Niemand weet dat ik een mens ben – Erwin Mortier & Lieve Blancquaert

Korte inhoud:

Het enige waar ik echt bang voor was, toen ik hier kwam, en ook nu kan ik er soms nog hard van schrikken, dat is wanneer men vuurwerk afsteekt. Het is alsof er weer raketten wordt geschoten.

Romanschrijver Erwin Mortier en fotografe Lieve Blancquaert zochten een aantal minderjarige vluchtelingen op in opvangcentra – meisjes en jongens uit hun vaderland verdreven, zonder familie, zonder vrienden en kennissen, alleen in een onbekende en niet zelden vijandige wereld; die wij graag ‘de onze’ noemen. Hun verhalen, trauma’s, frustraties en verlangens zijn stuk voor stuk aangrijpend, temeer omdat Erwin Mortier ze zonder commentaar optekent, direct, nu eens rauw en dan weer met een eigen poëtische ondertoon. Lieve Blancquaert maakte er schitterende foto’s bij. Niemand weet dat ik een mens ben toont aangrijpende getuigenissen van de verdoemden van onze tijd.

Wij zijn blij dat we hier kunnen studeren, maar het schoolleven in België ligt ons niet, alles is zo strikt geregeld. Belgen kunnen ook niet zonder agenda. Wat is dat, een agenda? Als je met iemand een afspraak maakt moet je alles plannen, alles zit zo in hokjes. De schooldagen zijn hier ook zo lang, een hele dag.

Mijn mening:

Ik heb hier veel geleerd. In Brazilië steekt het niet zo nauw wanneer en wat je je kinderen te eten geeft. Hier moet je kiezen wat je wilt dat je kinderen eten, wat goed voor hen is. En je moet ervoor zorgen dat op tijd te eten krijgen en op tijd gaan slapen. En ik heb ook geleerd met mijn kinderen te praten. In Brazilië krijgen kinderen meer slaag. Vaders, moeders, ooms en tantes praten niet met kinderen. Een kind is een kind.

Ik zag dit boek(je) liggen toen ik gereserveerde boeken ging afhalen in de bibliotheek. De titel sprak mij zo aan, zeker ook omdat het thema momenteel terug ontzettend actueel is met de ‘bootvluchtelingen’.
Het is een mooi boek. In een speciaal formaat. Erwin vertelt het verhaal en laat de minder jarige vluchtelingen zelf aan het woord, bij elke verhaal heeft Lieve passende foto’s getrokken. Ik ben een grote fan van Lieve en houd heel erg van haar foto’s en dat was nu zeker ook zo. Zo eenvoudig maar ook veelzeggend en pakkend.
Er komen vluchtelingen uit Angola, Mongolië, Burundi, Koerdistan, Senegal en Kameroen aan het woord. Elk hoofdstuk wordt ingeleid met wat korte informatie (geschiedenis, politieke situatie etc) over het land.

ISBN: 978-90-234-5961-3
Aantal pagina’s: 278
Uitgeverij De Bezige Bij

4 gedachtes over “Niemand weet dat ik een mens ben – Erwin Mortier & Lieve Blancquaert

  1. minoesjka2 29 mei 2015 / 17:22

    Zullen aangrijpende verhalen zijn zeg! Net als nu de bootvluchtelingen tussen de vakantiegangers op het Griekse eiland Kos.

    Like

    • Lizesboeken 29 mei 2015 / 18:33

      Inderdaad, daar zaten erg aangrijpende verhalen tussen. Meestal ging het over mensensmokkelaars maar het doet inderdaad wat denken aan de bootvluchtelingen.

      Like

  2. curieuzeneuzemosterdpot 29 mei 2015 / 22:40

    dat is een boek, denk ik, dat je niet zomaar ‘ns ff tss de soep en de patatten leest?

    als daar dan nog ‘ns de sprekende foto’s van lieve bijstaan ..

    ja, dat kan niet anders dan indruk maken?

    fijn weekend, lize!!

    Liked by 1 persoon

  3. leeskees 31 mei 2015 / 04:57

    Ja, ik kan me voorstellen dat je onder de indruk bent van dit boek. Indrukwekkend zijn boeken of artikelen over dit onderwerp eigenlijk altijd wel. En als je die dan leest, is het des te onbegrijpelijker dat er mensen zijn die liever niet hebben dat de vluchtelingen geholpen worden en onderdak krijgen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s