Ze zeggen dat het overgaat – Johan Maes & Evamaria Jansen

Korte inhoud:

Rouw als een afwijking van het gewone of normale is als een ziekte waarvan je zo vlug mogelijk moet herstellen; het probleem of de symptomen moeten worden opgelost, de pijn verwerkt. Rouw wordt benaderd vanuit het idee dat het een eindpunt moet hebben. Bij rouwzorg word je als rouwende als slachtoffer beschouwd voor wie hulp nodig is. Onze samenleving is gericht op winst, op de oplossing van problemen en niet op verlies en pijn.

Als we rouwen en verdriet hebben, hebben we geen nood aan een vermanend vingertje, aan clichés, aan opmerkingen dat we ons verlies moeten verwerken, loslaten of een plaats geven. Er wordt van ons verwacht dat er binnen zo kort mogelijke tijd een eindpunt komt aan onze rouw, dat het overgaat. In de praktijk blijkt dat we net niet loslaten maar een zoektocht starten naar een andere vorm van vasthouden of verbinden.
Rouw houdt nooit op, maar ontvouwt en ontwikkelt zich in de loop van ons leven en maakt deel uit van wie we zijn. We hebben het recht om te rouwen, op onze eigen manier, bewegend tussen kwetsbaarheid en kracht. Zelfs als je de pijn van een ingrijpend verlies levenslang met je meedraagt, hoeft die geenszins in te houden dat je minder gezond en minder veerkrachtig bent.

Afbeeldingsresultaat voor ze zeggen dat het overgaat

Mijn mening:

Centraal in het rouwproces staat de wijze waarop je je hecht aan anderen. Door veilige hechting leer je op jezelf en op anderen vertrouwen en ga je de wereld verkennen. Veilige hechting is een van de krachtigste hulpbronnen voor het verwerken van trauma’s. De kern van de rouwpijn is de scheidingspijn, het verlaten en afgescheiden zijn en het verlangen om de band te herstellen. Het hechtingspatroon dat je opbouwt in je leven, beïnvloedt zowel de manier waarop je in je leven relaties aangaat als waarop je rouwt.

Voorbije zaterdag was het een jaar geleden dat mijn papa heel erg onverwacht is overleden. Omdat ik het nog steeds moeilijk vind om te geloven en dat het verwerken moeilijker maakt probeer ik er over te lezen in de hoop dat dat mij gaat helpen.
Dit boek vond ik goed omdat ik mezelf er voor een deel in herkende door de vele getuigenissen en andere, vooral kleine dingen die voor mij herkenbaar overkwamen.
Met sommige “uitspraken” die in het boek staan ben ik het niet helemaal eens of wringt het toch wat om het zo te zeggen. Zo staat er bijvoorbeeld dat ontkennen gezond is en dat vermijding ook gezond kan zijn. Daar heb ik toch mijn twijfels bij maar zoals bij zoveel dingen hangt dat van persoon tot persoon af.

ISBN:  978-94-903-8288-9
Aantal pagina’s: 310
Uitgeverij Witsand

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge 2017 (5/30): een boek met een titel die meer dan 4 woorden telt

Advertenties

Verborgen – Karin Slaughter

Korte inhoud: 

Onder een kakofonie van geklik werden zaklampen uitgeschakeld en opgeborgen. Nadat Wills ogen zich hadden aangepast, zag hij wat hij al verwacht had te zien: afval, condooms en naalden, een leeg winkelwagentje, tuinstoelen, vuile matrassen – om de of andere reden waren er altijd vuile matrassen – en meer lege bierblikjes en kapotgeslagen drankflessen dan je kon tellen. De muren stonden vol met veelkleurige graffiti, zo hoog als een arm met een spuitbus kon reiken. Will herkende enkele gang tags – de Suernos, de Bloods, de Crips – maar het waren vooral namen met een hart eromheen, vredestekens en een stel gigantische, fors geschapen eenhoorns met regenboogogen. Typische raverskunst. Het mooie van ectasy was dat je er heel gelukkig van werd, tot je hart ermee stopte.

Het is de verraderlijkste zaak uit zijn carrière. Dat beseft Will Trent zodra hij het verlaten pakhuis in Atlanta binnengaat, en het dode lichaam van een ex-politieagent aantreft. Van het lijk lopen bloederige voetsporen weg die erop wijzen dat een ander, mogelijk vrouwelijk slachtoffer, is meegenomen… om vervolgens spoorloos te verdwijnen.
Voor Will – en voor patholoog-anatoom Sara Linton – wordt het nog erger. Een vondst op de plaats delict onthult een verband met Wills verleden…

Zolang ze zich kon herinneren had ze alleen naar de toekomst gekeken. Aan het verleden viel niets te veranderen, en het heden was meestal te ellendig voor woorden.

Afbeeldingsresultaat voor verborgen karin slaughter

Mijn mening: 

Weer blij dat ik nog eens een Karin Slaughter kon lezen al leek het boek wel minder goed vooruit te gaan dan haar andere boeken. Het was wel spannend zoals je kan verwachten maar er zat ook een liefdesverhaal tussen geweven om het zo te noemen en dat was wennen omdat het niet van haar gewoonte is.

Sara.
Will nam een diepe, kalmerende teug lucht en voelde zijn borst op- en neergaan. Alleen al bij de gedachte aan haar naam vloeide iets van zijn stress weg. Even dacht hij aan hoe heerlijk het was om midden in de nacht wakker te worden met Sara over hem heen gedrapeerd. Ze paste als het laatste stukje van een ingewikkelde puzzel. Ze was uniek.

De eerste 8 hoofdstukken zijn ‘gewoon’ en gaan zoals je het zou verwachten maar dan gaan ze ineens terug naar een week daarvoor en wordt alles vanuit het standpunt van iemand anders geschreven om dan daarna nog eens terug te gaan naar het heden.
Er deden veel verschillende personages aan mee en er werden dan nog eens identiteiten verwisseld dus ja, ook dat maakte dat het moeilijker was om te volgen en mij minder meesleepte.

ISBN:  978-94-027-1380-0
Aantal pagina’s: 477
Uitgeverij HarperCollins

Dit boek telt mee voor de Verbeelding Book Challenge (14/30): een detective