Verborgen gezichten – Nora de Ruyter

Korte inhoud: 

Vandaag is een van die dagen waarop stukjes schoonheid als sneeuwvlokken uit de lucht vallen en ik de rest van mijn leven op pauze heb gezet om haar niet te laten ontvluchten.”

Christine is een achtentwintigjarige, ogenschijnlijk zelfbewuste vouw met een tweede gezicht. Het is het gezicht waarmee ze zichzelf verminkt als ze zich afgewezen voelt of tegenslagen moet verwerken.
Christine houdt geen baan lang vol, maar leeft zich daarentegen uit in fotograferen, waarmee ze in de kunstwereld voet aan de grond probeert te krijgen. Ze heeft een rommelig seksleven met zowel mannen als vrouwen en drinkt meer dan goed voor haar is. Haar vaste vriend is Patrick, maar Christine ontglipt hem elke keer. Daarbij lijkt ze vooral voor zichzelf op de vlucht, want wanneer de diepte ingaat kiest ze voor het “veilige gevoel” van de pijn door zelfbeschadiging.

Mijn mening: 

Bij AN-BN vzw vroegen ze mij nog eens om een boek te recenseren en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!
Toen ik het boek kreeg was ik meteen al verliefd op de cover, zo intrigerend.

Het boek is echt goed geschreven. Achteraan op de cover staat dat het een semi-autobiografische debuutroman is: semi-autobiografisch merk je doordat de auteur zich zo goed kan inleven in de personages en het allemaal zo echt lijkt. Je kan je zo voorstellen hoe Christine zich voelt, wat Patrick denkt enzovoort.
Ik denk niet dat ik al eerder een debuutroman las of misschien ben ik mij daar anders niet zo bewust van. Als Nora nog meer boeken gaat schrijven ben ik zeker kandidaat-lezer.

Het is een ruw verhaal, hard, werkelijk, echt… Pijnlijk soms. Een voorbeeld van wanneer Christine zich slecht voelt en ze overgaat tot zelfbeschadiging

Ik zit op mijn badkamervloer en ik stink. Het is midden in de nacht en ik weet niet waar ik vandaan kom. Mijn lijf doet overal pijn en ik ben misselijk. Naast mij staat een half leeggedronken fles wodka en een hoopje pillen ligt over de tegels verspreid. Ik klauter moeizaam overeind en zwalk van de woonkamer naar de slaapkamer: er is niemand. Ik ben alleen. Ik ben eenzaam. Leeg.
Ik strompel terug naar de badkamer. Ik pak de drank en de pillen van de grond en ga op bed zitten. Een grote slok wodka. Warmte. Een pilletje. Vrijheid. Ik zie een van mijn mensen op de slaapkamervloer liggen. Ik pak het op en zet het stevig op mijn kuit. Met gesloten ogen haal ik het over mijn huid. Ik kreun. Warmte, vrijheid, rust. Nog een slok drank. Nog een pilletje. Nog een wond, dieper dit keer. Het moet dieper.
Heerlijk. Warmte, vrijheid, rust. Ik verlies mijn bewustzijn.

Die zelfbeschadiging, de pillen en de alcohol samen met het seksleven met zowel mannen als vrouwen zijn de grote thema’s in dit boek. Christine heeft een vaste vriend Patrick maar van hem loopt ze regelmatig weg. Ze heeft een tijdje een relatie met Julia maar gaat tijdens die periode ook naar bed met Jason en Julie, een trio dus. Omdat Christine niet wilt luisteren en niet voor zichzelf wilt zorgen verlaat Julia haar na een grote ruzie. Christine is bezig met fotografie en kunst en leert daardoor een andere kunstenaar kennen die homo is maar waarmee het heel erg goed klikt.
Telkens Christine zich gefaald voelt grijpt ze naar haar mes of naar een overdosis pillen. Drinken doet ze heel veel, het hele boek door: om zich te troosten, in plaats van te eten, om meer zelfvertrouwen te krijgen etc.

Christine heeft geen geluk met haar jobs en houdt geen enkele job lang vol. Tot ze op een moment met een dokter van het kinderziekenhuis aan de praat geraakt en haar eigen fotografieproject op poten wilt zetten. Ze gaat er met hart en ziel voor en begint daardoor ook te beseffen dat ze haar leven anders gaat moeten aanpakken. Hoe kan ze een tentoonstellingsruimte huren en materiaal kopen als ze haar huishuur niet kan betalen? Ze kan toch niet dronken bij de mensen toekomen die ze gaat fotograferen? Etc. Er zijn, zoals altijd, mensen die haar project steunen maar ook mensen die denken dat het maar niets is en dat zorgt bij Christine voor een erg wisselend zelfwaardegevoel.

Uiteindelijk komt het allemaal goed. Het einde vond ik het beste deel van het boek, het spannendste ook, dus daar ga ik nog niet te veel over verklappen!

Ik vind het goed geschreven maar dus soms echt wel hard, te werkelijk bijna en persoonlijk ergerde ik mij soms ook aan het Nederlandse taalgebruik maar dat vergeet je al weer snel.

Advertenties

2 reacties op ‘Verborgen gezichten – Nora de Ruyter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s