100 % suikervrij in 30 dagen – Carola van Bemmelen

Korte inhoud: 

Liever gebruiken we ons eigen lichaam als afvalcontainer dan dat we spullen weggooien die bestaan uit kunstmatige ingrediënten die ons niet dienen.

Je gebruikt je lichaam als container, als prullenbak en belast het iedere dag weer met een boel onnodig werk waardoor je moe bent, ziekten en kwaaltjes krijgt en niet meer kunt doen wat je zo graag wilt doen. Al deze chemische stoffen zorgen ervoor dat de interne communicatie in het lichaam tussen de verschillende organen en processen wordt verstoord, met alle gevolgen van dien.
Vergelijk het met een computervirus: je weet nooit wanneer het toeslaat en hoeveel schade het aanricht. Gifstoffen stapelen zich op in je organen en je weet vaak pas wanneer de grens bereikt is als er al onherstelbaar veel schade is veroorzaakt.

Het wordt steeds duidelijker dat suiker een enorme invloed heeft op de gezondheid. Sterker nog: het zou weleens de hoofdoorzaak kunnen zijn van de huidige obesitasepidemie en veel welvaartsziekten. Carola van Bemmelen daagt je uit om 30 dagen lang suiker te laten staan. Met haar 3-fasenplan gaat dat lukken! Gevarieerde recepten (van ontbijtjes tot snacks, van bijgerecht tot overheerlijk dessert), voorbeeldmenus en praktische tips helpen je de maand door. Je bemerkt razendsnel effect: voel je energieker, ervaar een betere nachtrust, én gewichtsverlies. Gun jezelf deze gezondheidsverbetering en doe mee aan de Sugarchallenge!

100% suikervrij in 30 dagen

Mijn mening: 

Zodra je je bewust wordt van wat je doet, kun je breken met je verslaving. Je kunt kiezen. Of, anders gezegd, je kunt besluiten om weer te reageren zoals je altijd hebt gedaan (door te grijpen naar suiker) of je kunt een nieuwe situatie creeëren door iets anders te gaan doen, bijvoorbeeld in bad te gaan of een wandeling te maken.

Er wordt de laatste tijd zoveel gezegd en eens zoveel voedingstips gegeven: geen brood meer eten, vis met groenten maar geen aardappelen erbij of aardappelen met groenten zonder vis etc. Ik zag en zie eerlijk gezegd door de bomen het bos niet meer. Jullie wel nog?
In grote lijnen zijn “ze”, de gezondheidsspecialisten, er ondertussen wel uit dat diëten uit den bozen zijn en dat je je nog goed moet kunnen voelen en niet het gevoel moet hebben dat je niets meer mag eten.
Ik las dit boek omdat ik al heel mijn leven ‘vecht’ met eten: al sinds kinds af aan heb ik overgewicht en stond ik op (strenge) diëten die dan overgingen in de eetbuistoornis en daar zit ik nu nog altijd ergens tussen.
Ik vond het een goed boek omdat je eerst heel veel informatie te lezen kreeg en er werden eigenlijk nooit verplichtingen opgelegd al wordt er wel meermaals herhaald: wat je doet moet je goed doen. Bij mij persoonlijk heeft vooral de achtergrondinformatie mij geholpen om beginnen na te denken over wat dit boek echt wilt zeggen: overal zit suiker in, de mens heeft eigenlijk niet door hoeveel suiker die binnen krijgt en het zou wel eens goed zijn als we daar op zouden letten. Dat ga ik dan ook doen, letten op maar ik ga me niet alle suiker verbieden. Dat vind ik op dit moment nog onhaalbaar en om eerlijk te zijn ben ik ook wel wat bang voor de afkickverschijnselen. Ooit komt het er wel van… Zoals zoveel dat ooit nog wel komt… Ik vind het al een hele stap om mezelf er (meer) bewust van te zijn en denk dat ik daardoor automatisch minder suiker ga eten.

ISBN: 978-90-003-2342-5
Aantal pagina’s: 176
Uitgeverij Unieboek/Het Spectrum

Advertenties

Veranderingen

Zoals jullie kunnen zien ben ik wat aan het “spelen” en uitproberen geweest. De grootste verandering is, denk ik, dat ik mijn echte naam nu gebruik in de plaats van mijn schuilnaam die ik gebruikte voor mijn persoonlijke blog.

Ook de lay-out is veranderd maar van dat soort veranderingen houd ik wel dus ik dat zal in de toekomst nog wel vaker gebeuren 😉

Nu ga ik ook nog uitzoeken hoe ik geposte berichten ook automatisch op Facebook kan krijgen en ik hoop dan dat deze blog nog wat meer lezers krijgt!

De jongen in de gestreepte pyjama – John Boyne

Korte inhoud:

Berlijn 1943. De negenjarige Bruno verhuist met zijn familie naar een plek ver weg. Hun nieuwe huis staat naast een hoog hek, een hek dat Bruno afschermt van de vreemde mensen die hij daarachter ziet bewegen.

Op een van zijn ontdekkingstochten ontmoet Bruno een jongen wiens leven zeer verschilt van dat van hem. Toch worden de jongens vrienden, maar het is een vriendschap die niet zonder gevolgen blijft.

Mijn mening: 

Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik de film zoveel mooier vond dan het boek.
De film was zo pakkend en aangrijpend dat ik, bij manier van spreken, aan de TV gekluisterd zat. Het boek ging niet snel genoeg naar mijn zin, het duurde te lang voordat de dingen gebeurde waarvan ik dacht dat ze gingen gebeuren. Sommige delen zijn in de film beter of uitgebreider uitgewerkt dan in het boek.
Ik ben wel nieuwsgierig geworden naar wat ik van de andere boeken van deze auteur ga vinden want nu leek het dat ik niet objectief kon lezen en maar bleef vergelijken.

ISBN: 978-90-225-6870-5
Aantal pagina’s: 204
Uitgeverij Boekerij

Herinnering aan mijn droeve hoeren – Gabriel Garcia Marquez

Korte inhoud:

Herinnering aan mijn droeve hoeren is het aangrijpende verhaal van een man die zichzelf op zijn negentigste verjaardag door bemiddeling van een bevriende bordeelhoudster op een ongebruikelijk cadeau trakteert: een jong meisje, maagd nog. Tussen de oude man en het meisje groeit een ontroerende, maar eenzijdige relatie. De oude man wordt voor het eerst in zijn leven echt verliefd, terwijl het meisje in zijn aanwezigheid voornamelijk slaapt als gevolg van het werk dat zij overdag in een fabriek verricht.

Mijn mening:

Het onderwerp van het stukje dat ik die dag moest schrijven was uiteraard mijn negentigste verjaring. Ik heb leeftijd nooit beschouwd als een lek in het dak waarmee de hoeveelheid leven die je nog rest wordt aangeduid. Toen ik nog heel klein was heb ik horen zeggen dat als iemand doodgaat, de luizen die in zijn lichaamshaar broeden doodsbang wegvluchten over de kussens, tot schande van zijn familie. Dit maakte zo’n indruk op me dat ik mijn hele kop liet kaalscheren toen ik naar school ging. De paar haarsliertjes die ik nu nog over heb was ik nog altijd met Dankbare Hondenzeep. Dat betekent, zeg ik nu tegen mezelf, dat mijn gevoel van schaamte voor mijn omgeving al van heel jongs af aan beter was ontwikkeld dan mijn schaamte voor de dood.

Al veel over Gabriel Garcia Marquez gehoord en ook dat ik zeker eens een boek van hem moest lezen maar dat was er tot nu toe nog niet van gekomen. Dit is een dun boekje maar het bevat wel een heel verhaal dat mooi geschreven is.
Het boek gaat over een 90-jarige man die, voor een deel, terug kijkt op zijn leven en vooral ook denkt aan de vrouwen die hij niet gehad heeft of mist. Hij lijkt nogal eenzaam te zijn en gaat daarom in de nacht van zijn 90ste verjaardag een hoer bezoeken. Het blijkt een heel jong meisje te zijn die bang is om met hem naar bed te gaan maar uiteindelijk wordt hij wel verliefd op haar en zorgt hij dat er na zijn overlijden zo goed als mogelijk voor haar gezorgd zal worden.

ISBN: 978-90-290-7607-4
Aantal pagina’s: 126
Uitgeverij Meulenhoff

De moed van imperfectie – Brené Brown

Korte inhoud: 

Brené Brown moedigt op haar eerlijke, warme en grappige manier de lezer aan om perfectionisme te laten varen, stress als levensstijl los te laten, te vertrouwen op intuïtie, en creativiteit de ruimte te geven.
Op basis van haar jarenlange onderzoek kwam ze tot tien stellingen over een ‘bezield leven’: leven vanuit het gevoel dat je de moeite waard bent. Ze beschrijft hoe compassie, moed en verbondenheid een belangrijke plek in je leven kunnen krijgen. De moed van imperfectie gaat over de levenslange reis van ‘Wat zullen anderen wel niet denken?’ naar ‘Ik ben goed genoeg’.

Mijn mening:

Toen ik het boek vastpakte en de titel last dacht ik: “Dit boek is helemaal niets voor mij. Ik ben helemaal niet perfect en heb er geen moed voor nodig want het is gewoon zo.”
Toch maar beginnen lezen met het gedacht dat ik wel zal zien wat het boek brengt. Het is een wetenschappelijk boek, gebaseerd op verschillende onderzoeken die de auteur en andere mensen hebben uitgevoerd, maar het is gelukkig heel vlot geschreven met veel titeltjes en tussendoor ook goede voorbeelden. Ik vind dat Brené echt een heel interessant onderzoek heeft gedaan en dat ze er heel goed in geslaagd is om het in een ‘gewone mensentaal’ te verwoorden. Ook de verbanden die ze legt tussen verschillende woorden, waarvan je in het begin denkt dat die onmogelijk iets met elkaar kunnen te maken hebben, legt ze goed uit.
Brené schrijft onder andere dat we creatiever moeten zijn, iedereen is op zijn of haar manier creatief maar in deze drukke tijden maken we veel te weinig tijd om creatief te zijn en dat zouden we dus wel moeten doen. Ik merk bijvoorbeeld echt dat ik mij goed in mijn lichaam voel als ik creatief bezig kan zijn. Ik trek mij dan van niemand iets aan en ik ben goed bezig. Tot dat het eindresultaat er is… Dan is komt de vraag “Is het wel goed/mooi?” weer naar boven maar het creeëren zelf geeft mij een goed gevoel.
Een van de laatste hoofdstukken gaat over “Lach, zing en dans”. Na dat hoofdstuk dacht ik: “Gelukkig heb ik zo’n vriendinnen waarmee ik kan lachen, zingen en dansen. We zien elkaar te weinig maar als we elkaar zien ben ik mezelf, ben ik heel erg open en denk ik niet aan wat zij of anderen van mij denken.”
Het boek is een aanrader voor iedereen die wat meer te weten wilt komen over zichzelf op verschillende vlakken.

ISBN: 978-94-005-0349-6
Aantal pagina’s: 160
Uitgeverij Levboeken

Marie – Julie De Keersmaecker

Korte inhoud:

Ongelooflijk hoe je leven in één seconde kan veranderen in een hel. Zulke dingen gebeuren in boeken of films, maar niet in ons gezin of in onze vriendenkring.

Met deze zin startte Julie De Keersmaecker op zondag 31 juli 2011 haar dagboek, nadat haar jongste dochtertje de diagnose kanker kreeg. De daaropvolgende zeven maanden leefde ze van dag tot dag, tussen hoop en vrees, tussen het UZ in Gent en haar woonplaats Ekeren.

De manier waarop Julie verwoordt hoe een levensbedreigende situatie ingrijpt in een gelukkig gezinnetje, is indrukwekkend. Ondanks de radeloosheid, de angst en het verdriet is dit geen triest verhaal. Haar dagboek laat je regelmatig glimlachen en zelfs schateren. Het vertelt dat achter zoveel ellende ook een hoop mooie dingen kunnen schuilgaan. Dit boek is in de eerste plaats een les in liefde. Als mama laat Julie ons voelen wat een ouder voor zijn kind kan betekenen en hoeveel een kind voor zijn ouders kan terugdoen. Voor Julie was de ziekte van haar dochter een eyeopener. Een levensles waarvoor ze dankbaar is.

Marie overleed op 8 februari 2012. Ze is rustig heengegaan en leeft nu verder in de sprookjeswereld die Julie voor haar heeft verzonnen en tot in de kleinste details opgebouwd.

Mijn mening: 

Wat een prachtig boek over dit o zo zware thema! Wat heeft Julie dat goed geschreven. Ik merk persoonlijk wel dat het bedoeld was/begonnen is als een blog, het boek bestaat namelijk uit allemaal zeer korte hoofdstukjes of blogposts.
Het moet zo’n zware tijd geweest zijn voor Julie, Paul, Axelle en ook Marie natuurlijk maar toch blijven ze tot op het laatste moment positief en blijven ze hopen. Ik wist dat Marie zou overlijden ergens op het einde van het boek maar ik moet zeggen dat het echt wel héél onverwacht is gekomen.
Ik heb een paar keer mijn tranen laten lopen. Vooral het contact tussen de zusjes en de mooie uitspraken die ze soms deden vond ik zo ontroerend en grappig.
Julie schrijft ook nog eens dat we meer moeten doen waar we zin in hebben en moeten genieten van het leven. Eigenlijk wist ik dat al maar waarom is dat toch zo moeilijk? Waarom moeten we altijd moeten? Stressen? Van her naar der lopen? Geniet van de kleine dingen die elke dag op je pad komen!

ISBN: 978-90-022-5224-2
Aantal pagina’s: 224
Standaard Uitgeverij