De bibliothecaresse van Auschwitz – Antonio Iturbe

Korte inhoud:

In concentratiekamp Auschwitz is pal onder de ogen van de nazi’s in het geheim een schooltje opgezet. Daar waar boeken streng verboden zijn, verbergt de veertienjarige Dita onder haar jurk de kleinste en meest clandestiene bibliotheek die ooit heeft bestaan. De acht boeken worden door haar den de andere kampgenoten gekoesterd als schatten. Dita geeft niet op en verliest nooit de wil om te leven. De verhalen voeren haar mee naar een andere wereld.

De bibliothecaresse van Auschwitz is een ontroerend waargebeurd verhaal over de moed van een jong meisje en de kracht van boeken in de verschrikkelijkste omstandigheden.

Mijn mening:

Ze heeft al in geen dagen de atlas doorgebladerd en ze geniet ervan om met haar vinger de kustlijnen te volgen, bergketens te beklimmen en af te dalen, de namen te fluisteren van steden als Londen, Montevideo, Ottawa, Lissabon, Peking… en intussen hoor ze in gedachten de stem van haar vader die aan de wereldbol draait.
Dan pakt ze het vergeelde exemplaar van De graaf van Montecristo. Zachtjes spreekt ze de naam van Edmond Dantès uit en ze oefent net zo lang op het Franse accent tot ze tevreden is.
Ze neemt H.G. Wells erbij, haar privéleraar geschiedenis gedurende die maanden. Dan de Russische grammatica, het boek van Sigmund Freud en het meetkundeboek. En die roman in het Russisch zonder omslag, waarvan ze het mysterieuze cyrillische schrift niet heeft kunnen ontcijferen. Met uiterste behoedzaamheid pakt ze het laatste boek uit de geheime bergplaats, het half kapotte De lotgevallen van de brave soldaat Svejk.
Ze omhelst het gehavende boek als een oude vriend.
Uiterst behoedzaam lijmt ze met wat Arabische gom de losgeraakte ruggen van een paar boeken. Met een schone doek en wat speeksel poetst ze de omslagen schoon, die vuil zijn vuilgeworden in de geheime bergplaats. Ze verzorgt hun wonden, waarschijnlijk voor de laatste keer. Daarna strijkt ze de bladzijden glad, haalt de vouwen en ezelsoren eruit en strijkt er keer op keer met haar hand overheen.
Eigenlijk is het meer strelen dan gladstrijken.

Wauw, zo’n goed boek! Zo goed geschreven! Ik zou bijna zeggen dat het ‘genieten’ is van begin tot einde maar dat woord past helemaal niet in de context van het verhaal. Je krijgt namelijk de gruwel van de oorlog mee maar uit een ander perspectief, het perspectief van Dita, de jonge bibliothecaresse. Het gaat veel over haar en haar boeken: hoe ze er voor zorgt, hoeveel respect ze er voor toont, welke boeken ze leest, hoe de bibliotheek ontstaat maar ook hoe ze even kan verdwijnen in een andere wereld als ze aan het lezen is, hoe ze andere mensen ontmoet door de opstart van haar bibliotheek.
Bij momenten las ik al glimlachend om de deugenieterij die werd uitgehaald, twee keer rolden de tranen over mijn wangen terwijl ik aan het lezen was.
Een quote aanduiden was voor mij bijna onmogelijk omdat ik zo veel dingen, zo goed en zo aangrijpend, zo echt vond verwoord. Dit is volgens mij een boek om te koesteren.

ISBN: 978-90-225-6643-5
Aantal pagina’s: 412
Uitgeverij Boekerij

Advertenties

Boekenkoopstop

Vorig weekend beslist ik, impulsief als ik ben, om na mijn bezoek aan de boekenbeurs een jaar lang geen boeken meer te kopen. Waarom hoor ik je nu vragen? Omdat ik nog zeker ‘leesvoer’ heb voor 5 jaar en ik merk dat ik vaak boeken koop die ik al heb en toch ook wel om wat centen te sparen.

Ik heb mezelf dus voorgenomen om vanaf vandaag 12/11/2014 tot en met de dag dat ik volgend jaar naar de boekenbeurs ga (altijd tussen 31/10 en 11/11) geen nieuwe boeken meer te kopen. Cadeaubonnen krijgen mag nog wel maar zelf geld aan uitgeven niet. Ik ben er gemotiveerd voor en hoop dus dat ik het ga kunnen volhouden.

Boekenbeurs

Naar jaarlijkse gewoonte ging ik ook dit jaar naar de boekenbeurs in Antwerpen Expo. Ik zag er wat tegen op en wist nog niet goed welke boeken ik zou kopen. Terwijl ik op de beurs rondliep voelde ik mij ook ‘anders dan anders’. Ik had minder zin om naar de boeken te kijken, de covertekst te lezen, en kocht minder snel boeken maar ik moet bekennen… Achteraf gezien heb ik mij toch nogal laten gaan 😉

Omdat ik weet dat jullie nieuwsgierig zijn, dit zijn de boeken die ik kocht en de reden waarom :

Als eerste boek kocht ik dit Feel good kleurboek omdat ik mij de laatste tijd niet echt super goed voel en hoop dat dit kleurboek mij kan helpen.

Dat ik het nieuwe boek van Gerda Van Erkel zou kopen stond buiten kijf! Gerda is ooit in het Zeepreventorium in De Haan geweest, net toen ik daar verbleef en heeft mij toen een week gevolgd (en nog een aantal anderen) en schreef daarna het boek “Mijn zoute zoen“. Sindsdien ben ik fan en wil ik geen enkel boek van haar missen.

Over dit boek had ik al gelezen via de Facebookgroep Boekenfans. Vandaag had ik het boek in handen en de covertekst spraak mij aan dus kon ik het niet laten liggen he!

Deze twee boeken kocht ik in een box, voor de prijs van 1 boek. Voor de leesclub las ik iets meer dan een jaar geleden “Het huis van de moskee” van Kader Abdolah. Ik heb dat boek zo graag gelezen dat ik al snel besloot dat ik meer wou lezen van deze auteur.

Ook over de boeken van Linda Van Rijn las ik al veel goede dingen. Ik ben een echte waterrat en mijn aandacht werd getrokken door de covers alsook de prijs (€ 5/boek) en omdat ik maar 1 x per jaar naar de boekenbeurs ga, kon ik deze natuurlijk ook niet laten liggen.

Ik wou de boeken van Linda Van Rijn gaan betalen toen de meneer aan de kassa zei dat het 2 + 1 gratis was en ja, je kan het al raden: dat moet je mij geen 2 x zeggen! Dus koos ik dit als 3de boek.

Ik ben niet bang – Niccolo Ammaniti

Korte inhoud:

Het is de heetste zomer van de twintigste eeuw. De setting: een kleine gemeenschap, bestaande uit vijf huizen, omringd door korenvelden. Terwijl de ouderen binnen schuilen tegen de hitte, trekken zes kinderen er op hun fietsen op uit, in de door de zon geteisterde, desolate omgeving. Wanneer ze in een verlaten en onbewoonde boerderij op onderzoek uitgaan, stuit de negenjarige Michele Amitrano op een geheim, een geheim dat zo indrukwekkend en zo verschrikkelijk is dat hij niemand erover durft te vertellen. Om in het reine te komen met zijn ontdekking, moet Michele over morele dilemma’s heen stappen en de strijd aangaan met zijn geweten.

Mijn mening:

Hoe dichter ik bij het huis kwam hoe hoger de heuvel voor me werd, en hoe zwaarder de steen die op mijn maag lag en me de adem benam.

Via LJ haar blog had ik al veel positieve dingen gelezen over deze auteur. Dat een zijn boeken dan besproken werd tijdens de leesclub vond ik mooi meegenomen, ook al kon ik niet bij de bespreking aanwezig zijn.
Ik vond het moeilijk om in het boek in te komen. Onder andere doordat er zoveel witregels tussen de regels waren. Na verloop van tijd heb ik dan wel ontdekt dat ik die instellingen nog kon aanpassen op mijn e-reader en dat hielp al maar toch…
Langs de ene kant is het een spannend verhaal omdat Michele iets ontdekt, een geheim, dat hij met niemand anders kan delen, maar langs de andere kant vind ik ook niet dat er veel gebeurt: de kinderen spelen samen op straat en hangen de deugeniet uit, de ouders zitten binnen te praten en soms ook ruzie te maken. And that’s it, in mijn ogen dan toch.
Ik moet wel toegeven dat Ammaniti mooie zinnen gebruikt en heel erg beschrijvend verwoord en dat vond ik er wel weer mooi aan.

Die ochtend waren er wolken verschenen. Ze snelden in volle vaart langs een kleurloze hemel en wierpen donkere vlekken over de korenvelden, maar ze hielden hun regen vast om die ergens anders heen te brengen.

ISBN: 978-90-488-0383-5
Aantal pagina’s: 206
Uitgeverij Lebowski

De schone slaapsters – Yasunari Kawabata

Korte inhoud: 

‘Een schot? Best, maar hoe zit dat dan? Een maagd heeft iets puurs. Maar waarom kan een meisje dat geen maagd meer is, ook niet puur zijn? In dit huis had ik geen maagden verwacht!’
‘Jij kent de verlangens van werkelijk seniele oude mannen nog niet. Je had hier nooit meer terug moeten komen! Al zou maar één op de tienduizend, hoor je me: één op de tienduizend van die meisjes midden in de nacht wakker worden, geloof je dan niet dat haar maagdelijkheid ervoor zorgt dat zo’n oude man zich minder hoeft te schamen?’

De oude heer Eguchi bezoekt regelmatig een bordeel waar jonge meisjes met een zwaar middel in slaap zijn gebracht. Oude heren kunnen zonder zich te schamen de nacht doorbrengen met deze schone slaapsters op voorwaarde dat ze ‘niets proberen’. Eguchi raakt verslaafd aan deze bezoekjes en fantaseert erover het verbod te verbreken.

Mijn mening: 

Toen we bij de leesclub “Herinnering aan mijn droeve hoeren” van Gabriel Garcia Marquez bespraken, werd er aangeraden om ook dit boek te lezen en beide dan te vergelijken.
Van in het begin was het mij eigenlijk al duidelijk dat Gabriel Garcia Marquez liever las. Het eerste boek was een nieuw boek en het tweede boek is een oud boek, uit de bibliotheek met vergeelde, geplooide bladeren met ezelsoren dus ik moest doorbijten van mezelf en verder lezen.
Ik ergerde me aan het veelvuldig gebruik van de term “(de) oude heer”. Iemand van 67 jaar is toch nog helemaal niet zo oud? Of zie ik dat verkeerd? Ik vind het in ieder geval niet oud maar misschien is dat in Japan wel zo en had ik mij wat meer moeten verplaatsen in de tijd dat het boek geschreven is (jaren ’60). Bovendien begrijp ik niet wat oude heren er leuk aan vinden om samen met een (erg) jong meisje te slapen als die laatste toch zo zwaar in slaap gedaan zijn.
Ik moest ook regelmatig zinnen opnieuw lezen omdat ik ze niet goed begreep en de minder goede vertaling speelde ook wel mee, denk ik. Nee, dit boek is duidelijk ‘mijn ding niet’.

ISBN: 978-90-417-1094-9
Aantal pagina’s: 123
Uitgeverij Rainbow Pocketboeken