Niemand weet dat ik een mens ben – Erwin Mortier & Lieve Blancquaert

Korte inhoud:

Het enige waar ik echt bang voor was, toen ik hier kwam, en ook nu kan ik er soms nog hard van schrikken, dat is wanneer men vuurwerk afsteekt. Het is alsof er weer raketten wordt geschoten.

Romanschrijver Erwin Mortier en fotografe Lieve Blancquaert zochten een aantal minderjarige vluchtelingen op in opvangcentra – meisjes en jongens uit hun vaderland verdreven, zonder familie, zonder vrienden en kennissen, alleen in een onbekende en niet zelden vijandige wereld; die wij graag ‘de onze’ noemen. Hun verhalen, trauma’s, frustraties en verlangens zijn stuk voor stuk aangrijpend, temeer omdat Erwin Mortier ze zonder commentaar optekent, direct, nu eens rauw en dan weer met een eigen poëtische ondertoon. Lieve Blancquaert maakte er schitterende foto’s bij. Niemand weet dat ik een mens ben toont aangrijpende getuigenissen van de verdoemden van onze tijd.

Wij zijn blij dat we hier kunnen studeren, maar het schoolleven in België ligt ons niet, alles is zo strikt geregeld. Belgen kunnen ook niet zonder agenda. Wat is dat, een agenda? Als je met iemand een afspraak maakt moet je alles plannen, alles zit zo in hokjes. De schooldagen zijn hier ook zo lang, een hele dag.

Mijn mening:

Ik heb hier veel geleerd. In Brazilië steekt het niet zo nauw wanneer en wat je je kinderen te eten geeft. Hier moet je kiezen wat je wilt dat je kinderen eten, wat goed voor hen is. En je moet ervoor zorgen dat op tijd te eten krijgen en op tijd gaan slapen. En ik heb ook geleerd met mijn kinderen te praten. In Brazilië krijgen kinderen meer slaag. Vaders, moeders, ooms en tantes praten niet met kinderen. Een kind is een kind.

Ik zag dit boek(je) liggen toen ik gereserveerde boeken ging afhalen in de bibliotheek. De titel sprak mij zo aan, zeker ook omdat het thema momenteel terug ontzettend actueel is met de ‘bootvluchtelingen’.
Het is een mooi boek. In een speciaal formaat. Erwin vertelt het verhaal en laat de minder jarige vluchtelingen zelf aan het woord, bij elke verhaal heeft Lieve passende foto’s getrokken. Ik ben een grote fan van Lieve en houd heel erg van haar foto’s en dat was nu zeker ook zo. Zo eenvoudig maar ook veelzeggend en pakkend.
Er komen vluchtelingen uit Angola, Mongolië, Burundi, Koerdistan, Senegal en Kameroen aan het woord. Elk hoofdstuk wordt ingeleid met wat korte informatie (geschiedenis, politieke situatie etc) over het land.

ISBN: 978-90-234-5961-3
Aantal pagina’s: 278
Uitgeverij De Bezige Bij

Advertenties

Arendsjong – Leen Lefebre

Korte inhoud:

Wolf liep verder, een nieuwe gang in. De nieuwe tijd zette kinderen op de wereld die anders waren. Zij keken, hoorden, smaakten, roken en voelden veel intenser dan voorheen. Zij waren bejaarde zieltjes met oude schulden en plichten, in een nieuw kinderlichaam geduwd. Nieuwetijdskinderen werden van nature gedwongen om creatief te zijn. Dat was de enige sleutel om het als nieuwe mensheid te overleven.

Aan het begin der nieuwe tijden, na de grote ramp, wordt de jongen Wolf door zijn hongerige volk uitverkoren. Met zijn vliegtuig Zwerver trekt hij de wijde wereld in, op zoek naar voedsel.

Al gauw merkt Wolf dat zijn volk niet het enige is dat hard om hulp schreeuwt op de lelijk verminkte aarde. Er is een nieuwe maar keiharde wereld ontstaan, waar de overlevende mensheid constant in gevecht is met de nietsontziende Moeder Natuur en de vaak meedogenloze medemens.

In de wereld van Wolf bestaat slechts één manier om de donkere tijden door te komen, maar hiervoor zal de gevoelige dromer menige strijd moeten leveren.

Uiteindelijk heeft dit nieuwetijdskind de sleutel tot succes in eigen handen, maar lukt het hem ook die te hanteren?

Mijn mening:

Bedankt Leen voor het toesturen van dit boek.

Wolf legde de beertjes grijnzend aan het voeteinde en trok de veters van zijn zwarte schoenen los, waarna hij ze uittrapte. Zijn lijft was uitgeput, en hij kroop snel onder de warme wollen deken en katoenen lakens van het brede, maar korte bed.
Zijn rug leunde tegen het oude streepjesbehand dat hier en daar los zat aan de binnenmuur. Een gigantische barst doorkruiste de wand aan de andere kant. Hij probeerde zich voor te stellen hoe het einde hier was geweest, maar zijn oogleden voelden zwaar aan en sloten zich vanzelf.

Ik wist niet wat ik van dit boek moest verwachten toen ik het begon te lezen maar ik denk dat dat vaak het beste is: zonder verwachtingen aan een boek beginnen.
Op zich vond ik het een interessant idee van verhaal: een jonge jongen die op wereldreis gaat en allerlei landen en producten ontdekt zoals de kaas in Nederland, het water in Rhodos, exotische vruchten in de Dominicaanse Republiek… en dat hij dan de mensen daar en de verschillende culturen leert kennen. Ook goed was dat de mensen elkaar hielpen en dat ze dingen van elkaar leerden.
Maar ik vond het boek echt veel te langdradig en veel te veel synoniemen gebruikt. Misschien dat dat voor een 12-jarige goed is (voor deze leeftijd is het boek bestemd) maar daardoor had ik er moeite mee om door te lezen en verder te geraken in het boek.
Ook jammer is dat je pas helemaal op het einde van het boek te weten komt waar de titel vandaan komt, persoonlijk zat ik er al langer op te wachten omdat te weten.

ISBN: 978-94-907-6788-4
Aantal pagina’s: 336
Uitgeverij Zilverbron

Jills talisman – Dieter Ryckewaert

Korte inhoud:

Jill woont samen met haar ouders in Greenwood. Ze droomt van een vrij leven, ver weg van de Zienersfamilie en hun tirannieke bewind. In de dokterspraktijk van haar vader werkt ze aan haar toekomst en vindt ze enig geluk.

Wanneer haar geboorteland Latana op een dag door Cerynese soldaten, die zichzelf ‘Hellestrijders’ noemen, wordt aangevallen, spat haar fragiele bubbel van geluk uiteen. Jill wordt samen met haar broer opgeroepen om hun vaderland te verdedigen, maar de strijd is tevergeefs. Latana valt en de hel breekt los.

Zodra de Hellestrijders als moordend door de straten van Greenwood trekken, wordt Jill door haar vader in veiligheid gebracht. Aan boord van de Sabriëlle kan ze naar het woud vluchten, maar haar ouders en broer blijven achter. Ze beslist om een eind aan haar leven te maken.

Sam, een strijder uit het Vrijheidspact, wordt haar redding. Op het dek van de Sabriëlle beseffen beiden dat alleen samenwerken en vertrouwen in elkaar voor een uitweg kan zorgen. Achterna gezeten door de Hellestrijders beginnen ze een strijd tegen de klok, met slechts één doel: de hel van Latana ontvluchten…

Mijn mening:

Eerst en vooral wil ik Dieter, de auteur, bedanken voor het toesturen van dit boek.

Toen ze door de loodsen waren gelopen, kwamen ze meteen uit in het woongedeelte van Wooden Springs. De stad deed hem denken aan een middelgrote bergstad uit zijn kindertijd: kleine chalets van donker hout waarvan de vensterbanken overladen waren met bloeiende bloemen, grotere gebouwen met vele torentjes op het dak, kronkelende, kasseien stratjes, en in het midden van het stadje een plein met een soort bidplaats. Eén detail ontbrak echter aan het pittoreske beeld: namelijk het gezellige rumoer van mensen en hun dagelijkse bezigheden.

Na het lezen van de covertekst wist ik niet goed wat ik van het boek moest verwachten maar ergens maakte mij dat ook wel nieuwsgierig. Ik kan niet precies zeggen waarom maar vooral in het begin moest ik erg wennen aan de schrijfstijl. Eens dat ik verder in het verhaal zat stoorde het mij niet meer en las ik verder. Het boek lang wegleggen was moeilijk om dat er continu iets van spanning aanwezig was. Het is een speciale vorm van een liefdesverhaal zeg maar en tegelijk lijkt het in de verte ook wel wat op de boeken van de hongerspelen, divergent etc maar naar mijn gevoel overheerst de liefde meer.
Ik heb het boek graag gelezen en kon het moeilijk wegleggen maar op het einde ging het mij toch allemaal te snel en gebeurde er te veel maar toch zitten er nog verrassende wendingen in het verhaal.

ISBN: 978-94-907-6776-1
Aantal pagina’s: 234
Uitgeverij Zilverbron

En dan nog iets – Paulien Cornelisse

Korte inhoud:

Wat mij opvalt. Is dat jonge meisjes. Van zeg maar zestien. Soms. Ineens. Midden in een zin. Een punt zetten.
En. Dan. Zeg maar. Best wel. Kordaat overkomen. Ineens.
Raar.

Wat is het verschil tussen leuk en leuk-leuk? Wat zijn de fijnere nuances van nazi-Duits en porno-Duits? Wat is nouveau kak? En dan nog iets is de opvolger van Taal is zeg maar echt mijn ding. Ook dit nieuwe boek staat weer vol met even onnuttige als amusante analyses van ons taalgebruik. Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen.

Mijn mening:

Er is iets in het Nederlands wat ik mijn hele leven al moeilijk vind. Het heeft te maken met het beantwoorden van een negatieve vraag, een vraag dus waar een ontkenning in zit. Bijvoorbeeld, iemand vraagt je: ‘Wil je geen taart?’ Het geval wil dat je inderdaad geen taart wilt. Moet je dan ja of nee antwoorden? Mijn intuïtie zegt ‘ja’. Omdat, ja, je wilt inderdaad geen taart. Maar in het Nederlands hoor je te zeggen: ‘nee’. Je herhaalt de ontkenning die in de vraag zat, en blijkbaar levert dat in het Nederlands niet de rekensom min maal min is plus op.

Bij dit boek viel het Nederlands uit Nederland mij minder op dan in “Taal is zeg maar echt mijn ding”. Wat de inhoud betreft lijken de boeken wel allebei erg op elkaar.Dezelfde korte stukjes met af en toe zelfs herhaling uit het vorige boek maar ik heb het toch met plezier gelezen. De cartoons vond ik in dit boek grappiger, leuker, interessanter dan in het vorige boek.

ISBN: 978-94-254-3803-6
Aantal pagina’s: 210
Uitgeverij Atlas Contact