30 is een schoon getal – Frauke Joossen

Korte inhoud:

Soms maak je dingen kapot door er te veel over na te denken, namelijk. Je moet het soms ook gewoon laten gebeuren.

“Misschien wordt het wel tijd dat ik daar echt mee ga beginnen, met de rest van mijn leven. Want het eerste deel ervan was niet echt fantastisch te noemen. Eigenlijk is het zelfs ronduit mislukt. Ja, ik durf dat te zeggen. Zo ben ik. Rechtuit, altijd. Recht voor de raap. Wat weer een absoluut debiele uitdrukking is, maar goed, ik zou weer afdwalen als ik daarover begin. In elk geval: mislukt dus, dat leven van mij tot hiertoe. Paar baantjes gehad, paar lieven. Altijd net niet, zo zou ik het omschrijven.
De streber die gaat voor de promotie maar die net niet krijgt. Het grietje dat dan wel tof en cool en grappig is en goed kan pijpen, maar relatiemateriaal, neuh, dat toch weer niet.
En nu word ik dus dertig, over drie maanden, en heb ik geen lief en eigenlijk ook geen vrienden, geen werk, geen auto en binnenkort ook geen appartement meer.
Dat van dat appartement, da’s nog een verhaal op zich. Of nee, dat is het niet, ik heb gewoon vier maanden de huur niet betaald en nu moet ik vertrekken.
Zie je, het leven is eigenlijk simpel, als je het eerlijk en recht voor de raap durft te zeggen.”

Je leest weleens over vaders en hoe die hun dochters behandelen als prinsessen. Zo was het bij ons dus niet. Nee, mijn vader was een man van weinig woorden. Weinig gebaren. Weinig gevoelens.

Afbeeldingsresultaat voor 30 is een schoon getal

Mijn mening:

Misschien voel ik te veel, zoals hij. Daar zit volgens mij het drama van mijn vader. Er zat te veel gevoel in hem, terwijl hij opgroeide in de tijd van boys don’t cry. Heeft hij zich daarom opgesloten in zichzelf en duwde hij – nee, mepte hij – iedereen weg die in de buurt kwam.

Ik had ‘Voor Claire’ al gelezen en vond dat wel leuk en aangenaam geschreven dus ik was benieuwd naar andere boeken van Frauke Joossen.
Dubbele gevoelens tijdens en na het lezen van dit boek. Ik ergerde me namelijk ontzettend hard aan alle gedachten die van de hak op de tak sprongen en uiteindelijk niets te maken hadden met het verhaal, waardoor ik er mij nog meer aan stoorde. Maar een groot stuk van het verhaal was wel pijnlijk herkenbaar voor mij. De laatste hoofdstukken zelfs zo pijnlijk dat ik niet kon stoppen met wenen tijdens het lezen. Soms was ik ook wel boos op de hoofdpersoon Charlie omdat ze zich zo naïef gedraagt maar tegelijk had ik ook medelijden met haar en herkende ik mezelf erin.

Zo na een jaar van stormen en orkanen en tsunami’s in je hart.

Mijn papa is overleden toen ik net geen 30 jaar was (1,5 jaar geleden) en nu ben ik werkloos dus het is een ietwat andere volgorde dan in het boek maar toch eigenlijk min of meer hetzelfde verhaal. Ik kon dan ook moeilijk stoppen met mooie en vooral herkenbare quotes aan te duiden.

Ben ik mijn vader? Duw ik weg wie dichtbij komt? Vernietig ik wat ik graag zie? Als je dat heel letterlijk neemt, klopt het wel, want ik zie graag eten, en dat vernietig ik altijd opnieuw (door het op te eten, voor de niet zo slimme verstaander).

ISBN: 978-94-014-3559-8
Aantal pagina’s: 192
Uitgeverij Lannoo

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (12/30): een boek met een nummer in de titel

Advertenties