Zwarte lelies – Michel Bussi

Korte inhoud:

Er woonden eens drie vrouwen in een dorp. De eerste was gemeen, de tweede was een leugenaar, en de derde dacht alleen maar aan zichzelf. Ze waren ook niet allemaal even oud. Integendeel. De eerste was boven de tachtig en weduwe. Of in elk geval bijna. De tweede was zesendertig en had haar man nog nooit bedrogen. Nog niet. De derde was bijna elf en alle jongens van haar school wilden verkering met haar. U ziet, ze waren alle drie nogal verschillend. Toch hadden ze wel iets gemeen, een geheim, in zekere zin: ze droomden er alle drie van om te vertrekken. Maar de spelregels waren wreed – slechts één van hen kon ontsnappen. De andere twee moesten sterven. Zo was het nu eenmaal.
Wat denkt u, wie van de drie wist er te ontkomen?
De derde, de jongste, heette Fanette Morelle, de tweede Stéphanie Dupain, en de eerste, de oudste, dat was ik.

Het rustige Franse dorpje Giverny, waar Claude Monet ooit zijn wereldberoemde waterlelies schilderde, wordt opgeschrikt door moord.
Het lot van drie vrouwen staat centraal: een meisje van elf met een opmerkelijk schildertalent, een bijzonder charmante lerares en een oude vrouw die alles ziet en alles weet.
Hoe zijn zij bij de zaak en bij elkaar betrokken?
Detecive Sérénac leidt het onderzoek in dit schilderachtige plaatsje waar duistere geheimen goed verborgen zijn. Zo doen er geruchten de ronde over verloren of gestolen schilderijen, zoals de bekende Zwarte lelies. Maar hoe het precies zit, wordt steeds onduidelijker naarmate heden en verleden door elkaar gaan lopen.
Als Sérénac verliefd wordt op de mysterieuze Stéphanie, de vrouw van de hoofdverdachte, wordt de zaak nog complexer…

Mijn mening:

Eerst en vooral wil ik uitgeverij Signatuur en In de boekenkast heel erg bedanken voor het toesturen van dit boek.

Wauw, wat een boek! Vooral het einde is echt verbluffend.
In het begin vond ik het vooral wennen aan de Franse namen, zowel de voornamen als de steden, en nadien was het wat wennen aan de verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen. Maar het verhaal zit zo goed in elkaar, eigenlijk een soort mengeling tussen een thriller en een liefdesroman, dat het blijft boeien en dat je wilt blijven lezen om te weten hoe het verder gaat.
Ik hou enorm van de Michel Bussi zijn schrijfstijl en wil graag meer van hem lezen.
Het is moeilijk om nog meer te vertellen zonder spoilers te verklappen. Daarom nog een extra lang citaat:

Dat arme kleine meisje denkt te kunnen ontsnappen. Laat me niet lachen! Ze denkt een meesterwerk te schilderen, dat ene dat ze onder het washuis heeft verstopt, ze denkt boven de vijver van Monet te kunnen uit vliegen. Boven Giverny. Met haar kunst de zwaartekracht overwinnen, met haar kleine talent, waar iedereen de mond vol van heeft.
Waterlelies in alle kleuren van de regenboog! Die arme kleine Fanette.
Bespottelijk!
Ik keer me om naar mijn zwarte Waterlelies. De gele bloemkronen glanzen tussen de rouwtinten, op het doek gesmeten door het penseel van een vertwijfeld schilder.
Hoogmoed!
Een vrije val in de vijver, dat is het enige wat die kleine Fanette te wachten staat. Verdrinken, gevangen onder het oppervlak vol waterlelies, als onder een laag ijs in een winters meer.
Binnenkort, heel binnenkort nu.
Ieder op zijn beurt.

ISBN: 978-90-567-2530-3
Aantal pagina’s: 384
Uitgeverij Signatuur

Advertenties

Het programma – Suzanne Young

Korte inhoud:

Ze hebben haar ontleed. Ze hebben haar schedel gekraakt, er de stukjes uitgehaald en die vervolgens weer teruggelegd als een vrolijke puzzel. Alsof ze gewoon niet echt meer is.

In de wereld van Sloane is het uiten van echte gevoelens verboden, depressie onder jongeren is een epidemie en de enige oplossing is het Programma…

Sloane denkt wel twee keer na voordat in het openbaar begint te huilen. Sinds zelfdoding is uitgegroeid tot een internationale epidemie, zou een huilbui haar in het Programma kunnen doen belanden, de enige bewezen behandelingsmethode. Ze heeft al een broer verloren, dus Sloane weet zeker dat haar ouders er alles aan zullen doen om haar in leven te houden. Ze weet ook dat iedereen die het Programma heeft gevolgd terugkeert met een schone lei: hun depressies zijn verleden tijd, maar hetzelfde geldt voor hun herinneringen.

Omdat ze zowel thuis als op school constant onder toezicht staat, zorgt Sloane dat ze zo min mogelijk opvalt en verbergt ze haar gevoelens zo goed mogelijk. De enige bij wie Sloane zichzelf kan zijn, is James. Hij heeft beloofd om ervoor te zorgen dat ze geen van beiden in het Programma terechtkomen en Sloane weet dat de liefde tussen hen sterk genoeg is om allerlei tegenslagen te weerstaan. Maar ondanks de beloftes die ze elkaar maken, wordt het steeds moeilijker om de waarheid te verbergen. Ze worden alle twee steeds zwakker, depressie ligt op de loer. En het Programma zit hun op de hielen…

Mijn mening:

Ik had al van in het begin een soort haat-liefde verhouding met dit boek. Wie schrijft er nu een jongerenboek over zo’n gevoelig onderwerp? Zorgt dat er niet voor dat jongeren het nog negatiever gaan bekijken en gaan denken dat het allemaal normaal is?
In het begin ergerde ik mij ook aan de lay-out, relatief groot lettertype met relatief veel witruimte tussen maar eens dat ik in het boek bezig was viel dat allemaal wel mee.
Bovendien was het wel echt een goed verhaal waarin ik helemaal werd meegesleept. Het programma wordt onder andere met de hongerspelen vergeleken maar ik vergelijking daarmee zat er meer liefde en minder avontuur in, vind ik persoonlijk. Maar toch was ik altijd weer benieuwd naar de verhalen van Sloane en James en natuurlijk vroeg ik me regelmatig af hoe het verder zou aflopen.

James heeft gemillimeterd blond haar en draagt een ruitjesoverhemd met korte mouwen dat niet van hem lijkt te zijn; ergens past het gewoon niet bij hem. Bovendien verbergt het de littekens op zijn bovenarm niet. Ik zie dat hij me vanuit zijn ooghoeken aankijkt, maar hij draait zich niet opzij. Sterker nog: hij buigt naar voren en haalt zijn mobiel tevoorschijn om te sms’en of een spelletje te spelen.
Ik voel een vreemde onrust als ik naar hem kijk.

Het einde is toch wel wat spannend en doet je toch wel wat uitkijken of zelfs verlangen naar het vervolg.

ISBN: 978-90-452-0690-5
Aantal pagina’s: 398
Uitgeverij Karakter

Getekend vonnis – Jo Claes

Korte inhoud:

Op een tafel in een Leuvens café wordt op een ochtend een studente dood aangetroffen. Het meisje is halfnaakt. Haar schaamhaar is volledig afgeschoren. Door haar tong steekt een potlood en vlakbij ligt een blad uit een stripalbum waarop een verkrachtingsscène is afgebeeld.

Hoofdinspecteur Thomas Berg heeft nooit eerder zoiets meegemaakt. Sterker, de moordenaar heeft hem de plaats delict zelf met de juiste coördinaten per e-mail bezorgd.

Een paar dagen later krijgt Berg een soortgelijke mail. Opnieuw vindt de politie een jonge vrouw die in bijna identieke omstandigheden werd verkracht, verminkt en vermoord. En weer vindt de politie een pagina uit een stripverhaal. Vanaf dat ogenblik verkeert de studentenstad in de greep van de angst. Ook Berg vreest dat in Leuven een volkomen verknipte sadist, ja zelfs een psychopaat rondwaart, vooral als er nog meer slachtoffers vallen…

Mijn mening:

Wat ben ik blij dat ik eindelijk een boek van Jo Claes gelezen heb! Mijn (ex-)collega’s hebben gelijk: ik lees zijn boeken graag. Echt graag. De verhalen spelen zich af in “mijn stad” Leuven en dat is een leuke bijkomstigheid maar ik denk dat ik het boek anders ook graag gelezen zou hebben.
Het boek is al van in het begin spannend en voordat je 1/3de van het boek hebt gelezen ‘ken’ je alle personages al. Het begin las zeker als een trein en ik vond het ontzettend moeilijk om het boek weg te leggen. Het einde was een tikkeltje te langdradig voor mij maar dat doet geef afbreuk aan het boek.
Je leert hoofdinspecteur Berg goed kennen als ook zijn collega’s en medewerkers. Je leeft helemaal met hem mee, zowel in werk- als privéleven. Soms werd er uitgebreid op iets ingegaan, soms ook helemaal niet maar ik vond persoonlijk dat dat goed in evenwicht was.

ISBN: 978-90-892-4235-8
Aantal pagina’s: 474
Uitgeverij Houtekiet

Over eten – Susie Orbach

Korte inhoud:

Verander je manier van eten, en verander je leven.
Want eten is leuk en lekker.

Dit boekje geeft vijf adviezen om te leren luisteren naar je lichaam, waardoor je weer op een natuurlijke manier leert eten. Verander de manier waarop je tegen eten aankijkt, en diëten en schuldgevoelens zijn van de baan. Want het gaat erom hoe je eet: met behulp van Susie Orbachs adviezen zal eten bevredigend en rustgevend zijn.

Mijn mening:

De meeste mensen vinden chocola, gebakjes,
slagroom, chips en snoepjes slecht en verkeerd.

Maar ooit vonden de mensen, brood, rijst,
aardappels en pasta slecht, en alleen vlees
gezond.

Nu vinden we groente, brood, pasta, weinig vet,
veel water, vis en fruit gezond.

Wat men gezond vindt, heeft net zoveel te maken
met welk eten in de mode is als met wetenschap
of waarheid.

Een beetje raar om een boekje te maken waarin “maar” 5 adviezen zijn maar het zijn volgens mij wel goede adviezen en ook de tips zijn interessant, zeker als je zelf een eetprobleem of -stoornis hebt.
De 5 adviezen of sleutels zoals ze in het boek genoemd worden zijn: eet wanneer je honger hebt, eet waar je lichaam trek in heeft, zoek uit waarom je eet wanneer je geen honger hebt, proef iedere hap en stop met eten zodra je genoeg hebt. Ik denk wel dat Susie gelijk heeft en dat je gezonder kan leren omgaan met eten als je meer en beter naar je lichaam luistert en jezelf niet te veel regels op legt.

ISBN: 978-90-325-0842-5
Aantal pagina’s: 128
Uitgeverij De Kern