Edith en het huis in Moissac – Kathy Kacer

Korte inhoud:

Een jong, joods meisje kan tijdens de invallen van de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog geen kant uit en moet steeds onderduiken. Wie kan haar helpen? Shatta en Bouli Simon, een Frans, joods echtpaar dat in het geheim een school heeft geopend voor joodse kinderen die op de vlucht zijn, Sara Kupfer, een meisje net als Edith, dat ook is ondergedoken en haar vriendschap en genegenheid biedt als Edith het niet meer ziet zitten? Oom Albert en tante Marie, hardwerkende boeren, die de opbrengst van hun land met Edith willen delen, terwijl elders het voedsel op de bon is?
Of de vele inwoners van Moissac, een dorpje in Frankrijk, die – met gevaar voor eigen leven – samen afspreken dat ze geen woord reppen over de aanwezigheid van de joodse kinderen in hun dorp?

Mijn mening:

Van je collega’s moet je hebben: krijg je van de ene collega een roman aangeboden, iets later komt een 2de collega af met een oorlogsverhaal. Als zij er over vertelde vond ik het een interessant boek dus ik dacht “waarom niet?!”
Ik vond de covertekst niet echt duidelijk, niet echt veel zeggend en ik had dus ook niet direct door dat ik een jeugdboek aan het lezen was, al dacht ik het wel aan het iets grotere lettertype en het eenvoudige taalgebruik gemerkt te hebben.
Het boek vertelt het verhaal van Edith Schwalb en over hoe zij de oorlog als jonge tiener beleefd heeft. Eigenlijk vooral de zoektocht naar een goede woning, naar mensen die haar wouden opvangen, het maken van nieuwe vrienden en het missen van je familie.
Het boek is in eenvoudig taalgebruik geschreven maar niet te eenvoudig. Ik kon me relatief goed inleven in Edith, ik heb zelf nooit een oorlog meegemaakt dus ik zal me nooit helemaal kunnen inleven, en hoe zij zich gevoeld moet hebben. Ik zag de beschreven taferelen in het boek ook zo voor mij.

ISBN: 978-90-534-1853-6
Aantal pagina’s: 160
Uitgeverij C. de Vries – Brouwers

Advertenties

Het hart van het eiland – Anne Rivers Siddons

Korte inhoud:

In plaats daarvan kwam er een hevige angst op die aan paniek grensde. Ik stond op en liep naar buiten naar het terras om naar de baai te kijken. En plotseling wist ik dat ik niet hier in dit huis, aan dit strand, op dit kleine eiland kon blijven, niet alleen, niet in dit enorme, weidse, onbeschutte, schaduwloze zeegezicht. Ik wist dat ik hier in mijn eentje van angst, eenzaamheid, rouw en pure schaamte zou sterven.
Ik stapte in de jeep en rood door het krioelende verkeer waarmeer Edgartown laat in augustus behept is, via het toneelbos naar West Tisbury, en vandaar over de zuidroute verder naar het westen… De rit voelde even onvermijdelijk en juist aan als mijn eigen hartenklop.
Toen ik het grote grijshouten huis op de top van de stuwwal bereikte, keek ik of het bord aan de weg naast de brievenbus er nog stond. Het stond er. ‘Gemeubileerd kamp beschikbaar… hoeden van zwanen…’
Ik draaide zo snel de hobbelige weg op dat de jeep bokte als een wilde hengst, en ik naam geen gas terug toen ik de lange, stijgende helling opreed.

Alles wat Molly Redwine liefheeft, ontglipt haar. Haar man gaat er met een jonge vrouw vandoor, waarna hun twintigjarige huwelijk opeens niets meer waard lijkt. Haar moeder overlijdt plotseling en har familie valt uiteen. Totaal ontredderd vertrekt Molly naar vrienden die op een eiland wonen om er op adem te komen en weer wat grip op haar leven te krijgen.

Het verblijf op het prachtige eiland doet haar goed – zo goed, dat ze besluit na het seizoen niet met de toeristen te vertrekken, maar voorlopig in een huisje aan een afgelegen meer te blijven. Tijdens de lange, strenge winter waarin het eiland volledig van de buitenwereld is afgesloten, komt ze tot rust. Tegelijkertijd gaat ze steeds meer beteken voor de mensen om zich heen: voor een verbitterde oude vrouw en haar doodzieke zoon en, verrassend genoeg, voor een zwanenpaar. Beetje bij beetje weet Molly een nieuw en zinvol bestaat op te bouwen – rijker dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.

https://i0.wp.com/s.s-bol.com/imgbase0/imagebase/thumb/FC/8/6/3/5/666815368.jpg

Mijn mening:

Wat doe je als je een uur middagpauze hebt? Een uur is te lang om alleen je boterhammen op te eten en te kort als je boterhammen moet op eten en ook nog even de stad in wilt. Dus zijn er veel die lezen tijdens hun middagpauze.
Twee collega’s van mij hadden dit boek gelezen en vonden het goed dus… dan kan ik moeilijk anders dan het niet lezen.
Ik vond dat het boek heel erg traag op gang kwam en dat er te weinig in gebeurde. Het had de helft dunner mogen zijn. Naar het einde toe gebeurde er dan meer en meer en begon ik het boek leuk te vinden maar ja, dan was het uit. Het is het eerste boek dat ik las van Anne Rivers Siddons en persoonlijk houd ik wel van haar schrijfstijl. Misschien dat ik alleen al daarom ooit nog eens een boek van haar lees.
Het gaat over familie, vrienden, elkaar leren kennen, elkaar lief hebben, voor elkaar zorgen etc. Wat op zich wel mooie thema’s zijn natuurlijk. Te veel kan ik er niet over schrijven want ik denk dat ik dan te veel van het verhaal ga verklappen.

ISBN: 978-90-274-6336-0
Aantal pagina’s: 412
Uitgeverij Het Spectrum