Taal is zeg maar echt mijn ding – Paulien Cornelisse

Korte inhoud:

Waarom mensen die zeggen ‘als ik even heel eerlijk ben’ eng zijn. Waarom ‘focking’ niet hetzelfde is als ‘fucking’ en ‘seks’ niet hetzelfde als ‘sex’. Waarom ‘oké’ het nieuwe ‘ja’ is en ‘ieuw’ het nieuwe ‘urlg’.
Taal is zeg maar echt mijn ding gaat over taal. Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen.

Ook zo’n uitspraakverandering: de ‘v’, die eerst een tijd een ‘f’ was (‘ferrekijker’), wordt nu in sommige gevallen een ‘w’. Misschien uit een soort hypercorrectie.
Hoe dan ook. Het verandert, en voordat iemand denk dat dat erg is: dat is niet erg. Want taal is nu eenmaal constant onderhevig aan vernuwing.
Het is nu zaak te gaan voorspellen wat de volgende verandering gaat zijn, zodat we over een paar jaar kunnen zeggen ‘Dit zag ik dus al héél lang aankomen.’

Mijn mening:

COMMUNICEREN MET ROBOTS
Ik heb geen gevoel voor richting, maar moet op de raarste plaatsen verschijnen (in culturele centra in voorsteden van provincieplaatsen), dus als iemand een TomTom nodig heeft, dan ben ik het wel. Meteen bij het inschakelen moet je een stem kiezen, en voor het gemak hebben ze die stemmen namen gegeven. Ik heb gekozen voor de keurige mannenstem ‘Bram’, eigenlijk alleen omdat mijn broer ook zo heet.
Bram zegt maar heel weinig verschillende dingen.
‘Na zeshonderd meter: bestemming bereikt.’ ‘Hou links aan.’ ‘Neem de afslag, daarna, ga de snelweg op.’ Grammaticaal soms wat merkwaardig, maar wel heel begrijpelijk.
Nu is het gekke dat je toch direct het gevoel hebt dat er iemand in de auto zit die meedenkt. Soms roep ik terug: ‘Jahaaa, ik hou toch al links aan?!’ Of vriendelijker: ‘Nu weet ik het wel, Bram.’ Ik weet dat hij mij niet begrijpt, maar blijkbaar is taal toch sterker dan logica. Praten is denken, voelen, communiceren; zo zit het er bij ons ingebakken. Met een robot kunnen we eigenlijk niet omgaan.
Ik merk dat Bram mij soms ontroert. Als ik verkeerd ben gereden, dan zegt hij heel rustig, om me niet op te fokken: ‘Probeer om te keren. Probeer om te keren.’ En als ik dat dan niet doe, dan wordt hij niet geïrriteerd – ‘Ik zei: Probeer om te keren!’ Nee, Bram denkt ook dan nog mee. Na een tijdje zegt hij volstrekt neutraal: ‘Neem de eerste afslag links, meteen daarna weer links.’ Hij wordt nooit boos, is nooit gekwetst. En als hij zegt: ‘Bestemming bereikt,’ dan lijkt hij haast trots op me.

Dit boek stond al heel lang in mijn kast, net als zoveel anderen, te wachten om gelezen te worden. Ik ben blij dat ik het gelezen heb en vond het leuk kennismaken met Paulien Cornelisse. Als Belg merk ik wel dat Paulien “een echte Nederlandse” is. Het taalgebruik verschilt maar toch heb ik het graag en met veel plezier gelezen. Ik leer dan ook graag dingen bij op een leuke en aangename manier en haar schrijfstijl is zeer aangenaam.

ISBN: 978-94-254-3883-8
Aantal pagina’s: 212
Uitgeverij Atlas Contact

Advertenties

Lieve dochter – Elizabeth Little

Korte inhoud:

De voormalige ‘It-Girl’ Janie Jenkins is sluw, bloedmooi en… ze komt net uit de gevangenis. Tien jaar geleden, op het hoogtepunt van haar roem, werd ze veroordeeld voor de moord op haar moeder.
Als ze vrijkomt na een vormfout, gaat ze incognito op zoek naar de waarheid achter haar moeders laatste woorden, met behulp van slechts een vage aanwijzing. Er is echter één probleempje: ze weet niet of zijzelf de moordenaar is – ze is namelijk haar geheugen kwijt. Ze weet alleen dat ze een bloedhekel had aan haar moeder. Maar heeft ze haar ook vermoord?

Mijn mening:

Eerst en vooral bedank ik uitgeverij AW Bruna en de mensen van ‘In de boekenkast’ voor het gratis leesexemplaar van dit boek.
Voordat ik het boek begon te lezen had ik niet echt veel verwachtingen maar met het revolver op de cover en in de categorie ‘literaire thriller’ had ik toch wel een spannend boek verwacht en dat viel mij ergens wel tegen. Persoonlijk zou ik het eerder omschrijven als een familiedrama.
Het was wat wennen aan de schrijfstijl maar éénmaal dat je er aan gewend bent is het lekker lezen en moeilijk om het boek weg te leggen. Het boek bestaat uit relatief korte hoofdstukken en na de meeste hoofdstukken volgt een kort intermezzo waarin je meer achtergrondinformatie krijgt over dingen die vroeger zijn gebeurd of terzelfder tijd maar op een andere plaats etc.
De auteur geeft ook regelmatig de gedachten van het hoofdpersonages weer, wat soms ook wel wennen is.
Het verhaal is goed opgebouwd: hoe meer je leest, hoe meer je te weten komt, hoe beter je in het verhaal komt en de personages leert kennen.

ISBN: 978-94-005-0544-5
Aantal pagina’s: 349
Uitgeverij A.W. Bruna

Vervloekt geluk – samengesteld door Karin Slaughter

Korte inhoud:

In deze veelstemmige thriller wisselt een bedelarmband voortdurend van eigenaar. Overal waar het gouden sieraad opduikt zaait het dood en verderf onder de ongelukkige vinders.
Karin Slaughter heeft succesvolle thrillerauteurs uit de Verenigde Staten, Engeland en Nederland uitgenodigd een bijdrage te leveren aan dit bloedstollende kettingverhaal.

Mijn mening:

Belangrijk om te weten voordat je dit boek gaat lezen: het is niet geschreven door Karin Slaughter maar wel samengesteld door haar. Ok, ze schreef wel 2 van de 17 verhalen in dit boek maar volgens mij zijn dit niet haar beste verhalen.
Ik houd normaal gezien niet van kortverhalen maar ik wou het een kans geven en dacht vooral dat het misschien wel leuk is om nieuwe, andere auteurs te leren kennen en misschien krijg ik wel zin om meer van die auteurs te lezen. Dat is tot op bepaalde hoogte ook wel gelukt.

Het leuke vond ik de rode draad, of liever de gouden bedelarmband, die doorheen alle verhalen liep. In elk verhaal speelt deze armband een rol, soms wat kleiner of groter dan anders. Ook de verschillende bedeltjes die aan de armband hangen spelen doorheen het boek een rol.

ISBN: 978-90-234-1298-4
Aantal pagina’s: 399
Uitgeverij Cargo