Donderdagmiddag. Halfvier. – Kristien Hemmerechts

Korte inhoud: 

Dit is een boek over kinderen. Over mensen die kinderen willen maar ze niet kunnen krijgen, of ze kunnen krijgen maar ze niet willen, of ze krijgen zonder ze te willen, of ze willen en ook krijgen. En omdat het een boek over het hebben en krijgen van kinderen is, is het ook een boek over liefde, en over het maken van die kinderen, dat soms in liefde gebeurt, soms ook niet.

Ik heb dit boek geschreven omdat ik stilaan geloof dat de belangrijkste relatief die een mens in zijn of haar leven kan hebben, die met zijn of haar kinderen is, ongeacht het succes of het falen ervan. Meer en meer geloof ik dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen moeten houden, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn. Dit boek is dan ook opgedragen aan alle kinderen, en dus aan ieder van ons.

Mijn mening:

Lang geleden dat ik iets van Kristien Hemmerechts heb gelezen. Ik vond het weer een goed boek! Ik heb het graag gelezen.
Op donderdagnamiddag, om halfvier, als de school uit is gebeurd er iets verschrikkelijk met één van de kinderen op school. Je krijgt de verhalen van Damien, die onrechtstreeks het ongeval heeft veroorzaakt, van Tamara en Bea die de ouders zijn van het slachtoffer en van Sam die architect is en het hele dorp wel ontworpen leek te hebben: het huis van de ouders, het gemeentehuis en -plein, delen van de school etc. Karen zelf komt ook even aan het woord maar het gaat eigenlijk meer om wat er met haar gebeurt en de mensen rondom haar dan echt over haar zelf.
Sommige “tussenstukken” vond ik wat langdradig en vroeg ik mij af wat ze in het boek kwamen doen maar ze zijn goed geschreven en ik heb het met veel plezier gelezen.
Damien lijkt een onschuldige man die de kinderen na de schooluren leert typen maar hoe verder ik las in het boek, hoe minder ik hem kon uitstaan. Wat een rot man! Alle vrouwen zijn dom, hij is slim. Hij heeft niets gedaan en is de onschuld zelve. En laat ik net tegen zo mensen niet tegen kunnen.

ISBN: 978-90-450-0802-5
Aantal pagina’s: 237
Uitgeverij Atlas

Advertenties

Het geluk van hooggevoeligheid voor jezelf en de wereld – Marian van den Beuken

Korte inhoud: 

Het geluk van hooggevoeligheid: een krachtige motor op de snelweg naar een nieuwe aarde

Hooggevoeligheid… een opgave? Of juist een gave? Zie de positieve kant van jouw hooggevoeligheid en kom in contact met de helende energie diep van binnen. Je bent gewend die energie vooral te geven aan anderen. Nu is de tijd gekomen om in jezelf te investeren en je eigen kracht te eren. Zo zul je steeds meer sprankelende energie genereren en jezelf optimaal beschermen tegen negatieve prikkels en energieverlies. Vol vreugde neem je dan jouw unieke plaats in de wereld in.

Mijn mening: 

In het begin van dit boek las ik ergens “neem je tijd om dit rustig te lezen”. O jee, dacht ik, ik moet het op 2 dagen uitkrijgen van de read-a-thon. Dit was dus niet zo’n goed boek om op dit moment te lezen maar het moet terug naar de bibliotheek dus ik moest het wel nu ongeveer lezen.
In het begin vond ik het boek moeilijk te begrijpen, kon ik niet goed volgen en spraken de thema’s mij niet echt aan. Het ging nogal veel over spiritualiteit naar mijn mening en daar heb ik niets aan (of doe ik maar alsof ik daar niets aan heb?) en daar ergerde ik mij dan aan.
Naar het einde van het boek toe werden de thema’s beter, spraken ze mij meer aan, en had ik ook het idee dat Marian beter en “losser” aan het schrijven was.
Gelukkig heb ik wel een paar kleine tips uit het boek kunnen halen die ik ga proberen te onthouden.

ISBN: 978-90-202-0466-7
Aantal pagina’s: 192
Uitgeverij AnkhHermes

Neeland – Nic Balthazar

Korte inhoud: 

Spreek je Nederlands? vragen ze.
Het eerste Nederlandse woord dat ik
hoorde was nee. Nee, nee. Overal nee.

Ik weet nog dat ik dacht: Ah… ja.

Daarom noemen ze het neelands.

Een aangrijpend verhaal over twee asielzoekers gebaseerd op getuigenissen.

Ze zaten voor mijn camera, en ze vertelden over hun leven. Waar ze vandaan kwamen. Waarom ze naar hier kwamen. Hoe ze hier geraakt waren. Waarom ze niet meer terug konden. Waarom ze zich nergens nog thuis voelden. Verhalen die meermaals het bloed in mijn aders deden stilstaan. Maar ze werden ongeveer steevast gebracht met rechte rug, kamerbrede glimlach en met klaren ogen waar de kracht vanaf knetterde.
Ze hadden nochtans meer meegemaakt dan een mens wil meemaken, en dan zeker op zo’n jonge leeftijd. Ze waren vaak geslagen, achtervolgd, uitgespuwd en uitgeperst. Maar misschien omdat ze nog zo klein waren, waren ze niet klein te krijgen.

Mijn mening: 

Een dun boekje met zoveel sprekende inhoud. Een aangrijpend verhaal over het “Neeland” waarin wij leven in slechts 62 pagina’s. Twee asielzoekers die hun eerste ervaringen over België vertellen, 1 eigenlijk en hij vertelt dan ook hoe hij zijn vriendin tegen komt en hoe ze samen overleven door frieten en frisdrank te eten en drinken die mensen op straat laten vallen of liggen. Hoe verdrietig dat ze zijn omdat ze broers, zussen en ouders verloren hebben en dan terecht komen in een land dat ze van haar noch pluimen kennen, om die uitdrukking maar te gebruiken.

ISBN: 978-94-014-0964-3
Aantal pagina’s: 62
Uitgeverij Lannoo

De droom van mijn moeder – Alice Munro

Korte inhoud: 

Jill woont met haar baby en schoonzusters in één huis. Haar man is gesneuveld in de Tweede Wereldoorlog, tijdens Jills zwangerschap. Ze lijdt aan een postnatale depressie en is niet goed in staat om voor haar kind te zorgen. Op een ochtend wordt ze wakker van het geschreeuw van haar schoonzus…

Mijn mening: 

Ik wou graag eens iets van Alice Munro lezen, zeker nadat ze een prijs gewonnen had, maar ergens heb ik het gevoel dat ik te jong ben en nog niet genoeg levenservaring heb om van haar verhalen te genieten. Ik wil niet zeggen dat het geen mooi verhaal is maar ik vond het verwarrend en het raakte me niet, deed me niets. De enige reden dat ik het uitlas was omdat, zoals al eerder geschreven, ik graag iets van haar wou lezen. Misschien moet ik nog wat meer oefenen en ga ik dan wel van haar verhalen genieten.

ISBN: 978-90-445-2598-4
Aantal pagina’s: 89
Uitgeverij De Geus

Read-a-thon

Een kleine week geleden hoorde ik voor het eerst over een read-a-thon. Ik zocht wat meer informatie op want ik had er nog nooit over gehoord. Het sprak me aan en impulsief als ik ben besloot ik om van 22 t/m 28 september deel te nemen aan de read-a-thon.

Verbeelding Bookclub Read-a-thon

Ik stelde mezelf tot doel om elke dag 100 pagina’s te lezen. Dat is echt veel voor mijn doen als je weet dat ik op een week tijd gemiddeld 150 pagina’s lees maar het is een leuke uitdaging en in de vakantie moet dat lukken. Toch?

Ik had alle boeken klaar gelegd die ik zou lezen tijdens deze week maar natuurlijk is het nu weer “een chaos” en weet ik niet of ik het wel echt zin heb om die boeken te lezen.
Vanaf morgen doe ik mijn best om deze uitdaging aan de gaan en ik ben benieuwd hoe het gaat aflopen. Ik ga niet te streng zijn voor mezelf, daar ben ik wel goed in, en blij zijn dat ik mijn best heb gedaan.

Verborgen gezichten – Nora de Ruyter

Korte inhoud: 

Vandaag is een van die dagen waarop stukjes schoonheid als sneeuwvlokken uit de lucht vallen en ik de rest van mijn leven op pauze heb gezet om haar niet te laten ontvluchten.”

Christine is een achtentwintigjarige, ogenschijnlijk zelfbewuste vouw met een tweede gezicht. Het is het gezicht waarmee ze zichzelf verminkt als ze zich afgewezen voelt of tegenslagen moet verwerken.
Christine houdt geen baan lang vol, maar leeft zich daarentegen uit in fotograferen, waarmee ze in de kunstwereld voet aan de grond probeert te krijgen. Ze heeft een rommelig seksleven met zowel mannen als vrouwen en drinkt meer dan goed voor haar is. Haar vaste vriend is Patrick, maar Christine ontglipt hem elke keer. Daarbij lijkt ze vooral voor zichzelf op de vlucht, want wanneer de diepte ingaat kiest ze voor het “veilige gevoel” van de pijn door zelfbeschadiging.

Mijn mening: 

Bij AN-BN vzw vroegen ze mij nog eens om een boek te recenseren en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!
Toen ik het boek kreeg was ik meteen al verliefd op de cover, zo intrigerend.

Het boek is echt goed geschreven. Achteraan op de cover staat dat het een semi-autobiografische debuutroman is: semi-autobiografisch merk je doordat de auteur zich zo goed kan inleven in de personages en het allemaal zo echt lijkt. Je kan je zo voorstellen hoe Christine zich voelt, wat Patrick denkt enzovoort.
Ik denk niet dat ik al eerder een debuutroman las of misschien ben ik mij daar anders niet zo bewust van. Als Nora nog meer boeken gaat schrijven ben ik zeker kandidaat-lezer.

Het is een ruw verhaal, hard, werkelijk, echt… Pijnlijk soms. Een voorbeeld van wanneer Christine zich slecht voelt en ze overgaat tot zelfbeschadiging

Ik zit op mijn badkamervloer en ik stink. Het is midden in de nacht en ik weet niet waar ik vandaan kom. Mijn lijf doet overal pijn en ik ben misselijk. Naast mij staat een half leeggedronken fles wodka en een hoopje pillen ligt over de tegels verspreid. Ik klauter moeizaam overeind en zwalk van de woonkamer naar de slaapkamer: er is niemand. Ik ben alleen. Ik ben eenzaam. Leeg.
Ik strompel terug naar de badkamer. Ik pak de drank en de pillen van de grond en ga op bed zitten. Een grote slok wodka. Warmte. Een pilletje. Vrijheid. Ik zie een van mijn mensen op de slaapkamervloer liggen. Ik pak het op en zet het stevig op mijn kuit. Met gesloten ogen haal ik het over mijn huid. Ik kreun. Warmte, vrijheid, rust. Nog een slok drank. Nog een pilletje. Nog een wond, dieper dit keer. Het moet dieper.
Heerlijk. Warmte, vrijheid, rust. Ik verlies mijn bewustzijn.

Die zelfbeschadiging, de pillen en de alcohol samen met het seksleven met zowel mannen als vrouwen zijn de grote thema’s in dit boek. Christine heeft een vaste vriend Patrick maar van hem loopt ze regelmatig weg. Ze heeft een tijdje een relatie met Julia maar gaat tijdens die periode ook naar bed met Jason en Julie, een trio dus. Omdat Christine niet wilt luisteren en niet voor zichzelf wilt zorgen verlaat Julia haar na een grote ruzie. Christine is bezig met fotografie en kunst en leert daardoor een andere kunstenaar kennen die homo is maar waarmee het heel erg goed klikt.
Telkens Christine zich gefaald voelt grijpt ze naar haar mes of naar een overdosis pillen. Drinken doet ze heel veel, het hele boek door: om zich te troosten, in plaats van te eten, om meer zelfvertrouwen te krijgen etc.

Christine heeft geen geluk met haar jobs en houdt geen enkele job lang vol. Tot ze op een moment met een dokter van het kinderziekenhuis aan de praat geraakt en haar eigen fotografieproject op poten wilt zetten. Ze gaat er met hart en ziel voor en begint daardoor ook te beseffen dat ze haar leven anders gaat moeten aanpakken. Hoe kan ze een tentoonstellingsruimte huren en materiaal kopen als ze haar huishuur niet kan betalen? Ze kan toch niet dronken bij de mensen toekomen die ze gaat fotograferen? Etc. Er zijn, zoals altijd, mensen die haar project steunen maar ook mensen die denken dat het maar niets is en dat zorgt bij Christine voor een erg wisselend zelfwaardegevoel.

Uiteindelijk komt het allemaal goed. Het einde vond ik het beste deel van het boek, het spannendste ook, dus daar ga ik nog niet te veel over verklappen!

Ik vind het goed geschreven maar dus soms echt wel hard, te werkelijk bijna en persoonlijk ergerde ik mij soms ook aan het Nederlandse taalgebruik maar dat vergeet je al weer snel.

Elly’s Choice

Oorspronkelijk was het mijn idee om deze blog alleen te gebruiken om gelezen boeken op te bespreken zodat ik een goede geheugensteun heb voor later 😉 maar ik merk dat ik tags, stokjes etc ook wel leuk vind. Dus waarom zouden er ook geen andere boekgerelateerde onderwerpen mogen komen?

Een maand of drie geleden kocht ik een e-reader, een Kobo Aura, omdat ik altijd een boek mee neem als ik wegga (voor op de bus, tijdens mijn middagpauze, als ik ergens moet wachten…) maar omdat ik nog zoveel papieren boeken heb komt het er nog niet echt van om met e-booken bezig te zijn.

Een week of twee geleden hoorde ik voor het eerst van Elly’s choice. Hebben jullie daar al van gehoord?
Via deze website kan je een abonnement nemen op e-booken, voor € 2,99/maand krijg je 10 e-booken. De maand september zijn dat bijvoorbeeld de volgende boeken:
– Om adem te kunnen halen van Christine Otten
– Kinderen van het ruige land van Auke Hulst
– De boekenapotheek aan de Seine van Nina George
– De belofte van Odessa van Natacha De Rosnay
– Het Rosie project van Graeme Simsion
– Thriller van Suzanne Hazenberg
– Huisje boompje beestje van Jill Mansell
– Zomerhuis met zwembad van Herman Koch
– Blauwe maand van Nicci French
– Debet van Saskia Noort

Wat denken jullie? Is dit de moeite waard? Mijn lijkt het in ieder geval niet slecht. 10 boeken voor die prijs!

Top 10 favoriete boeken

Gisteren werd ik op Facebook genomineerd om mijn 10 favoriete boeken op mijn muur te posten en 10 andere mensen te nomineren. Vanmorgen lees ik dat Christina mij genomineerd heeft om op mijn weblog mijn 10 favoriete boeken te posten. Ik dacht het eigenlijk al zelf te doen, zonder dat iemand mij zou nomineren, dus ik doe er graag aan mee!

Ik heb het mijzelf niet gemakkelijk gemaakt 😉 en wou er echt alleen specifieke boeken opzetten. Daarom heb ik er geen Karin Slaughter opstaan, ik kon geen specifiek boek opnoemen van haar dat mij is bijgebleven.

1. Het huis van de moskee – Kader Abdollah
2. Noem me bij jouw naam – André Aciman
3. Mijn zoute zoen – Gerda Van Erkel
4. Dit is alles – Aiden Chambers
5. Matilda – Roald Dahl
6. Bekraste zielen – R.J. Ellory
7. De vliegereraar – Khaled Hosseini
8. Clash of civilizations over an elevator in Piazza Vitorio – Amara Lakhous
9. Met mij gaat alles goed – Jan Simoen
10. De boekendief – Markus Zusak

Mijn mening over deze boeken kan je terugvinden op mijn weblog!

Ik nomineer Minoesjka om haar 10 favoriete boeken eens op te sommen.

Suikertand – Ian McEwan

Korte inhoud: 

Ik las, ik deed dat voor een hoger doel dat me beroepstrots schonk en ik zou binnenkort de schrijver leren kennen. Had ik twijfel of morele scrupules over het project? Nog niet in dat stadium. Ik was blij dat ik was uitgekozen. Ik dacht dat ik misschien lof zou oogsten op de hogere verdiepingen in het gebouw – ik was een meisje dat graag geprezen werd. Als iemand ernaar had gevraagd, zou ik hebben gezegd dat wij niet veel meer dan een clandestiene Arts Council waren. De mogelijkheden die wij boden deden nergens voor onder. 

Serena Frome is de mooie dochter van een anglicaanse bisschop. in haar laatste jaar aan de Universiteit van Cambridge wordt ze door de Britse geheime dienst geworven. In 1972, Groot-Brittannië zit midden in een economische crisis en wordt geteisterd door terrorisme en industriële malaise, wordt Serena ingezet voor Operatie Suikertand, een geheime missie binnen de literaire wereld. Serena, dwangmatig lezer, wordt verliefd op een veelbelovende jonge schrijver. Kan ze haar leven undercover blijven volhouden? Wat is er echt en wat niet? Serena moet breken met de belangrijkste regel die er binnen de geheime dienst bestaat: vertrouw niemand. 

Mijn mening: 

Ik weet niet wat ik van dit boek moet denken… Zo moeilijk te beoordelen! De eerste 100 pagina’s moest ik er echt inkomen, daarna begon ik het taalgebruik en de zinnen te waarderen maar de laatste 100 pagina’s waren er dan weer echt te veel aan. Het verhaal had op veel minder pagina’s kunnen geschreven worden. Ik heb bovendien nooit helemaal begrepen waarover het verhaal gaat. Over liefde, verliefd worden, spionage… Ja, dat had ik wel door maar daar 400 pagina’s over schrijven? Ik hou van Ian McEwan zijn schrijfstijl maar duidelijk niet van zijn langdradigheid. 

ISBN: 978-90-761-6844-9
Aantal pagina’s: 398
Uitgeverij De Harmonie