens van haar school wilden verkering met haar. U ziet, ze waren alle drie nogal verschillend. Toch hadden ze wel iets gemeen, een geheim, in zekere zin: ze droomden er alle drie van om te vertrekken. Maar de spelregels waren wreed – slechts één van hen kon ontsnappen. De andere twee moesten sterven. Zo was het nu eenmaal.
Wat denkt u, wie van de drie wist er te ontkomen?
De derde, de jongste, heette Fanette Morelle, de tweede Stéphanie Dupain, en de eerste, de oudste, dat was ik.

Het rustige Franse dorpje Giverny, waar Claude Monet ooit zijn wereldberoemde waterlelies schilderde, wordt opgeschrikt door moord.
Het lot van drie vrouwen staat centraal: een meisje van elf met een opmerkelijk schildertalent, een bijzonder charmante lerares en een oude vrouw die alles ziet en alles weet.
Hoe zijn zij bij de zaak en bij elkaar betrokken?
Detecive Sérénac leidt het onderzoek in dit schilderachtige plaatsje waar duistere geheimen goed verborgen zijn. Zo doen er geruchten de ronde over verloren of gestolen schilderijen, zoals de bekende Zwarte lelies. Maar hoe het precies zit, wordt steeds onduidelijker naarmate heden en verleden door elkaar gaan lopen.
Als Sérénac verliefd wordt op de mysterieuze Stéphanie, de vrouw van de hoofdverdachte, wordt de zaak nog complexer…

Mijn mening:

Eerst en vooral wil ik uitgeverij Signatuur en In de boekenkast heel erg bedanken voor het toesturen van dit boek.

Wauw, wat een boek! Vooral het einde is echt verbluffend.
In het begin vond ik het vooral wennen aan de Franse namen, zowel de voornamen als de steden, en nadien was het wat wennen aan de verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen. Maar het verhaal zit zo goed in elkaar, eigenlijk een soort mengeling tussen een thriller en een liefdesroman, dat het blijft boeien en dat je wilt blijven lezen om te weten hoe het verder gaat.
Ik hou enorm van de Michel Bussi zijn schrijfstijl en wil graag meer van hem lezen.
Het is moeilijk om nog meer te vertellen zonder spoilers te verklappen. Daarom nog een extra lang citaat:

Dat arme kleine meisje denkt te kunnen ontsnappen. Laat me niet lachen! Ze denkt een meesterwerk te schilderen, dat ene dat ze onder het washuis heeft verstopt, ze denkt boven de vijver van Monet te kunnen uit vliegen. Boven Giverny. Met haar kunst de zwaartekracht overwinnen, met haar kleine talent, waar iedereen de mond vol van heeft.
Waterlelies in alle kleuren van de regenboog! Die arme kleine Fanette.
Bespottelijk!
Ik keer me om naar mijn zwarte Waterlelies. De gele bloemkronen glanzen tussen de rouwtinten, op het doek gesmeten door het penseel van een vertwijfeld schilder.
Hoogmoed!
Een vrije val in de vijver, dat is het enige wat die kleine Fanette te wachten staat. Verdrinken, gevangen onder het oppervlak vol waterlelies, als onder een laag ijs in een winters meer.
Binnenkort, heel binnenkort nu.
Ieder op zijn beurt.

ISBN: 978-90-567-2530-3
Aantal pagina’s: 384
Uitgeverij Signatuur

Getekend vonnis – Jo Claes

Korte inhoud:

Op een tafel in een Leuvens café wordt op een ochtend een studente dood aangetroffen. Het meisje is halfnaakt. Haar schaamhaar is volledig afgeschoren. Door haar tong steekt een potlood en vlakbij ligt een blad uit een stripalbum waarop een verkrachtingsscène is afgebeeld.

Hoofdinspecteur Thomas Berg heeft nooit eerder zoiets meegemaakt. Sterker, de moordenaar heeft hem de plaats delict zelf met de juiste coördinaten per e-mail bezorgd.

Een paar dagen later krijgt Berg een soortgelijke mail. Opnieuw vindt de politie een jonge vrouw die in bijna identieke omstandigheden werd verkracht, verminkt en vermoord. En weer vindt de politie een pagina uit een stripverhaal. Vanaf dat ogenblik verkeert de studentenstad in de greep van de angst. Ook Berg vreest dat in Leuven een volkomen verknipte sadist, ja zelfs een psychopaat rondwaart, vooral als er nog meer slachtoffers vallen…

Mijn mening:

Wat ben ik blij dat ik eindelijk een boek van Jo Claes gelezen heb! Mijn (ex-)collega’s hebben gelijk: ik lees zijn boeken graag. Echt graag. De verhalen spelen zich af in “mijn stad” Leuven en dat is een leuke bijkomstigheid maar ik denk dat ik het boek anders ook graag gelezen zou hebben.
Het boek is al van in het begin spannend en voordat je 1/3de van het boek hebt gelezen ‘ken’ je alle personages al. Het begin las zeker als een trein en ik vond het ontzettend moeilijk om het boek weg te leggen. Het einde was een tikkeltje te langdradig voor mij maar dat doet geef afbreuk aan het boek.
Je leert hoofdinspecteur Berg goed kennen als ook zijn collega’s en medewerkers. Je leeft helemaal met hem mee, zowel in werk- als privéleven. Soms werd er uitgebreid op iets ingegaan, soms ook helemaal niet maar ik vond persoonlijk dat dat goed in evenwicht was.

ISBN: 978-90-892-4235-8
Aantal pagina’s: 474
Uitgeverij Houtekiet

De bibliothecaresse van Auschwitz – Antonio Iturbe

Korte inhoud:

In concentratiekamp Auschwitz is pal onder de ogen van de nazi’s in het geheim een schooltje opgezet. Daar waar boeken streng verboden zijn, verbergt de veertienjarige Dita onder haar jurk de kleinste en meest clandestiene bibliotheek die ooit heeft bestaan. De acht boeken worden door haar den de andere kampgenoten gekoesterd als schatten. Dita geeft niet op en verliest nooit de wil om te leven. De verhalen voeren haar mee naar een andere wereld.

De bibliothecaresse van Auschwitz is een ontroerend waargebeurd verhaal over de moed van een jong meisje en de kracht van boeken in de verschrikkelijkste omstandigheden.

Mijn mening:

Ze heeft al in geen dagen de atlas doorgebladerd en ze geniet ervan om met haar vinger de kustlijnen te volgen, bergketens te beklimmen en af te dalen, de namen te fluisteren van steden als Londen, Montevideo, Ottawa, Lissabon, Peking… en intussen hoor ze in gedachten de stem van haar vader die aan de wereldbol draait.
Dan pakt ze het vergeelde exemplaar van De graaf van Montecristo. Zachtjes spreekt ze de naam van Edmond Dantès uit en ze oefent net zo lang op het Franse accent tot ze tevreden is.
Ze neemt H.G. Wells erbij, haar privéleraar geschiedenis gedurende die maanden. Dan de Russische grammatica, het boek van Sigmund Freud en het meetkundeboek. En die roman in het Russisch zonder omslag, waarvan ze het mysterieuze cyrillische schrift niet heeft kunnen ontcijferen. Met uiterste behoedzaamheid pakt ze het laatste boek uit de geheime bergplaats, het half kapotte De lotgevallen van de brave soldaat Svejk.
Ze omhelst het gehavende boek als een oude vriend.
Uiterst behoedzaam lijmt ze met wat Arabische gom de losgeraakte ruggen van een paar boeken. Met een schone doek en wat speeksel poetst ze de omslagen schoon, die vuil zijn vuilgeworden in de geheime bergplaats. Ze verzorgt hun wonden, waarschijnlijk voor de laatste keer. Daarna strijkt ze de bladzijden glad, haalt de vouwen en ezelsoren eruit en strijkt er keer op keer met haar hand overheen.
Eigenlijk is het meer strelen dan gladstrijken.

Wauw, zo’n goed boek! Zo goed geschreven! Ik zou bijna zeggen dat het ‘genieten’ is van begin tot einde maar dat woord past helemaal niet in de context van het verhaal. Je krijgt namelijk de gruwel van de oorlog mee maar uit een ander perspectief, het perspectief van Dita, de jonge bibliothecaresse. Het gaat veel over haar en haar boeken: hoe ze er voor zorgt, hoeveel respect ze er voor toont, welke boeken ze leest, hoe de bibliotheek ontstaat maar ook hoe ze even kan verdwijnen in een andere wereld als ze aan het lezen is, hoe ze andere mensen ontmoet door de opstart van haar bibliotheek.
Bij momenten las ik al glimlachend om de deugenieterij die werd uitgehaald, twee keer rolden de tranen over mijn wangen terwijl ik aan het lezen was.
Een quote aanduiden was voor mij bijna onmogelijk omdat ik zo veel dingen, zo goed en zo aangrijpend, zo echt vond verwoord. Dit is volgens mij een boek om te koesteren.

ISBN: 978-90-225-6643-5
Aantal pagina’s: 412
Uitgeverij Boekerij

Marie – Julie De Keersmaecker

Korte inhoud:

Ongelooflijk hoe je leven in één seconde kan veranderen in een hel. Zulke dingen gebeuren in boeken of films, maar niet in ons gezin of in onze vriendenkring.

Met deze zin startte Julie De Keersmaecker op zondag 31 juli 2011 haar dagboek, nadat haar jongste dochtertje de diagnose kanker kreeg. De daaropvolgende zeven maanden leefde ze van dag tot dag, tussen hoop en vrees, tussen het UZ in Gent en haar woonplaats Ekeren.

De manier waarop Julie verwoordt hoe een levensbedreigende situatie ingrijpt in een gelukkig gezinnetje, is indrukwekkend. Ondanks de radeloosheid, de angst en het verdriet is dit geen triest verhaal. Haar dagboek laat je regelmatig glimlachen en zelfs schateren. Het vertelt dat achter zoveel ellende ook een hoop mooie dingen kunnen schuilgaan. Dit boek is in de eerste plaats een les in liefde. Als mama laat Julie ons voelen wat een ouder voor zijn kind kan betekenen en hoeveel een kind voor zijn ouders kan terugdoen. Voor Julie was de ziekte van haar dochter een eyeopener. Een levensles waarvoor ze dankbaar is.

Marie overleed op 8 februari 2012. Ze is rustig heengegaan en leeft nu verder in de sprookjeswereld die Julie voor haar heeft verzonnen en tot in de kleinste details opgebouwd.

Mijn mening: 

Wat een prachtig boek over dit o zo zware thema! Wat heeft Julie dat goed geschreven. Ik merk persoonlijk wel dat het bedoeld was/begonnen is als een blog, het boek bestaat namelijk uit allemaal zeer korte hoofdstukjes of blogposts.
Het moet zo’n zware tijd geweest zijn voor Julie, Paul, Axelle en ook Marie natuurlijk maar toch blijven ze tot op het laatste moment positief en blijven ze hopen. Ik wist dat Marie zou overlijden ergens op het einde van het boek maar ik moet zeggen dat het echt wel héél onverwacht is gekomen.
Ik heb een paar keer mijn tranen laten lopen. Vooral het contact tussen de zusjes en de mooie uitspraken die ze soms deden vond ik zo ontroerend en grappig.
Julie schrijft ook nog eens dat we meer moeten doen waar we zin in hebben en moeten genieten van het leven. Eigenlijk wist ik dat al maar waarom is dat toch zo moeilijk? Waarom moeten we altijd moeten? Stressen? Van her naar der lopen? Geniet van de kleine dingen die elke dag op je pad komen!

ISBN: 978-90-022-5224-2
Aantal pagina’s: 224
Standaard Uitgeverij

Neeland – Nic Balthazar

Korte inhoud: 

Spreek je Nederlands? vragen ze.
Het eerste Nederlandse woord dat ik
hoorde was nee. Nee, nee. Overal nee.

Ik weet nog dat ik dacht: Ah… ja.

Daarom noemen ze het neelands.

Een aangrijpend verhaal over twee asielzoekers gebaseerd op getuigenissen.

Ze zaten voor mijn camera, en ze vertelden over hun leven. Waar ze vandaan kwamen. Waarom ze naar hier kwamen. Hoe ze hier geraakt waren. Waarom ze niet meer terug konden. Waarom ze zich nergens nog thuis voelden. Verhalen die meermaals het bloed in mijn aders deden stilstaan. Maar ze werden ongeveer steevast gebracht met rechte rug, kamerbrede glimlach en met klaren ogen waar de kracht vanaf knetterde.
Ze hadden nochtans meer meegemaakt dan een mens wil meemaken, en dan zeker op zo’n jonge leeftijd. Ze waren vaak geslagen, achtervolgd, uitgespuwd en uitgeperst. Maar misschien omdat ze nog zo klein waren, waren ze niet klein te krijgen.

Mijn mening: 

Een dun boekje met zoveel sprekende inhoud. Een aangrijpend verhaal over het “Neeland” waarin wij leven in slechts 62 pagina’s. Twee asielzoekers die hun eerste ervaringen over België vertellen, 1 eigenlijk en hij vertelt dan ook hoe hij zijn vriendin tegen komt en hoe ze samen overleven door frieten en frisdrank te eten en drinken die mensen op straat laten vallen of liggen. Hoe verdrietig dat ze zijn omdat ze broers, zussen en ouders verloren hebben en dan terecht komen in een land dat ze van haar noch pluimen kennen, om die uitdrukking maar te gebruiken.

ISBN: 978-94-014-0964-3
Aantal pagina’s: 62
Uitgeverij Lannoo

Verborgen gezichten – Nora de Ruyter

Korte inhoud: 

Vandaag is een van die dagen waarop stukjes schoonheid als sneeuwvlokken uit de lucht vallen en ik de rest van mijn leven op pauze heb gezet om haar niet te laten ontvluchten.”

Christine is een achtentwintigjarige, ogenschijnlijk zelfbewuste vouw met een tweede gezicht. Het is het gezicht waarmee ze zichzelf verminkt als ze zich afgewezen voelt of tegenslagen moet verwerken.
Christine houdt geen baan lang vol, maar leeft zich daarentegen uit in fotograferen, waarmee ze in de kunstwereld voet aan de grond probeert te krijgen. Ze heeft een rommelig seksleven met zowel mannen als vrouwen en drinkt meer dan goed voor haar is. Haar vaste vriend is Patrick, maar Christine ontglipt hem elke keer. Daarbij lijkt ze vooral voor zichzelf op de vlucht, want wanneer de diepte ingaat kiest ze voor het “veilige gevoel” van de pijn door zelfbeschadiging.

Mijn mening: 

Bij AN-BN vzw vroegen ze mij nog eens om een boek te recenseren en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!
Toen ik het boek kreeg was ik meteen al verliefd op de cover, zo intrigerend.

Het boek is echt goed geschreven. Achteraan op de cover staat dat het een semi-autobiografische debuutroman is: semi-autobiografisch merk je doordat de auteur zich zo goed kan inleven in de personages en het allemaal zo echt lijkt. Je kan je zo voorstellen hoe Christine zich voelt, wat Patrick denkt enzovoort.
Ik denk niet dat ik al eerder een debuutroman las of misschien ben ik mij daar anders niet zo bewust van. Als Nora nog meer boeken gaat schrijven ben ik zeker kandidaat-lezer.

Het is een ruw verhaal, hard, werkelijk, echt… Pijnlijk soms. Een voorbeeld van wanneer Christine zich slecht voelt en ze overgaat tot zelfbeschadiging

Ik zit op mijn badkamervloer en ik stink. Het is midden in de nacht en ik weet niet waar ik vandaan kom. Mijn lijf doet overal pijn en ik ben misselijk. Naast mij staat een half leeggedronken fles wodka en een hoopje pillen ligt over de tegels verspreid. Ik klauter moeizaam overeind en zwalk van de woonkamer naar de slaapkamer: er is niemand. Ik ben alleen. Ik ben eenzaam. Leeg.
Ik strompel terug naar de badkamer. Ik pak de drank en de pillen van de grond en ga op bed zitten. Een grote slok wodka. Warmte. Een pilletje. Vrijheid. Ik zie een van mijn mensen op de slaapkamervloer liggen. Ik pak het op en zet het stevig op mijn kuit. Met gesloten ogen haal ik het over mijn huid. Ik kreun. Warmte, vrijheid, rust. Nog een slok drank. Nog een pilletje. Nog een wond, dieper dit keer. Het moet dieper.
Heerlijk. Warmte, vrijheid, rust. Ik verlies mijn bewustzijn.

Die zelfbeschadiging, de pillen en de alcohol samen met het seksleven met zowel mannen als vrouwen zijn de grote thema’s in dit boek. Christine heeft een vaste vriend Patrick maar van hem loopt ze regelmatig weg. Ze heeft een tijdje een relatie met Julia maar gaat tijdens die periode ook naar bed met Jason en Julie, een trio dus. Omdat Christine niet wilt luisteren en niet voor zichzelf wilt zorgen verlaat Julia haar na een grote ruzie. Christine is bezig met fotografie en kunst en leert daardoor een andere kunstenaar kennen die homo is maar waarmee het heel erg goed klikt.
Telkens Christine zich gefaald voelt grijpt ze naar haar mes of naar een overdosis pillen. Drinken doet ze heel veel, het hele boek door: om zich te troosten, in plaats van te eten, om meer zelfvertrouwen te krijgen etc.

Christine heeft geen geluk met haar jobs en houdt geen enkele job lang vol. Tot ze op een moment met een dokter van het kinderziekenhuis aan de praat geraakt en haar eigen fotografieproject op poten wilt zetten. Ze gaat er met hart en ziel voor en begint daardoor ook te beseffen dat ze haar leven anders gaat moeten aanpakken. Hoe kan ze een tentoonstellingsruimte huren en materiaal kopen als ze haar huishuur niet kan betalen? Ze kan toch niet dronken bij de mensen toekomen die ze gaat fotograferen? Etc. Er zijn, zoals altijd, mensen die haar project steunen maar ook mensen die denken dat het maar niets is en dat zorgt bij Christine voor een erg wisselend zelfwaardegevoel.

Uiteindelijk komt het allemaal goed. Het einde vond ik het beste deel van het boek, het spannendste ook, dus daar ga ik nog niet te veel over verklappen!

Ik vind het goed geschreven maar dus soms echt wel hard, te werkelijk bijna en persoonlijk ergerde ik mij soms ook aan het Nederlandse taalgebruik maar dat vergeet je al weer snel.

Mijn tweede adem – Michelle Geudens en Frauke Joossen

Korte inhoud:

Alles in je leven is een cadeautje, al is de verpakking niet altijd zoals je het wilde.

Michelle verloor in 2009 haar zus Claire aan mucoviscidose en lijdt ook zelf aan deze ziekte. Na een geslaagde longtransplantatie kan ze nu eindelijk voor de volle honderd procent leven.

In dit boek brengt ze het beklijvende en inspirerende verhaal van haar nieuwe leven. Haar nieuwe longen zijn voor Michelle immers een onverwachte tweede kans, maar ook een gigantische uitdaging. Want hoe neem je je leven in handen als je jarenlang in een beschermde cocon hebt geleefd? Michelle gaat de uitdaging aan. Haar eerste doel: de Col du Galibier beklimmen, als bewijs dat ze met haar nieuwe longen – letterlijk – bergen kan verzetten.

Mijn mening:

Moeilijk om op te schrijven wat ik over dit boek vind. Het was een goed boek dat ik met veel plezier heb gelezen. Michelle is echt een hele “straffe madamme” die al zoveel heeft meegemaakt in haar jonge leven en toch zo positief in het leven staat. In het boek lees je veel over haar vragen, twijfels en zorgen maar het is zo geschreven dat het echt wel voor iedereen herkenbaar is. Ik zou ook iedereen aanraden om het boek te lezen omdat je er zo’n goede (levens)lessen uit kunt halen.

Dit is het eerste boek dat ik las voor de uitdaging “Ik lees Nederlands

ISBN: 978-94-014-1153-0
Aantal pagina’s: 198
Uitgeverij Lannoo

Binge Eating: wanneer eten je leven beheerst – Cindy De Wilde

Korte inhoud:

Cindy De Wilde (39) kampt al de helft van haar leven met een eetbuistoornis. Ze ging winkelen met het oog op de eetaanval die later op de dag zou komen, en bij zo’n aanval at ze obsessief alles zo vlug mogelijk op.
Ze volgde alle mogelijke diëten en therapieën, maar eten bleef haar leven beheersen en haar overgewicht werd levensbedreigend. In 2004 hoorde ze voor het eerst over Binge Eating Disorder (BED), een eetstoornis waarbij eetbuien niet worden gecompenseerd door braken, laxeren of overmatig sporten. Ze liet zich opnemen in het Centrum voor Eetstoornissen. Twee jaar later besloot ze een maagverkleining te laten uitvoeren, als laatste redmiddel.
Cindy’s dagboekaantekeningen bieden een unieke inkijk in de wereld van eetstoornissen. Ze schetst een beeld, eerlijk en confronterend, hoe verschrikkelijk het leven met BED is. Haarscherp analyseert ze welke gebeurtenissen in haar leven aan de basis liggen van haar ziekte en ze stelt kritische vragen bij de gangbare therapieën.
Het boek bevat ook bijdragen van experts ter zake met tips en aanbevelingen over het ondersteunen van mensen met BED.

Mijn mening:

Een tijd geleden zag ik in de Metro een artikel over een nieuw boek dat pas verschenen was: Binge Eating van Cindy De Wilde.

Ik heb lang gedacht, en waarschijnlijk was het ook wel zo, dat ik zelf ook BED (Binge Eating Disorder) had en daarom sprak dit boek mij enorm aan. Ik wou het boek dan ook graag lezen en ik recenseer het dan ook met plezier voor AN-BN vzw.

Ik heb genoten van het boek: het is goed geschreven, heel herkenbaar, goed opgebouwd en uitgelegd. Eerst wordt er uitgelegd wat BED of eetbuistoornis precies is zodat de lezer daar al een zicht op krijgt. Daarna beginnen de dagboek aantekeningen die Cindy maakte tijdens haar opname in het psychiatrisch ziekenhuis op de afdeling eetstoornissen. Ik verbleef niet in hetzelfde huis als Cindy maar ik herken wel veel dingen die ze beschrijft in haar dagboek. Ik heb ook enkele interessante, voor mij interessante, stukken aangeduid in het boek:

“De Inloopmobiel van de vereniging AN-BN (Anorexia-Boulimia) stond deze avond aan de deur van onze afdeling. Deze vzw wil mensen met een eetstoornis – anorexia en boulimia, en volgens hun folders ook Binge Eating Disorder – informeren, adviseren en eventueel doorverwijzen. Volgens de website zouden de vrijwilligers allemaal ervaringsdeskunidgen zijn. Allemaal goed en wel. Gisteren stapte ik eens binnen en mocht ik gaan zitten in een zetel met daaraan een vaste tafel. Ik moest mezelf tussen zetel en tafel wurmen. Toen ik hierover een opmerking maakte, keek de vrijwilligster niet zo blij. Ze vertelde dat de stoelen in hun inloophuis wel breed genoeg zijn.”

In haar dagboek gaat het op woensdag 2 maart over weetjes van de eetjes. Daar haalt Cindy een citaat aan van professor Caroine Braet, klinisch psycholoog aan de Universiteit Gent: ‘Mensen met overgewicht worden gediscrimineerd. Ook bij sollicitaties bijvoorbeeld. Dik wordt geassocieerd met dom, loom, lui en een gebrek aan discipline. En ben je met een voller lijf toch aan het werk geraakt, dan is de kans groot dat je loon en promotiekansen gehypothekeerd worden. Bij vrouwen nog meer dan mannen.’ Ik vond dit pijnlijk om te lezen maar jammer genoeg zit de wereld wel echt zo in elkaar.

Het derde grote deel gaat over de periode na de opname in de kliniek. Ook daarin herkende ik veel van mezelf. Het boek is goed geschreven, vind ik, en gaat dus zeker niet snel vervelen. Cindy en ik hebben nog iets gemeenschappelijk: we beslisten allebei om een maagoperatie te ondergaan, weliswaar 2 verschillende ingrepen, maar toch: herkenning is niet ver weg, zoals bijvoorbeeld het volgende stukje “Het was voor mij moeilijk te aanhoren dat een operatie een moedige of dappere beslissing was. Dat vind ik helemaal niet. Ik zou fierder zijn op mezelf mocht ik erin geslaagd zijn ‘gewoon’ te eten zonder operatieve ingreep. Het is lastig aan mezelf toe te geven dat ik dat niet kan.”

Het volgende deel gaat over de maagoperatie en de periode erna. Bij mij is het heel anders verlopen omdat ik meer complicaties had maar toch weer die herkenning.

Bijna op het einde krijgt de lezer allemaal brieven voorgeschoteld die goede vrienden en familie aan Cindy hebben geschreven. Dit deel vond ik het meest aangrijpend. Wat beste vriendin Ann in haar brief schrijft sprak mij ook weer aan: “Ja, je werd dikker. En naarmate je dikker werd was het vaak moeilijker om je te benaderen. Je werd stiller. Alsof al die kilo’s tussen jou en de rest van de mensheid in gingen staan. Terwijl we weten: met al die overtollige kilo’s schreeuwt het lichaam eigenlijk iets uit. Je draagt een zware rugzak.”

Het laatste deel, getiteld experten aan het woord, vond ik het meest saaie deel maar tegelijk vind ik het ook héél goed dat ze de experten aan het woord hebben gelaten. Een overzichtje:

–          Prof. Dr. MyriamVervaet over de kwetsbare persoonlijkheid van de BED-patiënt
–          Dr. Johan Vanderlinden over hoe een eetbuistoornis behandeld kan worden
–          Prof. Dr. Yves Van Nieuwenhove over een vermageringsingreep is slechts één stap in het genezingsproces

ISBN: 978-90-223-2914-6
Aantal pagina’s: 219
Uitgeverij Manteau

De laatkomer – Dimitri Verhulst

Korte inhoud:

Om zich alsnog te kunnen verzoenen met zijn leven, verlaat Désiré Cordier het pad zoals dat richting graf voor hem was uitgestippeld. Hij neemt wraak op zijn mate, liefdeloze burgermansbestaan door te doen alsof hij dementeert. Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heugelijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. De rol van zijn leven, en die wordt nog veelbelovender als er opeens een demente jeugdliefde in het tehuis opduikt.

Mijn mening:

Volgens mij is het dit het eerste “leesclubboek” waar ik echt naar uit keek om te lezen en ik heb het bovendien ook met veel plezier gelezen. Een leuk en luchtig tussendoortje was het eigenlijk maar er stonden ook heel erg interessante weetjes in, onder andere over dementie.
Door het lezen van dit boek vraag ik mij persoonlijk wel af of het mogelijk is om dementie te “faken”. Het lijkt mij van wel maar mijn gevoel zegt dat het niet zou mogen kunnen.
Ik kon me in ieder geval helemaal in het verhaal in leven en had vaak het gevoel dat ik vlakbij de hoofdpersoon zat.

ISBN: 978-90-254-4146-3
Aantal pagina’s: 138
Uitgeverij Atlas contact