Steeds leuker – Jelle Hermus

Korte inhoud: 

We zijn allemaal bekend met de open deuren. Maar er zijn maar weinig mensen die echt door de deur heen lopen. Open deuren worden vaak herhaald omdat ze waar zijn. Omdat ze wijzen naar dat wat werkt. Niet altijd, maar vaak wel. En ondertussen worden ze door de meeste mensen genegeerd. En dat is jammer, want open deuren helpen je door muren te lopen. En dat is ontzettend cool.

De voordelen zonder de nadelen – je leven steeds leuker maken, met steeds minder moeite. Dat is waar Steeds leuker  om draait. Want eindeloos ploeteren is prima, maar op de bank zitten met een goed boek, een kop thee en een glimlach op je snoet is ook fijn.

In dit praktische boek presenteert Jelle Hermus de korte route naar een leuker leven. Hij laat zien hoe je – door het zetten van de juiste kleine stappen – je leven snel in een opwaartse spiraal kunt brengen. Ontdek hoe je je leven steeds leuker maakt, en tegelijkertijd je omgeving verrijkt. Met een liefdevolle aanpak en de nodige humor. Want alles wordt makkelijker als we het leven niet zo serieus nemen. Steeds leuker  is je handboek naar een leven vol vrijheid, blijheid en betekenis. Zonder de ballast en de gekkigheid.

Overbodige ballast is niet gratis. Niet in een raket en niet in je leven. Het houdt je aan de grond – daarom noem ik het ellende. En daarom gaan we het overboord gooien. Zodat je kunt opstijgen richting de sterren. Met een schone lei. Want je kunt pas iets moois bouwen als je een goede fundering hebt. Een leven met minder ellende is die fundering.

Afbeeldingsresultaat voor steeds leuker jelle hermus

Mijn mening: 

Lekkage is verspilling van geld, tijd en energie. Verspilling van levensenergie. En dat geldt op geen enkel gebied zo sterk als in je uitgaven. Geldlekken maken je minder vrij omdat dit soort kleine ‘druppels’ gezamenlijk oplopen tot olympische proporties. Geld is een vorm van levensenergie. Het kost je veel tijd en energie om het te verdienen. En wanneer het ongemerkt weglekt gooi je dus ook je kostbare tijd weg.

Een heel goed boek vol met interessante tips. Klaar en duidelijk geschreven met voorbeelden uit het echte leven waardoor jezelf ook denkt dat het echt wel haalbaar is om de tips toe te passen. De grote lijnen van dit boek zijn niet nieuw voor mij maar ik heb er toch weer andere inzichten door gekregen en dat is ook belangrijk. Ik vind het ook knap hoe Jelle de moeilijke thema’s bespreekt en niet vermijdt. Het was soms wel confronterend, zeker die moeilijkere thema’s, maar net dat helpt wel om mij wakker te schudden en in actie te schieten.
Om je leven steeds leuker te maken en de ellende te schrappen moet je streven naar meer vrijheid, blijheid en betekenis. In het boek worden thema’s één voor één behandeld en uitgesplitst. Na elk hoofdstuk krijg je een opdracht en kan je ook meer informatie vinden op de website van soChicken. Ik heb dat nooit gedaan omdat het dan nog veel langer zou duren voordat ik het boek had uitgelezen maar ik denk wel dat die opdrachten en jouw eierdoos, zoals Jelle het noemt, je verder kunnen helpen.

ISBN: 978-90-215-6706-8
Aantal pagina’s: 287
Uitgeverij Kosmos

Advertenties

Goede dochter – Karin Slaughter

Korte inhoud:

Achtentwintig jaar geleden: het zorgeloze leven van zusjes Charlotte en Samantha Quinn en hun ouders wordt wreed verstoord door een gruwelijke aanslag. Hun moeder verliest daarbij het leven en hun vader wordt nooit meer de oude.

‘Slimmerik.’ Ze nam Charlottes gezicht in haar hand. ‘Op een dag ontmoet je een man die hopeloos valt voor dat stel hersens van je.’
Charlotte zag een struikelende man voor zich die net als de plastic vork over de kop sloeg. ‘Stel dat hij zijn nek breekt als hij valt?’

Achtentwintig jaar later: Charlotte – de klassieke ‘goede dochter’ – is advocaat geworden, in de voetsporen van haar vader. Dan is ze getuige van een nieuwe aanslag, en de details van het misdrijf halen de herinneringen naar boven die ze zo lang heeft geprobeerd te onderdrukken. Want de schokkende waarheid wil niet langer begraven blijven…

Dat was de laatste en enige keer geweest dat ze zich aan haar verdriet had overgegeven. Na die lange nacht vol tranen had ze zichzelf gedwongen op tijd haar bed uit te komen, minstens twee keer per dag haar tanden te poetsen, zich regelmatig te douchen en al die andere dingen te doen waaraan de wereld kon zien dat ze een normaal functionerend mens was. Ze kende dit van vroeger: zodra ze even niet op haar hoede was, raakte de wereld in een neerwaartse spiraal en dook een diepe maar vertrouwde afgrond in.

Afbeeldingsresultaat voor goede dochter karin slaughter

Mijn mening:

Het was even wennen aan dit boek. Ik vind het anders dan de andere boeken van Karin Slaughter maar daarom niet minder goed, integendeel! Er komt naar mijn gevoel minder geweld in voor. Oké, natuurlijk gebeurd er wel iets. Hoe kan het ook anders? Maar het blijft bij dat ene item. Terwijl de vorige boeken gingen over hoe politieagenten iets beleefden, gaat het nu eigenlijk over een gezin, of toch zeker de twee zussen uit dat gezin.

Het schrijven van die brief was een van de moeilijkste dingen geweest die Sam ooit in haar leven gedaan had. Ze had haar zus geschreven dat ze van haar hield, dat ze altijd van haar had gehouden, dat ze heel bijzonder was, dat hun relatie veel voor haar betekende.

Het verhaal zat goed ineen met genoeg spanning en terugblikken waardoor de puzzelstukjes stilletjes aan in elkaar begonnen te passen. Ik vind het jammer dat het boek uit is en dat is volgens mij een goed teken.
De twee zussen maken samen iets ergs mee, daardoor groeien ze uit elkaar en zien ze elkaar 28 jaar of langer niet meer. Door omstandigheden zien ze elkaar dan toch terug en blijkt het ook terug goed te klikken tussen de zussen. Ik werd helemaal mee gezogen in dat deel van het verhaal.

ISBN: 978-94-027-2680-0
Aantal pagina’s: 506
Uitgeverij HarperCollins

Kom hier dat ik u kus – Griet Op de Beeck

Korte inhoud:

Ik begon niet te huilen, wat ik een beetje vervelend vond. Ik probeerde tranen naar mijn ogen te sturen, maar ze wilden niet luisteren. Ik keek dan maar naar beneden, zo’n beetje naar mijn navel, kin bijna tegen de borstkas, zoals verdrietige mensen doen.

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.

Nonkel Tuur heeft het daar eens over gehad: over het glas halfvol en het glas halfleeg, het is allebei waar, maar van een halfvol glas cola word je blij omdat er nog veel is, terwijl je van een halfleeg glas droevig kan worden omdat het bijna uit is met de pret. Je kan dus zelf bepalen of je vrolijk wordt van de dingen of triest, al naargelang hoe je ernaar kijkt. Sindsdien probeer ik goed te kijken naar dingen, en niet slecht. Af en toe is dat een beetje moeilijk.

Afbeeldingsresultaat voor kom hier dat ik u kus

Mijn mening:

Verdriet is niet deelbaar, dat denk ik, omdat woorden niet genoeg zijn, omdat armen die omarmen het gevoel niet wegnemen, omdat begrijpen, echt begrijpen, simpelweg niet bestaat, zelfs niet tussen zussen die de blikken kennen van hun ouders, en het geluid van harten die aan flarden worden geschoten, en het stikken in de dichte lucht van salons en woonkamers en keuken waar ze met veel woorden zitten te zwijgen tegen mekaar.

Zo’n mooi en ontroerend boek! En wat schrijft Griet toch prachtige zinnen. Ik vond het moeilijk om te stoppen met quotes aanduiden. Omdat het zo leuk geschreven is maar ook omdat het zo herkenbaar was.

Ik wou dat ik hem mee kon nemen, naar daar waar levens lang en breed waren, en zonnen glinsterden op zeeën en nachten wonderlijk warm bleven.

Het boek gaat over een familie. Mama overlijdt als de kinderen jong zijn en papa heeft dan een nieuwe vriendin, de kinderen een nieuwe mama, waarmee hij dan samen nog een kind krijgt. Het verhaal is geschreven vanuit het standpunt van Mona, de oudste van de kinderen. De nieuwe mama is nogal een speciale vrouw met haar eigen kantjes waar de kinderen niet altijd even goed mee over weg kunnen. De papa heeft altijd heel hard gewerkt en weinig tijd gehad voor de kinderen, totdat hij ziek wordt en in het ziekenhuis komt de liggen. Dan groeien Mona en haar papa dichter naar elkaar toe. Iets wat ik ergens wel herken van bij mij en mijn papa. Jammer genoeg komt de papa te overlijden… Vlak voor het overlijden beleven ze nog mooie, bijzondere momenten samen en leren ze elkaar eigenlijk nog beter kennen. Dat overlijden van de papa raakte mij echt en de tranen rolde over mijn wangen maar ik vond het zo mooi. Zo ontroerend! Daarvoor verdient de auteur een dikke pluim.

In mijn hoofd is de nacht zwart, de mist dik, de grond vochtig, ik ben alleen, niemand om de richting te wijzen.

ISBN: 978-90-446-2310-9
Aantal pagina’s: 336
Uitgeverij Prometheus

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (6/30): een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

Ik ben Pelgrim – Terry Hayes

Korte inhoud:

Een vermoorde jonge vrouw in een obscuur hotel in Manhattan.

Een vader die publiekelijk wordt onthoofd in Saoedi-Arabië.

Executies zijn in Saoedi-Arabië zo’n beetje de enige toegestane vorm van openbaar amusement; films, concerten, dans, toneelstukken en zelfs gemengde koffiehuizen zijn verboden. Maar iedereen is welkom, ook vrouwen en kinderen, om te kijken hoe iemand zijn leven verliest.

Een man wiens ogen worden gestolen in een Syrisch laboratorium.

Een plan om een afgrijselijke misdaad tegen de menselijkheid uit te voeren.

Eén man zal de reis maken om dit proberen tegen te gaan.

Pelgrim.

Ik was een perfecte kandidaat voor de geheime wereld. Ik was slim, ik was altijd een einzelgänger geweest en ik was diep vanbinnen beschadigd.

9200000022117864

Mijn mening:

Wat een goed en spannend boek! Alleen jammer dat het zo’n dikke klepper is en dus moeilijker om ergens mee naar toe te nemen, dat was ook de reden waarom ik er zolang over deed om het uit te lezen.
Op het eerste zicht lijken het allemaal verschillende verhalen die niets met elkaar te maken hebben maar ze komen op een bepaalde manier dan toch samen. Ik vond het vooral bijzonder knap hoe dat de geheimagent was uitgewerkt, zijn gedachten, wat hij deed wat hij voelde etc… Wat er allemaal moet gebeuren als je volledig anoniem wilt blijven, wat mensen allemaal over jou kunnen te weten komen als ze zouden willen.

‘Je kunt een compleet academisch bestand wissen?’ vroeg ik. ‘Zodat nergens uit blijkt dat Scott Murdoch ooit op Caulfield of Harvard heeft gezeten?’
‘Waarom niet?’ Hij lachte. ‘Al die mensen op deze kloteaarde en wat zijn we? Niet meer dan wat enen en nullen op een harde schijf. Wis die en we bestaan niet meer; voeg er iets aan toe en we zijn echt iemand.’

Het was een spannend boek met tussendoor ook mooie quotes, zo ongeveer alles wat een goed boek moet hebben van mij.

Ik was die ochtend opgestaan en tegen de tijd dat ik weer zou gaan slapen, was het een andere planeet geworden: de wereld verandert niet voor je ogen, hij verandert achter je rug.

Jammer genoeg is het terrorisme en de aanslagen die gepland worden ook nog steeds herkenbaar. 9/11 is dit jaar al 16 jaar geleden en het blijft maar voortduren… Wel knap om een beetje mee te kunnen kijken in het hoofd van een terrorist.

ISBN: 978-90-229-9713-0
Aantal pagina’s: 732
Uitgeverij A.W. Bruna

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (14/30): een boek dat meer dan 600 pagina’s telt

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami

Korte inhoud:

Afgezien van Tsukuru Tazaki hadden ze door een stom toeval nog iets met elkaar gemeen: hun achternamen bevatten allemaal een kleur. De twee jongens heetten Akamatsu en Omi – Rodeden en Blauwezee -, en de twee meisjes Shirane en Kurono – Wittewortel en Zwarteveld. Alleen de naam Tazaki – Veelpunt – had niets met kleuren te maken.

Tsukuru Tazaki is opeens helemaal alleen. Zijn jeugdvrienden, die zijn achtergebleven in zijn geboortestad toen hij in Tokyo ging studeren, willen hem van de ene op de andere dag niet meer kennen. En hij heeft geen idee waarom.

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

Mijn mening: 

‘Maar ik heb helemaal geen vertrouwen in mezelf.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik bang ben dat ik helemaal geen zelf heb. Geen persoonlijkheid, en dus ook geen heldere kleuren.’

Ik wou al zolang eens “een Murakami” lezen en ik ben zo blij dat het er eindelijk van gekomen is! Als je de korte inhoud van het boek leest kom je eigenlijk niet zoveel te weten maar dat is niet erg want hoe meer je leest hoe duidelijker alles wordt.
Het gaat over een groepje van 5 vrienden, allemaal met een kleur in hun naam (rood, blauw, wit en zwart) behalve Tsukuru Tazaki, die heeft geen kleur in zijn naam. Op een bepaald moment valt dat vriendengroepje van 5 uit elkaar en wordt hij, Tsukuru Tazaki, uit de groep gestoten. Maar waarom is dat zo? Hoe is het zo ver kunnen komen? Tsukuru Tazaki gaat op zoek naar een antwoord op deze vragen en gaat daar voor zijn oude vrienden terug opzoeken. Hij reist zelfs helemaal naar Finland omdat ‘Zwartje’ daar nu woont.
Het is in een duidelijke taal en mooi geschreven, soms wel wat gedetailleerd maar dat stoort niet echt.
Dit is zeker niet mijn laatste Murakami die ik gelezen heb!

De voorbije tijd werd een lange, scherpe priem die zijn hart doorboorde. Zilverkleurige pijn sloop geluidloos naderbij en veranderde zijn ruggengraat in een ijskolom. De pijn bleef steeds maar op dezelfde plaats hangen, zonder aan intensiteit in te boeten.

ISBN: 978-90-254-4207-1
Aantal pagina’s: 361
Uitgeverij Atlas contact

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (9/30): een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots

Dagboek van een doorzetter – Courtney Rubin

Korte inhoud: 

Afvallen gaat meestal niet op de makkelijke, eenvoudige manier die wordt beschreven in tijdschriften en boeken. Afvallen is lastig en moeilijk, en het mislukt vaak een flink aantal keren voordat het goed gaat. Dat ondervond ook Courtney Rubin, een succesvolle journaliste met een druk sociaal leven en een groot gewichtsprobleem. Ze deed al jaren verwoede pogingen om af te vallen, maar het enige wat ze daarmee bereikte was het zogenaamde jojo-effect: ze was wel telkens een tijdje slank, maar verviel al snel weer in haar oude gewoonten, zodat ze weer meer aankwam dan voordat ze afviel.

Ik ontdekte dat ik, terwijl ik ontzettend veel tijd had besteed aan het tellen van koolhydraten en aan cardiofitness, gewichtheffen en allerlei eetschema’s, eigenlijk had moeten weten dat overgewicht nauwelijks iets met voedsel te maken heeft. Natuurlijk zorgt voedsel voor de kilo’s, maar als je meer dan 10 kilo te zwaar bent, gebruik je voedsel als vervangingsmiddel voor iets anders.

In Dagboek van een doorzetter beschrijft Courtney Rubin haar dagelijkse gevecht met eten. Het is geen how to-boek, geen zeurboek, en beslist geen dieetboek, maar een eerlijk, dapper en gelukkig ook heel grappig boek over lijnen en gewichtsproblemen.

Mijn mening: 

Zo een goed boek! Geschreven uit eigen ervaring, uit wat Courtney allemaal heeft meegemaakt in haar leven. Voor mij zaten er heel veel stukken in die herkende en die zich even goed hadden kunnen afspelen in mijn eigen leven. Misschien dat ik het daarom zo een goed boek vond?! Wat ik nog leuk en goed vond is om te merken hoe Courtney groeide, op verschillende gebieden, doorheen het verhaal. Door kleine stapjes te zetten kom je ook vooruit en praten is sowieso belangrijk.

Ik wou dat ik zes maanden kon verdwijnen en als een slanke den terugkomen. Mijn dikke leven is me bekend en ik kan me geen slank leven voorstellen, maar de overgang van het ene naar het andere… Ik doe mijn ogen dicht, maar ik zie het niet voor me.

Ik herkende mij zowel in het deel over het eten, waar ik ook al lang mee sukkel/tegen vecht om het zo te zeggen, als ook het familiedeel.

Je bent gek, heb ik ergens gelezen, als je steeds dezelfde dingen doet en een ander resultaat verwacht. Als dat waar is, ben ik knettergek.
Zoals altijd bel ik instinctief mama als er iets mis is, daarom belde ik haar vanmorgen om haar te vertellen van de overstroming. Ik wilde van haar horen wat ik moest doen.

Het enige nadeel was, vind ik, dat kilo en pond door elkaar word gehaald en de afstanden die in kilometers werden weergegeven kwamen soms ook raar over.

ISBN: 978-90-697-4680-7
Aantal pagina’s: 333
Uitgeverij Arena

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (4/30): een boek waarin eten centraal staat

Het eiland van de verdwenen meisjes – Jennifer McMahon

Korte inhoud:

Rhonda is nietsvermoedend op weg naar een sollicitatiegesprek als ze zich ineen midden in een misdaadscène bevindt. Terwijl ze op een tankstation in haar auto zit te wachten tot de pompbediende haar komt helpen, ziet ze dat een verklede figuur een jong meisje uit een auto sleurt. Verward door het absurde kostuum is Rhonda als in trance, en tegen de tijd dat ze bij zinnen komt zijn de kidknapper en het kind al verdwenen.

Maar was het niet juist door haar aarzelende gedrag dat ze nu in de ellende zaten? Haar passieve houding was de reden dat Ernie weg was, zo ver weg zelfs dat de wichelroedeloopster haar niet kon vinden.

Geplaagd door schuldgevoel helpt ze mee aan het politie-onderzoek. Maar als ze dichter bij de identiteit van de kidnapper komt, komt ze ook dichter bij de waarheid achter de verdwijning van een ander kind – haar beste vriendin Lizzy, die jaren geleden verdween…

Iedereen heeft zoiets als die gouden munt, iets wat hem beschermt, iets kleins dat de kracht heeft hem te redden, of hij zich daar nu van bewust is of niet.

Mijn mening:

Op hetzelfde moment besefte ze wat er was gebeurd: Warren had simpelweg een reeks verkeerde beslissingen genomen. Afgrijselijke beslissingen. Beslissingen geboren uit de behoefte snel geld te verdienen, de kans een spannende documentaire te kunnen maken, de gemakkelijkste weg nemen en, uiteindelijk, blinde paniek. Stuk voor stuk leken het goede ideeën, of op dat moment misschien wel de enige optie.

De cover en de titel van dit boek trokken mijn aandacht en bleven mijn aandacht trekken. Wat een goed boek! Er wordt afwisselend in het verleden (1993) verteld en in het heden (2006) waardoor je als lezer van alles te weten komt maar net niet genoeg om het plot te weten. Naar het einde van het boek toe neemt het verhaal een plotse wending. Ik had het echt niet verwacht en vond het daardoor wat overdreven, al weet ik niet of dat het juiste woord is. Ergens stoorde het mij ook dat er personages kwamen opduiken en dan plots verdwenen. Ik vraag me nu nog af hoe het met die personages verder gaat. Maar laat dat je zeker niet tegenhouden om het boek te lezen. Het verhaal zit echt goed in elkaar.

ISBN: 542-00-229-0707-4
Aantal pagina’s: 271
Uitgeverij Boekerij

Woesten – Kris Van Steenberge

Korte inhoud:

De negentiende eeuw loopt teneinde. Elisabeth, dochter van de smid, huwt met de jonge arts Guillaume Duponselle. Het zal geen gelukkig huwelijk worden. Als Elisabeth acht maanden later van een tweeling bevalt, blijkt de eerstgeborene een prachtige zoon, Valentijn. Het tweede kind is zo mismaakt dat Guillaume weigert hem een naam te geven. Toch blijft Nameloos in leven.

‘De namen?’ vroeg pastoor Derijcke met een zekere ergernis in zijn stem.
‘Hoe zegt u, eerwaarde?’
‘De namen, mijnheer docteur. Hoe gaat u de kinderen noemen?’
Verslagen keek hij naar Elisabeth. Heel even merkte ze de droefenis die in zijn lijf zat. Zij hadden sinds de geboorte van hun twee jongens alleen maar over Valentijn gesproken. Niet over het kind. Dat was er gewoon. Onbenoemd. Aanwezig.

Omdat zijn verschijning zijn vader en de dorpelingen doet huiveren, gaat Nameloos gesluierd door het leven. Dan doet de Eerste Wereldoorlog zijn intrede.

Mijn mening:

Wat een boek: het verhaal en de taal maken het tot een prachtig geheel! Het verhaal speelt zich af tijdens de eerste wereldoorlog in een Vlaams dorp, Woesten, maar het hoofdthema is zeker niet de oorlog, tot halverwege het boek heb je niet eens door dat de oorlog in beeld zou kunnen komen.

Oorlog is een raar beest. Het kruipt langzaam de mens in. Zacht grommend krabt het met zijn poten aan de onderbenen wanneer ouderlingen met trillende stem praten over hun eigen land. Het beest toont zijn klauwen zodra kaarten worden bovengehaald en lijnen worden aangewezen met strakke wijsvingers, lijnen die men nooit eerder gezien had op zo’n plattegrond en waarvan de klank een gevoel van weerstand oproept. Grenzen. Spreek het maar eens uit. Grenzen. Het is een woord dat niemand onberoerd laat.

Het verhaal gaat over een gezin: mama en papa met 2 zonen (een tweeling). Op deze volgorde doen ze ook hun verhaal en kom je zo hun standpunten te weten. De ouders trouwen als Elisabeth zwanger is. Een aantal maanden later bevalt Elisabeth niet van 1 zoon maar van 2 zonen. De eerstgeborene, Valentijn, is een gezonde, knappe jongen maar de tweede, Nameloos, is helemaal misvormt. Elisabeth zorgt dat haar kinderen goed opgroeien en alle mogelijke zorgen krijgen, vaak met behulp van tante Zoë. Guillaume is afgestudeerd als arts en doet zijn werk ook graag maar door het verdriet van een misvormde zoon te hebben en dat niet te kunnen accepteren begint hij te drinken en dit gaat steeds meer de bovenhand nemen.

Het talent om anatomische schetsen te maken had hij tijdens zijn ganse humanioratijd op het internaat verder ontwikkeld en hij kon uit het hoofd een gevild menselijk lichaam tekenen tot in de grootste precisie.

Nameloos komt uiteindelijk bij de paters terecht en lijkt daar zichzelf toch wel te kunnen ontplooien en leert veel nieuwe dingen bij. Dit krijg je te lezen in het 3de deel van het boek.

Zelf heb ik een fantastische moeder gehad. Ze heeft me vaak uren lang vastgehouden. Tot ik dat zelf niet meer wilde. Ik was toen twaalf. Zij heeft me haast alles gegeven wat je kunt aanbieden aan een schepsel zoals ik. Het moet niet makkelijk geweest zijn voor haar. Huiveren hand in hand laten gaan met beminnen. Zij kon dat.

In het 4de deel komt Valentijn aan het woord. Hoe is het met hem verlopen? Wat heeft hij allemaal meegemaakt? Veel!

Naarmate in mijn jeugd mijn lichaam meer en meer lofbetuigingen mocht ontvangen, begon ik het meer en meer te koesteren. Ik kon uren voor de spiegel staan. Mezelf observerend vanuit alle richtingen, met allerlei lichtinvallen. ‘IJdeltuit,’ zei mijn moeder vaak. Ik sprak dat toen tegen, maar weet nu dat ze gelijk had. Ik was als het schone eendje geboren en ik wilde per se de adonis worden die men veel te vroeg in mij ontdekt had.

Echt een mooi en aangrijpend boek dat ik heel moeilijk kon wegleggen.

ISBN: 978-94-600-1195-5
Aantal pagina’s: 382
Uitgeverij Vrijdag

Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis & verzuring – Dimitri Verbelen

Korte inhoud:

We maken ons dagelijks druk in de buren, de kinderen, het werk, de file, Ahmed, Bart, de weerman, weerspannig haar, het beleid… De lijst is eindeloos.

Als tegenwicht én vorm van zelftherapie riep Dimitri Verbelen (D!) op Facebook de vrolijke relativerende liga ter bestrijding van azijnpis & verzuring in het leven. Het doel: een mild tot pittig porren, een zachte revolutie van het woord ontketenen.
In dit boek bundelt Verbelen zijn beste quotes en colums. Ze vormen een subtiel verzet tegen de consumptiemaatschappij, tegen valse moraal en de waan van de dag. Religie, ecologie, politiek maar ook al dan niet vermomde onzin komen al vaste thema’s terug. Dit boek schudt de lezer wakker, in de hoop dat hij verleid wordt tot een lach of – als het even kan – dat hij net iets dieper over bepaalde thema’s gaat nadenken.

Mijn mening:

Wees rebels lees een boek

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Dimitri doet je nadenken over de dingen die in het dagelijks leven gebeuren en tovert tegelijk ook een glimlach op je gezicht.

Soms wil ik de wereld redden maar vanavond ga ik gewoon een pintje drinken

ISBN: 978-94-613-1191-7
Aantal pagina’s: 135
Uitgeverij Van Halewyck

Een leuk boekje om tussendoor te lezen.
Regelmatig verscheen er een glimlach op mijn gezicht en ook de Facebookpagina van de Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis & verzuring volg ik al een hele tijd met plezier.

Zwarte lelies – Michel Bussi

Korte inhoud:

Er woonden eens drie vrouwen in een dorp. De eerste was gemeen, de tweede was een leugenaar, en de derde dacht alleen maar aan zichzelf. Ze waren ook niet allemaal even oud. Integendeel. De eerste was boven de tachtig en weduwe. Of in elk geval bijna. De tweede was zesendertig en had haar man nog nooit bedrogen. Nog niet. De derde was bijna elf en alle jongens van haar school wilden verkering met haar. U ziet, ze waren alle drie nogal verschillend. Toch hadden ze wel iets gemeen, een geheim, in zekere zin: ze droomden er alle drie van om te vertrekken. Maar de spelregels waren wreed – slechts één van hen kon ontsnappen. De andere twee moesten sterven. Zo was het nu eenmaal.
Wat denkt u, wie van de drie wist er te ontkomen?
De derde, de jongste, heette Fanette Morelle, de tweede Stéphanie Dupain, en de eerste, de oudste, dat was ik.

Het rustige Franse dorpje Giverny, waar Claude Monet ooit zijn wereldberoemde waterlelies schilderde, wordt opgeschrikt door moord.
Het lot van drie vrouwen staat centraal: een meisje van elf met een opmerkelijk schildertalent, een bijzonder charmante lerares en een oude vrouw die alles ziet en alles weet.
Hoe zijn zij bij de zaak en bij elkaar betrokken?
Detecive Sérénac leidt het onderzoek in dit schilderachtige plaatsje waar duistere geheimen goed verborgen zijn. Zo doen er geruchten de ronde over verloren of gestolen schilderijen, zoals de bekende Zwarte lelies. Maar hoe het precies zit, wordt steeds onduidelijker naarmate heden en verleden door elkaar gaan lopen.
Als Sérénac verliefd wordt op de mysterieuze Stéphanie, de vrouw van de hoofdverdachte, wordt de zaak nog complexer…

Mijn mening:

Eerst en vooral wil ik uitgeverij Signatuur en In de boekenkast heel erg bedanken voor het toesturen van dit boek.

Wauw, wat een boek! Vooral het einde is echt verbluffend.
In het begin vond ik het vooral wennen aan de Franse namen, zowel de voornamen als de steden, en nadien was het wat wennen aan de verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen. Maar het verhaal zit zo goed in elkaar, eigenlijk een soort mengeling tussen een thriller en een liefdesroman, dat het blijft boeien en dat je wilt blijven lezen om te weten hoe het verder gaat.
Ik hou enorm van de Michel Bussi zijn schrijfstijl en wil graag meer van hem lezen.
Het is moeilijk om nog meer te vertellen zonder spoilers te verklappen. Daarom nog een extra lang citaat:

Dat arme kleine meisje denkt te kunnen ontsnappen. Laat me niet lachen! Ze denkt een meesterwerk te schilderen, dat ene dat ze onder het washuis heeft verstopt, ze denkt boven de vijver van Monet te kunnen uit vliegen. Boven Giverny. Met haar kunst de zwaartekracht overwinnen, met haar kleine talent, waar iedereen de mond vol van heeft.
Waterlelies in alle kleuren van de regenboog! Die arme kleine Fanette.
Bespottelijk!
Ik keer me om naar mijn zwarte Waterlelies. De gele bloemkronen glanzen tussen de rouwtinten, op het doek gesmeten door het penseel van een vertwijfeld schilder.
Hoogmoed!
Een vrije val in de vijver, dat is het enige wat die kleine Fanette te wachten staat. Verdrinken, gevangen onder het oppervlak vol waterlelies, als onder een laag ijs in een winters meer.
Binnenkort, heel binnenkort nu.
Ieder op zijn beurt.

ISBN: 978-90-567-2530-3
Aantal pagina’s: 384
Uitgeverij Signatuur