Verdriet is het ding met veren – Max Porter

Korte inhoud: 

Ze was niet bezig dood te gaan en er zijn geen sporen van een ziekbed, ze was gewoon bezig te leven en toen was ze dood.

Een vader (bewonderaar en kenner van het werk van de dichter Ted Hughes) en zijn twee jonge zoontjes worden geconfronteerd met de plotselinge dood van hun echtgenote en moeder. Dan dringt op een avond Kraai, het schelmse fabeldier uit Ted Hughes’ beroemde gedichtencyclus Crow, hun Londense bovenhuis binnen. Kraai – tegenspeler, helper, bedrieger, genezer, kinderoppas – kondigt aan bij hen te zullen blijven tot ze hem niet meer nodig hebben. Naarmate de weken tot maanden en jaren worden, wijkt de pijn van het verlies geleidelijk voor mooie herinneringen.

We gedroegen ons op meer manieren slordig. We piesten op de wc-bril. We lieten de laden openstaan. We deden dat soort dingen om haar te missen, om naar haar te blijven verlangen.

Afbeeldingsresultaat voor verdriet is het ding met veren

Mijn mening: 

Er waren eens twee jongen die expres dingen over hun vader verkeerd onthielden. Dan voelden ze zich beter als ze soms dingen vergaten over hun moeder.

Ik had al goede dingen over dit boekje gelezen en kon dan ook niet anders dan het te kopen op de Boekenbeurs. Jammer genoeg, was het toch niet echt mijn ding: te verwarrend, het verhaal springt te veel van de hak op de tak. Ergens begrijp ik dat wel, bijna 3 jaar geleden is mijn papa overleden (daarom ook dat ik het boekje wou lezen) en ik weet dat er op dat moment zoveel in je hoofd omgaat en dat dat heel verwarrend is maar ik vond het dan ook nog een beetje ‘verwarrend’ opgeschreven. Misschien ook door het stuk fantasie, de kraai, dat er tussenzit? Ik kon in ieder geval niet goed in het verhaal komen.

Ze kwamen bij een huisje en klopten aan. Zodra de verschrikkelijk mooie vrouw de deur opendeed, wisten ze dat ze er niet klaar voor waren om in haar iets anders te zien dan een moeder, dus repten ze zich terug naar huis, snel snel snel, over de heuvels, door de bevroren bossen, het huis in, de trap op, hun bed in – ogen stijf dicht – en toen ze wakker werden was hun vader het ontbijt aan het klaarmaken.

ISBN: 978-90-234-5686-5
Aantal pagina’s: 121
Uitgeverij De bezige bij

Advertenties

2 reacties op ‘Verdriet is het ding met veren – Max Porter

  1. Lalagè 15 februari 2019 / 16:14

    Mij sprak het ook niet aan en ik begreep er weinig van. Jammer.

    Like

    • Lize_madebylilo 15 februari 2019 / 16:32

      Er staan hele mooie zinnen in maar heb ook het gevoel dat ik het verhaal achter die mooie zinnen niet begrijp.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s