Een ijzersterke jeugd – Tomas Lieske

Korte inhoud:

In een vredelievend bergdorp in Midden-Europa verdwijnt opeens een jongetje. Niemand weet wat er is gebeurd. Een vreemde en vijandige partij, die het grootste deel van het land controleert, neemt op een kwade dag bezit van het dorp om onderzoek te doen. Een stuk of acht vrachtwagens kruipen langzaam de helling op, onregelmatig ronkend, driftig schakelend, ongeduldig als een troep jakhalzen.
De vrijpostige veertienjarige Augustine wordt aangewezen als bediende voor de heren. Zij verricht haar taak gehoorzaam – of is dat slechts schijn en ziet niemand hoe wreed ook de kinderwereld is?

Mijn mening:

Acht vrachtwagens komen uit de hemel vallen. De chauffeurs vegen bladeren van de ene kant naar de andere kant. Dat lijkt beleefd gedrag, maar ik dacht aan wilde katten die zich in het gras drukken en die hun driften nauwelijks kunnen beheersen en daarom met hun staartpunt zwaaien.

De beschrijving op de cover van het boek sprak mij enorm hard aan maar het verhaal zelf kon ik niet volgen. Ik vond het zo raar in elkaar zitten en begreep maar niet waarover het ging.
Er wordt afwisselend een deel vertelt door Augustine en daarna door de 4 leden van de partij waardoor er waarschijnlijk puzzelstukjes in elkaar zouden moeten passen maar dat kwam bij mij niet.
Ik wou dit boekje snel uitlezen en dat speelt vermoed ik ook wel mee omdat ik denk dat ik meer tijd nodig had om de toch wel mooie zinnen te lezen en te verwerken.

ISBN: 978-90-214-3530-5
Aantal pagina’s: 122
Uitgeverij Querido

Advertenties

Die eetbuien – Judith Lagerwaard

Korte inhoud:

Bij lichamen van andere dikke vrouwen vind ik zomerkleren meestal leuk staan. Ik vind namelijk dat dikke vrouwen heel mooi kunnen zijn. Net zo mooi als dunne vrouwen. Zeker als ze hun vrouwelijke rondingen met verve dragen en daarbij een en al zelfvertrouwen uitstralen.

Het leven van een enorme jojo’er die in de ban is van diëten en overeten gaat niet over rozen. Dit feit wordt in dit boek maar al te duidelijk aan de hand van de anekdotes die zowel grappig als droevig tegelijk zijn. Bij de hoofdpersoon van dit verhaal schuilt achter het telkens afvallen en aankomen van tientallen kilo’s nog een ander probleem: een hardnekkige eetbuistoornis. In de tweede helft van dit boek komt duidelijk naar voren hoe een eetbuistoornis kan ontstaan en de mogelijke werking ervan. Op verhelderende wijze wordt een beschouwend zicht geboden in de gedachten, gevoelens en gedragingen van de dwangmatig overeten. En evenzo belangrijk biedt dit boek handvatten voor herstel met behulp van het tienstappenmodel van Novarum, een centrum gespecialiseerd in hulp bij eetstoornissen en obesitas.

Op zich is het best een prestatie dat ik zo veel diëten heb gevolgd. Het ene dieet slaat vanzelfsprekend beter aan dan het andere. Maar door ieder dieet val ik af. Met sommige diëten val ik een paar luttele kilootjes af en met andere heel veel. Maar al ben ik nog zo gemotiveerd en bevlogen om mijn nieuwe lijntje voorgoed te behouden… Het is me nooit gelukt. Bloedfanatiek en dolenthousiast ben ik altijd om dat gewichtsverlies in stand te houden. En als het dan weer misgaat, dan kan ik mezelf wel iets aandoen, ware het niet dat ik dat al doe.

Mijn mening:

Ik vond het boek wat aarzelend starten maar hoe verder je lees, hoe meer Judith groeit in haar verhaal en hoe interessanter het wordt. Ik dacht in het begin dat ik niet veel aan haar verhaal zou hebben omdat ik wel veel overgewicht heb maar geen jojo’er ben. De eetbuien herken ik jammer genoeg ook wel. En toch, stap voor stap, leerde ik ook over mezelf dingen bij.

Wat, vergeten te lunchen? Hoe kan ze in hemelsnaam vergeten te lunchen? vroeg ik me stilletjes af. Ik begreep dat niet en ik kon me ook werkelijk niets erbij voorstellen.

Judith heeft informatie gehaald bij Novarum, centrum voor eetstoornissen en obesitas, en is daar misschien zelf ook wel opgenomen geweest? en daardoor merk je dat de informatie betrouwbaar en echt is, vind ik.

ISBN: 978-90-484-3293-6
Aantal pagina’s: 125
Uitgeverij Free Musketeers

En uit de bergen kwam de echo – Khaled Hosseini

Korte inhoud:

Voor de driejarige Pari is haar grote broer Abdullah meer een vader dan een broer. Voor de tienjarige Abdullah is zijn zusje alles. Als Pari noodgedwongen wordt verkocht aan een rijk maar kinderloos echtpaar in Kabul zet dat een reeks gebeurtenissen in gang die een ontroerend en onthutsend beeld geven van de problemen waarmee mensen geconfronteerd worden. Khaled Hosseini volgt zijn personages van Kabul naar Parijs, van San Francisco naar het Griekse eiland Tinos, en weer terug naar Kabul.

‘Kabul is… ‘ Idris zoek naar de juisten woorden. ‘Duizend drama’s op één vierkante kilometer.’
‘Zal wel een flinke cultuurschok geweest zijn.’
‘Jazeker.’ Idris vertelt er niet bij dat de echte cultuurschok zijn thuiskomst in Californië was.

Hij onderzoekt de vele manieren waarop mensen elkaar liefhebben, elkaar pijn doen en verraden – én hoe ze zich voor elkaar opofferen.

Mijn mening:

Het nieuwe bewustzijn was niet uit zijn geest verdwenen, maar het had heel langzaam gezelschap gekregen. Er was nu een andere en tegengestelde bewustzijnsstroom in hem op gang gekomen, een die niet in de plaats kwam van de eerste, maar ruimte ernaast opeiste.

Lang geleden dat ik nog eens iets van Khaled Hosseini las. Ik herinnerde mij de titels wel nog van “De vliegeraar” en “Duizend schitterende zonnen” en dat ik genoten heb tijdens het lezen maar veel meer wist ik er niet meer over dus met ik met een propere lei aan dit boek begonnen.
Ik vond het wat verwarrend omdat er veel personages in aanbod komen en eigenlijk tijdens hun hele levensloop. Het boek is ingedeeld in 10 grote delen waar telkens een aantal personages wat meer centraal staan en elk deel is dan nog eens onderverdeeld in kleine stukjes die vaak afwisselen tussen heden en verleden.
Wat ik nog een klein minpuntje vond, stoorde mij vooral in het begin, is dat de anderstalige (Afghaans? Farsi?) niet vertaald werden of niet altijd want de Franse zinnen worden dan wel weer vertaald.
Ik geniet wel echt van zijn schrijfstijl en dat moet je ook doen. Zo’n mooie zinnen dat hij gebruikt! Jammer dat ik geen heel boek kan citeren.

Een verhaal is als een rijdende trein; het doet er niet toe waar je erop springt, je zult vroeg of laat je bestemming bereiken.

Ik kon mij heel goed inleven in de personages maar moest regelmatig nadenken over wie wie nu weer was.
Het einde van het boek vond ik echt ontroerend mooi en ik kon het niet laten om wat traantjes weg te pinken.

Vele jaren later, toen ik aan mijn opleiding plastische chirurgie begon, begreep ik wat ik die dag in de keuken niet begrepen had, toen ik ervoor pleitte dat Thalia Tinos zou verlaten om naar de kostschool te gaan. Ik leerde dat de wereld je innerlijk niet kon zien, dat de wereld zich geen donder interesseert voor de hoop en het verdriet en de dromen die aan het oog worden onttrokken door huid en botten. Zo simpel en absurd en wreed was het. Mijn patiënten wisten dat. Zij dagen dat veel van wat ze waren of zouden zijn of konden zijn afhankelijk was van de juiste proporties van hun bottenstelsel, de ruimte tussen hun ogen, de lengte van hun kin, de richting van hun neus, de ideale hoek van neus en voorhoofd.
Schoonheid is een kolossaal, onverdiend geschenk, lukraak uitgedeeld, stompzinnig.

ISBN: 978-90-234-8186-7
Aantal pagina’s: 413
Uitgeverij De Bezige Bij

De mythe van Methusalem – Jo Claes

Korte inhoud:

Om te beginnen gaat het om experimenteel onderzoek waarvan de implicaties bij toepassing nog niet volledig gekend zijn, hoewel Eerdekens in dat bewuste artikel beweert dat zijn proeven geen nadelige gevolgen hebben voor het menselijk organisme. Het probleem is dat zulke proeven hier niet toegelaten zijn. Het gerucht doet dan ook de ronde dat de testresultaten uit het buitenland komen. Uit Oekraïne om precies te zijn. Bovendien begrijp niemand hoe hij op zo korte tijd tot zijn bevindingen is kunnen komen.

In een Leuvens lab voor stamcelonderzoek wordt een fenomenale ontdekking gedaan waarmee veroudering drastisch kan worden afgeremd. Terwijl de hele wetenschappelijke wereld met verstomming is geslagen, pleegt het hoofd van het lab zelfmoord tijdens zijn vakantie op Kreta.

Andreas Kurver, freelancejournalist, heeft zo zijn bedenkingen bij de spectaculaire ontdekking en besluit de zaak te onderzoeken. Tegelijkertijd wordt hoofdinspecteur Thomas Berg benaderd door de verloofde van de overleden professor die ervan overtuigd is dat haar vriend werd vermoord.

Berg heeft intussen de mooie Haynee Deferm leren kennen die als assistente in het lab werkt. Hij ondervindt heel wat tegenkanting tijdens het onderzoek, maar als ook in Leuven iemand in verdachte omstandigheden zelfmoord pleegt, wordt voor iedereen duidelijk dat er veel meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt. Wat Berg ontdekt, tart elke verbeelding…

Mijn mening:

Ik vond het boek traag op gang komen maar eens dat Thomas Berg met zijn speurtocht begint en tegen de wensen van iedereen in gaat en zijn eigen gedacht en gevoel volgt begint het verhaal goed opgang te komen. Ik heb hem wel graag, denk ik, hoofdinspecteur Thomas Berg.

‘Lunchen?! Godsklere, Jan! We moeten zo snel mogelijk weten wat er in dat artikel staat en dan laat jij hem… ‘
‘… gaan eten, ja!’ riep Zeebos door zijn tirade heen. ‘Dat doen normale mensen op dit uur van de dag. Mag het even, verdomme!?’
Berg hoorde Zeebos iets doorslikken. Blijkbaar zat hij ook te eten.
Klik. Einde gesprek. Berg borg mopperend zijn mobiel op. Normale mensen… Normale mensen… Wat wilde dat nu weer zeggen?

Op het einde van het boek vond ik het weer wat ‘bergaf’ gaan en vond ik het te lang duren. Ik had al min of meer door hoe het zou aflopen en ook al vermoedens over hoe het zou kunnen gaan die dan meestal klopten ook.
Bovendien vond ik de namen erg verwarrend. De Griekse naam was sowieso al wennen maar ook andere namen waren verwarrend maar dat is ergens ook wel een deel van het verhaal dus veel meer kan ik daar niet over kwijt.
Het vorige boek van Jo Claes vond ik veel beter dan dit boek. Hopelijk is het volgende ook beter dan dit.

ISBN: 978-90-892-4273-0
Aantal pagina’s: 406
Uitgeverij Houtekiet

Mooie meisjes – Karin Slaughter

Korte inhoud:

Al haar mooie herinneringen aan Julia – samen dansend voor de tv als American Bandstand op zaterdag werd uitgezonden, samen zingend in de auto als ze naar de bibliotheek reden om Helen op te halen, achter Sam en Lydia aan huppelend wanneer ze met z’n allen naar de campuskliniek gingen om een nestje pasgeboren pups te bekijken – dat was allemaal weg.
Als ze nu aan Julia dacht, zag ze slechts dat ene beeld: haar zus die met haar armen en benen wij aan de ruwhouden wand van een stal was vastgeketend.

Wanneer op het nieuws melding wordt gemaakt van een vermist meisje, moet Claire Scott ongewild terugdenken aan haar eigen zusje. Zij verdween twintig jaar geleden, en het mysterie is nooit opgelost. Maar wanneer Claire alsnog de waarheid over de verdwijning van haar zus ontdekt, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Mijn mening:

Ik ben er diep van overtuigd, schat: Paul is niet goed voor Claire. Er rot iets in hem, en op een dag – als het niet binnenkort is, dan over vijf jaar, tien jaar, misschien zelfs over twintig jaar – zal dat rotte zich naar buiten vreten en alles besmetten wat hij aanraakt.

Dit is geen boek van Karin Slaughter zoals ik – en jullie waarschijnlijk ook – het gewend ben. Eigenlijk is het een verhaal over familiebanden, de band tussen 3 zussen en hun ouders maar natuurlijk komt er nog wel wat ‘gruwel’ bij kijken.
Ik was van in het begin helemaal mee met het verhaal en vond het goed in het elkaar zitten. Alleen naar het einde toe maakt het verhaal een plotse en voor mij ongeloofwaardige wending maar daardoor kan het verhaal nog verder gaan en heb je als lezer nog bijna 200 pagina’s meer te lezen.
Het blijft spannend tot op het einde en het is ook pas naar het einde van het boek toe dat je te weten komt waarom het “Mooie meisjes” noemt.
Ik kijk alvast uit naar het volgende boek van Karin Slaughter, hopelijk wel terug met Will, Sara, Lena etc.

ISBN: 978-90-234-9109-5
Aantal pagina’s: 476
Uitgeverij Cargo

One lovely blog award

Ik werd door Wendy van Passie voor boeken genomineerd voor de ‘One lovely blog award’. Eigenlijk houd ik niet van tags en awards etc maar altijd nee zeggen is ook zo saai he 😉 Een tag waar het de bedoeling is 7 feiten over mijzelf met jullie te delen. Ik zal proberen om 7 boekenfeiten i.v.m. mezelf met jullie te delen. Daarna moet ik 15 andere bloggers nomineren maar dat doe ik niet want ik vind dat iedereen vrij moet kunnen kiezen of hij/zij al dan niet deelneemt. Hier horen wel een aantal regels bij.

De regels:

– Je moet de persoon die je genomineerd heeft bedanken met een link naar haar/zijn blog.
– Je moet de regels weergeven en het plaatje van deze award.
– Vermeld 7 feitjes over jezelf.
Nomineer 15 andere bloggers en laat een reactie achter onder een post van de bloggers, zodat ze weten dat ze genomineerd zijn.

De feiten:

  1. Het eerste boek dat ik las en dat ik me nog heel goed kan herinneren was Matilda van Roald Dahl. Mama vond mij toen eigenlijk nog te jong om het te lezen maar ik was er ‘stiekem’ in begonnen en wou niet meer stoppen 🙂
  2. Mijn lievelingsboek toen ik nog héél klein was, was “Een beer bij volle man”. Ik blijf daar nu nog altijd herinneringen aan hebben. Het boek is helaas zo vaak gelezen dat er niet veel meer van over bleef.
  3. Vroeger ging ik veel naar de bibliotheek maar omdat ik een trager lezer was en nog altijd ben bracht ik mijn boeken vaak te laat binnen en moest ik hoge boetes betalen. Van dat geld hebben ze volgens mij 3 à 4 nieuwe boeken kunnen kopen.

4. Mijn ouders lezen ook allebei graag. Alleen mijn zus(je) moet er nog wat inkomen maar af en toe wisselen we al eens tips uit. Zo’n 3 x per jaar leest ze dus wel een boek.

5. In 2003-2004 verbleef ik een jaar in het Zeepreventorium in De Haan. Daar ontmoette ik auteur Gerda Van Erkel, die mij en aantal andere patiënten, gevolgd en geobserveerd heeft en nadien het boek “Mijn zoute zoen” schreef. Sindsdien koop ik elk jaar haar nieuwste boek op de boekenbeurs.

6. Ik krijg nog elk jaar een Sinterklaascadeau en elk jaar opnieuw hetzelfde ‘soort’ cadeau: een boek. Meestal koop ik het dan op de hogervermelde boekenbeurs, geef ik het daarna aan mama en op 5 december zet ik mijn schoen met een lief briefje erbij en op 6 december kan ik mijn zelf gekochte boek dan uitpakken 🙂

7. Jullie hebben het misschien al gezien en/of gelezen maar af en toe recenseer ik boeken voor ANBN. Leuk dat ik het aangename aan het nuttige kan koppelen.

bibliotheek